Το καλοκαίρι που περνά....

Περνά το καλοκαίρι...Περνά με στιγμές τόσο γεμάτες, τόσο πελώρια σημαντικές.Παρέα με την οικογένεια στην Κατερίνη, στο υπέροχο φωτεινό πατρικό μας  σπίτι ...

...όπου για μα ακόμη φορά μαζευτήκαμε όλοι και γέμισε με φωνές παιδικές και γέλια και κλάματα και λίγο από όλα...

Οι μέρες περνούν άλλοτε με μοναχικά απογεύματα στην πισίνα του Εδέμ  στην Κατερίνη να πίνω την παγωμένη λεμονάδα  μου  σε ένα απίθανα δροσερό τοπίο,

κοιτώντας τους γιους μου να κάνουν παλαβά και βουτιές "μπόμπαααα" όπως φωνάζουν κι ακούγονται παντού...

κι άλλοτε με παρέα τη μαμά το μπαμπά την αδερφή μου και τα παιδιά μας να γινόμαστε θέαμα από τα γέλια τις κωλοτούμπες και τα ακροβατικά τους....

Γέμισα με τον μικρό μου ανιψιό τον δεύτερο γιο της φραουλένιας αδερφής μου, που είναι το πιο όμορφο πλάσμα που υπάρχει και κάνει τόσα απίθανα σκέρτσα που με τρελαίνει...

Να εδώ σε απόλυτη φρίκη μόλις του ζήτησε η μάνα του να βγει από το νερό, με φωνή καμπάνα...

και στην  αμέσως επόμενη φώτο να μου χαμογελά πονηρά μόλις του είπα πως κλαίει ψεύτικα...κάθαρμαααα...

Το καλοκαίρι περνά με τη  μαμά μου να φτιάχνει μικρά θαύματα για τα εγγόνια της και πρωινά κολασμένα, με κάθε λογής γλυκά για να δοκιμάσουν όπως η νέα τρέλα...

αλειφή καραμέλα για τα pancakes.

Το καλοκαίρι περνά με τον  μπαμπά να μαζεύει σύκα από την συκιά μας στην αυλή για να κάνει η μαμά την φοβερή, ασυναγώνιστη μαρμελάδα της και φέτος.

 

Τα χέρια της απλώνουν τραχανά στην ταράτσα όπως κάθε χρόνο και θυμάμαι χρόνια πριν κάποια άλλα χέρια να απλώνουν τραχανά.

Χέρια γιαγιάδων και θειάδων που δεν υπάρχουν πια. Κάθε χρόνο της λέω..."μια φορά πρέπει να δω πως τον φτιάχνεις, για να μάθω κι εγώ..." και κάθε χρόνο μου λέει "είναι πολύ εύκολο..."κι ύστερα πάντα το αφήνω για την επόμενη χρονιά...έχουμε πολλά χρόνια μπροστά μας. Έτσι σκέφτομαι και μου κάνει καλό!

Το καλοκαίρι περνά με απογευματινές ποδηλατικές βόλτες στην παραλία

και βραδινό ψάρεμα με παιχνίδια στην άμμο όλα τα ξαδέρφια...κι ο ήλιος να δύει και να έρχεται επιτέλους η δροσιά, σε ένα απαλό λυτρωτικό αεράκι.

Περνά με την καθιερωμένη μας πια εκδρομή στους θείους μας στον Πλαταμώνα, για να γιορτάσουμε τον Δεκαπενταύγουστο και τη γιορτή της μαμάς και  να δούμε τον Νικολή και την Linda, τα ξαδέρφια μας που ήρθαν από  την Αγγλία, να δούμε τον Antonio τον μικρό ανηψιό μας και  να γνωρίσουμε το νεότερο μέλος της οικογένειας....Τον πανέμορφο κι εξωτικό Miguelito μας...

Νατος εδώ...στο ένα χέρι το ψωμί και στο άλλο την οδοντόβουρτσα. Αυτό θα πει ταχύτητα!

Ευκαιρία για τον ξάδερφο να μαζέψει όοοοολα τα ανίψια του....όλλλλλλα αγόρια και να τα πάει βόλτα στην προβλήτα να δούνε τις βάρκες, όπως κάναμε με τους θείους όταν ήμασταν εμείς παιδιά...

Περνάμε το καλοκαίρι με βόλτες στο πάρκο κι όπου κι αν βρεθούν οι δυο τύποι στήνουν τις παρτίδες τους..και όχι μόνο!

Εγώ πάλι, έχω αραδιάσει τα βιβλία μου στο κομοδίνο κι απολαμβάνω το διάβασμα στην ησυχία του δωματίου μου, γιατί όταν είμαι στο πατρικό τα παιδιά δεν φωνάζουν μαμά...φωνάζουν γιαγιά!

Το καλοκαίρι περνά και μας φέρνει δώρα, καθώς ένα φιλικό ζευγάρι πολύ κοντινή παρέα της αδερφής μου, ο Φώτης και η Ράνια,  άνοιξαν με πολύ κέφι και μεράκι, ένα υπέροχο μπαχαράδικο...και μου έστειλαν μια σακούλα γεμάτη με μυρωδάτα καλούδια. Τι μοναδική έκπληξη!!! Ξετρελάθηκα με την γενναιοδωρία τους.

Αν βρεθείτε στο δρόμο τους μην διστάσετε να μπείτε στο πανέμορφο μαγαζάκι που έστησαν στην Κατερίνη ή ακόμη από όπου κι αν βρίσκεστε μπορείτε να παραγγείλετε ότι μπαχαρικό τραβάει η ψυχή σας μέσω του διαδικτύου σε αυτή την διεύθυνση www.tompaxaradiko.gr ...

Μπράβο στα παιδιά για ταν φανταστική προσπάθεια και βέβαια για ακόμη μια φορά ένα πελώριο ευχαριστώ για τα μπαχάρια μου...όμως την προσοχή μου τράβηξε αυτό. Βανίλια με λεμόνι...Απλά τέλεια δροσιστική γεύση. Κάτι εξαιρετικά διαφορετικό, που με ενθουσίασε καθώς είμαι λάτρης του γνωστού υποβρύχιου....και πάλι μπράβο στα παιδιά για την προσπάθεια και βέβαια καλές δουλειές.

Το καλοκαίρι περνά μακριά από τον μπαμπά μας που έμεινε πίσω και ήρθε μετά από δύο εβδομάδες κοντά μας καταφθάνοντας με το τρένο και ζήσαμε στιγμές συγκινητικές σαν να βρισκόμασταν στο σταθμό του Μονάχου την δεκαετία του εξήντα....Τέτοια υπερβολή στη χαρά, για το τρένο που ήρθε και φέρνει τον πατέρα!Οι γιοί τον υποδέχονται με μαγιό...

Μα οι μέρες πέρασαν και φύγαμε πάλι...Είπαμε το πρώτο μας αντίο στον παππού που θα φύγει μακριά και θα τον ξαναδούμε ποιος να ξέρει πότε....Τον παππού που είναι τόσο χαρούμενος με τα αγόρια του αγκαλιά...Επιτέλους μπαμπάς...ένα σπίτι γεμάτο άντρες!

Οι μέρες περνούν και το καλοκαίρι περνά λοιπόν και όπως σχεδόν κάθε χρόνο στο τέλος του μας βρίσκει εδώ...Στην πατρίδα του Πανταζή, στην υπέροχη Λευκάδα στον Άγιο Νικήτα, στο μέρος που αγαπάμε...στο Villa Κατερίνα, εκεί που εκείνος, περνούσε όλα τα παιδικά του καλοκαίρια...

Ένα μέρος μαγικό....
Εδώ είμαστε τώρα.

Να μας βρίσκει η νύχτα στη θάλασσα και το μυαλό να χάνεται στο μπλε...μα αυτό είναι μια άλλη ιστορία....για το καλοκαίρι που περνά, σε τούτο το μέρος.

Ως τότε, σας καλημερίζω αγαπημένοι. Καλό υπόλοιπο του Αυγούστου και να είστε όλοι σας καλά...
                                                                                    Κατερίνα
Μπορείτε να βρείτε κάποιες πληροφορίες για τη Villa Katerina στο blog της αδερφής μου εδώ...

Ο Αύγουστος κι οι Σύντομες Ζωές...

Ο Αύγουστος το έχω ξαναπεί είναι ο αγαπημένος μου μήνας.Ο μήνας που γεννήθηκα, αγάπησα τρελά, παντρεύτηκα. Ο μήνας που φέρνει τις καλοκαιρινές διακοπές, μιας και τα τελευταία 20 χρόνια φεύγουμε μόνο τέλος Αυγούστου.Ο μήνας που έρχονται οι γονείς μου και είμαστε μαζί, ο μήνας της κορύφωσης του καλοκαιριού και των ερώτων...ο μήνας μου!

Όμως ο Αύγουστος φέρνει κι άλλα...Άλλα πολλά και δύσκολα. Ο Αύγουστος είναι και μήνας της απώλειας και της σιωπής...Πάντα έχω τον νου μου και πάντα τον συγχωρώ...Ίσως γιατί έχει τόσο λαμπερά χρώματα, ίσως γιατί είναι τόσο θερμός κι αστραφτερός που κάνει τον πόνο να φαντάζει μικρότερος. Ίσως γιατί ο πρωινός του  ήλιος είναι τόσο φωτεινός που σε κάνει να πιστεύεις πως τα αντέχεις όλα...ή πως αντέχεις πολλά.

Ο Αύγουστος είναι γεμάτος απώλειες. Μεγάλες και σκληρές. Τι παράξενο αυτό για έναν τόσο λατρεμένο μήνα...Το έχω διαπιστώσει αυτό τα τελευταία 20 χρόνια της ζωής μου.
Απώλειες αδιανόητες, δικές μου ή αγαπημένων μου...κι όμως ακόμη κι εκείνοι που έχασαν, συνεχίζουν να τον βρίσκουν ακαταμάχητο. Σκληρό, μα ακαταμάχητο.

Οι Αύγουστοι που έζησα, έφεραν πολλά, μα τα πιο δύσκολα ήταν οι αποχαιρετισμοί με ανθρώπους και οι πιο δύσκολοι αποχαιρετισμοί ήταν αυτοί που αφορούσαν σύντομες ζωές.
Ω! Είναι ζωές που είναι τόσο σύντομες.Τόσο απίθανα αστραπιαίες. Νιώθεις τόσο λίγος μπροστά τους, τόσο μικρός.Τι να προλάβεις; Τι να  πρωτοδώσεις, τι να πρωτοκρατήσεις, τι να πρωτοχαρείς;
Ζωές που ήρθαν  μετά από μακριά αναμονή και γέμισαν τις ζωές κάποιων ανθρώπων με ευτυχία.
Με απόλυτη, απόλυτη ευτυχία. Κι ύστερα σε μια στιγμή σαν να έπεσε σκοτάδι σε ένα ηλιοφώτιστο δωμάτιο...
Αυτοί που μένουν πίσω νιώθουν αδύναμοι να σταματήσουν το σκοτάδι, νιώθουν ένοχοι γιατί δεν κράτησαν τον ήλιο ζωντανό, νιώθουν παντοδύναμοι που καταφέρνουν κι αναπνέουν, που καταφέρνουν και υπάρχουν μετά από τέτοιο πόνο, τέτοια πελώρια απώλεια ενώ ταυτόχρονα νιώθουν ασήμαντοι μπροστά στο μεγαλείο που έζησαν, νιώθουν άδειοι αφού τα χέρια τους δεν κρατούν πια τίποτε...καθώς, εκείνο το μεγαλείο ξαφνικά εξαφανίστηκε! Το έζησαν για λίγο, για τόσο λίγο και είναι σκληρό, απίθανα σκληρό να πιστέψουν πως τέλειωσε...Πως η ζωή που κράτησαν ήταν τόσο σύντομη...

Τι να πεις σε έναν άνθρωπο που θρηνεί; Πως να του πάρεις τον πόνο με μια λέξη; Με μια αγκαλιά; Με ένα βλέμμα, ένα άγγιγμα, με τι;  Το συναίσθημα του, γίνεται τρενάκι του τρόμου, μια ανεβαίνει ψηλά, λέει "ναι θα τα καταφέρω, δεν θα με νικήσεις, θα πάω παρακάτω" και αμέσως μετά καταποντίζεται σε ένα πηγάδι απύθμενο...να μην μπορεί να κάνει ένα βήμα νιώθοντας μικρός, νιώθοντας σαν ένα σφουγγαρόπανο στο πάτωμα μιας πολύ βρόμικης κουζίνας...
Της ίδιας κουζίνας που πριν λίγο έπαιρνε το πρωινό της μια ευτυχισμένη οικογένεια γελώντας στην ημέρα που ερχόταν, με την ελπίδα πως θα ήταν μια υπέροχη υπέροχη ημέρα...και ξάφνου η κουζίνα έμεινε άδεια βουβή και τα όνειρα έπεσαν στο πάτωμα και σκορπίστηκαν σε χίλια κομμάτια...κι έμειναν εκεί οι άνθρωποι σαν λερωμένα σφουγγαρόπανα για να μαζέψουν τα απόνερα του πόνου, του φόβου, της οργής...με την ελπίδα πως κάποτε η κουζίνα θα ξαναγεμίσει με φωνές και γέλια κι ανθρώπους ζωντανούς. Ολοζώντανους...
Γιατί τελικά οι άνθρωποι άλλο δεν έχουν από την ελπίδα. Άλλο δεν έχουν από το να συνεχίσουν να περπατούν. Άλλο δεν έχουν από το να καθαρίζουν κάθε τι βρώμικο από το πάτωμα της κουζίνας και να γεμίζουν το φούρνο με κουλουράκια κανέλας και λεμονιού για να μυρίσει το σπίτι με φρεσκάδα και θαλπωρή. Άλλο δεν έχουν από το να σηκωθούν με κόπο και να καθαρίσουν τα χίλια κομμάτια. Να τα βάλουν σε ένα διάφανο βάζο για να τα κρατήσουν για πάντα γιατί είναι δικά τους και τα αγαπούν κι ύστερα να στολίσουν το τραπέζι και να το γεμίσουν με ανθρώπους ...ξανά!

Όσο για εκείνη την μικρή σύντομη ζωή που χάθηκε για πάντα...τίποτε, τίποτε δεν μπορεί να μειώσει τη σημαντικότητα της. Γιατί, όπως έγραψε  ο Ιάπωνας ποιητής T. Matsunaga "Το λουλούδι του φυτού πρωινή δόξα, δεν ανθίζει παρά μόνο για μια ώρα, αλλά η καρδιά του δεν διαφέρει από τον γιγάντιο κέδρο που ζει για χιλιάδες χρόνια..."



Morning Glory, 'Heavenly Blue' Photograph © Kerry Michaels

Η καρδιά είναι ίδια πελώρια, όπως πελώρια είναι κι η αγάπη. Πελώρια και παντοτινή...κι αν η ζωή ήταν μικρή και σύντομη η αγάπη δεν σταματά κι αυτό το πλάσμα ξέρει πως αγαπήθηκε και θα αγαπηθεί όπως του αξίζει...παντοτινά!

Αυτές οι σύντομες ζωές. Οι πιο μικρές, οι πιο πολύτιμες...Αυτές άφησαν το μεγαλύτερο κενό...Τι να πεις λοιπόν σε έναν άνθρωπο που θρηνεί; Τι να πεις σε έναν γονιό που θρηνεί;
Δεν υπάρχουν αρκετά λόγια... Δεν υπάρχουν τα σωστά λόγια. Δεν υπάρχει τίποτε που να είναι αρκετό.Τίποτε δεν παίρνει τον πόνο...Όμως εγώ είμαι εδώ.Θα σταθώ δίπλα σου, θα σε ακούω χωρίς να μιλάω.Θα σε αφήνω να ουρλιάζεις από πόνο και μετά να γελάς υστερικά, θα σηκώνω το ακουστικό τα ξημερώματα να ακούσω το βουβό σου κλάμα, θα σε σφίγγω στην αγκαλιά μου και θα τολμώ  να σ'αγγίζω, δεν θα αποστασιοποιηθώ γιατί θα φοβηθώ τον πόνο σου...Θα είμαι εδώ!

Υπέροχες αγαπημένες μου...ξαδελφούλα μου λατρεμένη και φίλες...μαμάδες που απότομα σας έσβησαν το φως, είστε στα μάτια μου πελώριες....
Για εσένα μικρή που τώρα ζεις το αδιανόητο. Πελώρια, μα...πάντα μικρή μου...Είμαι εδώ!

Καλημέρα αγαπημένοι, με έναν Αύγουστο που συνεχίζω να αγαπώ,  σαν έναν εραστή που σε τραβά σαν μαγνήτης ενώ ταυτόχρονα σε πονά...Αυτός ο Αύγουστος έφερε ένα πλάσμα υπέροχο και σύντομα το πήρε πίσω, στη χώρα του Ποτέ...έμεινε μια άδεια αγκαλιά, ένα νανούρισμα που δεν πρόλαβε να ακουστεί και μια δύναμη πελώρια. Χαμόγελα και δάκρυα...
Ευτυχία ανεκπλήρωτη...Κουράγιο αγαπημένοι. Κουράγιο και μεγαλείο, γιατί μπορώ, γιατί θέλω, γιατί αντέχω να σ' αγαπώ...κι ας μην σε έχω!

Είμαι περήφανη για εσένα μικρή...πολύ περήφανη! Άλλο δεν μένει στη ζωή παρά η Ελπίδα...

Η ψυχή ξέρει πάντα, τι να κάνει για να  γιατρευτεί. Η πρόκληση είναι να κάνεις το μυαλό να σωπάσει.
                                                                                           Carolin Myss
                                                                                  Κατερίνα

Στο γραφικό Λαύκο με τη νονά.

Η αλήθεια είναι πως χαθήκαμε και μας έκανε καλό. Πήραμε  απόσταση από όλα όσα  σημαίνουν καθημερινότητα και γνωστή ρουτίνα. Φύγαμε λοιπόν για λίγες ημέρες,  δυστυχώς χωρίς τον μπαμπά μας και  μείναμε στο σπίτι της αγαπημένης φίλης, της Κατερίνας μου, που είναι η νονά του Γιώργου. Πήγαμε στο μαγικό χωριό τους...Μαγικό!!! Λαύκος, Δυτικό Πήλιο.Τοπίο απίστευτης ομορφιάς κι όσοι έχετε επισκεφθεί το Πήλιο το ξέρετε καλά!

Μετά από ένα φιδογυριστό δρόμο φτάσαμε στην παλιά δροσερή πλατεία, με τα πελώρια πλατάνια και το αιωνόβιο κυπαρίσσι φυτεμένο τον 16ο αιώνα.Οι τότε κάτοικοι φρόντισαν να κόψουν την κορυφή του για να μην ξεπεράσει το ύψος του καμπαναριού κι έτσι άπλωσε κι άπλωσε κι άπλωσε και χρειάζονται καμιά δεκαριά άτομα να σχηματίσουν ένα κύκλο γύρω του για να το αγκαλιάσουν.

Οι ημέρες πέρασαν με βόλτες στα σοκάκια. Να θαυμάζουμε τα παλιά αρχοντικά και να ονειρευόμαστε αλλοτινές εποχές...

και   να  γεμίζουμε με  φωτεινές εικόνες με όμορφα γαλανά παιδάκια που όσο περνά το καλοκαίρι αρχίζουν να μοιάζουν με ντόπια.

Ήρεμοι περίπατοι στην πλατεία που έχει άλλα χρώματα το πρωί κι άλλα το βράδυ.

Χαλαρή κουβεντούλα με τους κατοίκους που  εκτός από τους ντόπιους, οι υπόλοιποι είναι  άνθρωποι που αγάπησαν το Λαύκο κι εγκαταστάθηκαν εκεί μόνιμα, ή πηγαινοέρχονται σε εποχές που απέχουν από τα καθήκοντα τους στις μεγαλουπόλεις. Οι εικόνες έχουν την ηρεμία της οικειότητας. Οι γυναίκες που κάθονται στο σοκάκι "ξεκοκαλίζοντας" όποιον περνά.

Mαγαζάκια γραφικά όπως αυτό, που έχει ένα ζευγάρι που μετακόμισε από την Αθήνα πριν χρόνια. Υπέροχα κοσμήματα που φτιάχνει εκείνη και υδραυλικές εγκαταστάσεις που φτιάχνει εκείνος...σε κοινή ταμπέλα και κοινό μαγαζάκι.
Το βρήκα εμπνευσμένο.

Συζητήσεις  στο παλιό τραπεζάκι πίνοντας ΕΨΑ λεμονάδα...το καμάρι του Βόλου. Μια γεύση που θυμίζει δροσιά παιδική και ξεχασμένα καλοκαίρια.

Περπατήσαμε και περπατήσαμε και περπατήσαμε και τραβούσαμε φωτογραφίες με τον Άγγελο και κάναμε διαγωνισμό ποιος θα ξετρυπώσει την πιο όμορφη εικόνα. Κι εκείνος κατάφερε  τελικά  να ξετρυπώσει κάτι το απίθανο.
Ένα παλιό αραχνιασμένο μπαρμπέρικο που έχει να δουλέψει πάνω από 20  χρόνια.Το φωτογράφισε μέσα από το κλειστό παράθυρο που έκανε αντηλιά κι όμως κατάφερε να το αποτυπώσει υπέροχα...

 Το πρωί ο Λαύκος ξυπνούσε με τη μυρωδιά του φρέσκου ψωμιού από το πανέμορφο φουρνάρικο του κυρ Γιάννη.Ένα μικρό πανέμορφο κτίριο που προορίζονταν να γίνει σταθμός τρένου όταν οι σιδηροδρομικές γραμμές θα έφταναν στο χωριό.Δεν έφτασαν ποτέ και το 1900 το γραφικό κτίριο έγινε ο ξακουστός πια, φούρνος.
Τα ψωμιά ζεστά κι αχνιστά βγαίνουν  από τον μεγάλο παμπάλαιο ξυλόφουρνο και  πραγματικά δεν μπορείς να περάσεις από έξω χωρίς να σε υπνωτίσει αυτή η μυρωδιά οδηγώντας σε κατευθείαν στον παλιό ξύλινο πάγκο, με τα αραδιασμένα καρβέλια.

Τα απογεύματα περνούσαν χαλαρά στην αυλή με τα παιδιά να παίζουν ή να κλαδεύουν τις λεβάντες

κι εγώ με την Κατερινιώ να απολαμβάνουμε το καφεδάκι μας στα σκαλιά που φυσούσε πάντα ένας δροσερός αέρας, παρέα με το παραδοσιακό γλυκό  καρυδάκι που λατρεύω.

Γύρω μας τα βοτάνια και τα λουλούδια της,  μέσα κι έξω από το σπίτι. Έκανε αυτό που πάντα ονειρευόταν. Γέμισε την αυλή της με λεβάντες, λουίζα, ρίγανη, βασιλικούς, θυμάρια και δυόσμους.

Ακούγαμε το πρωί την αγαπημένη "Μαρίνα", του Ελύτη, μελοποιημένη από το Θεοδωράκη, σε ένα σπίτι ήρεμο και δροσερό κι είχα μια απίθανη αίσθηση ασφάλειας και ηρεμίας κοιτάζοντας τη θάλασσα  κι εκεί μακριά τον Παγασητικό με το  νησάκι του  'Αλατα  να αχνοφαίνεται καθώς έπεφτε το βράδυ κι είπαμε με τη φίλη μου, πολλά που η καθημερινότητα δεν σ' αφήνει να ακουμπήσεις κι ήταν υπέροχα λυτρωτικό αυτό...

Συμφωνήσαμε κι οι δυο μας πως αυτό είναι το πιο καλοκαιρινά ερωτικό τραγούδι που υπάρχει...."Δώσε μου δυόσμο να μυρίσω. Λουίζα και Βασιλικό, μαζί με αυτά να σε φιλήσω και τι να πρωτοθυμηθώ..." Πάντα αυτό το τραγούδι από τις Μικρές Κυκλάδες του Θεοδωράκη μου θυμίζει την Κατερίνα...Πάντα!

Φεύγοντας οι βαλίτσες μου είχαν σακούλες με Λουίζα και τη λεμονάτη μυρωδιά της και μπόλικη φρέσκια λεβάντα για να φτιάξουμε πουγκάκια για τα ντουλάπια μας. Μυρωδιές της Κατερίνας μου....

Τα παιδιά απολάμβαναν την ησυχία του χωριού, ο Γιώργος απολάμβανε τη νονά του και την περίσσια φροντίδα της κι εγώ απολάμβανα τα πάντα. Πραγματικά τη χρειαζόμουν αυτή την ήρεμη ατμόσφαιρα του σπιτιού της Κατερινιώς μου, με τις πρωινές μαρμελάδες και τις βραδυνές ρακές.

Κάναμε μπάνια σε  μια  θάλασσα  κρυστάλλινη  και πεντακάθαρη στο Μικρό και τα παιδιά χόρτασαν βουτιές από την ξύλινη προβλήτα.

Τα απογεύματα στη παραθαλάσσια Μηλίνα περπατήσαμε στον παραλιακό δρόμο απολαμβάνοντας τα χρώματα του ηλιοβασιλέματος. Ήταν απίστευτα όμορφα.

Η Μηλίνα φημίζεται λένε, για τα ιδιαίτερα ηλιοβασιλέματα της και μπορώ να καταλάβω το γιατί...

Να κι οι δύο αγαπημένοι μου τύποι, με το μαγικό σκηνικό να στήνει μια απίθανη εικόνα, καθώς παίζουν με τα star wars σπαθιά τους...οι super ήρωες μου.

Φύγαμε από τον Λαύκο με βαριά καρδιά και νιώθω πως άφησα ένα κομμάτι μου εκεί  να μου το     φυλάει η φίλη μου...για να το ξαναβρώ μόλις  ξαναγυρίσω στο απίθανο αυτό παραδοσιακό Πηλιορίτικο χωριό με τους ελαιώνες,  τα αρχαία,  περιπατητικά   μονοπάτια και τη θάλασσα εκεί μακριά να σου χαϊδεύει τα μάτια.

Φεύγοντας  κάναμε μια στάση στην  Αγριά στην  ξαδέρφη μου τη Σούζυ, που ζει εκεί με την οικογένεια της. Ευκαιρία να δούνε τα  παιδιά και τα ξαδέρφια τους...ναι έχουμε κι άλλα αγόρια ξαδέρφια!!!

Μετά από πολύ φαγητό, πολλά γλυκά, λίγη συγκίνηση και πολλή κουβέντα μιας κι είχαμε καιρό να τα πούμε και μπόλικο μπουγέλο....φτάσαμε επιτέλους οι τρεις μας,  στην Κατερίνη στο πατρικό μου  σχεδόν μεσάνυχτα, με τα παιδιά σχεδόν λιπόθυμα από την κούραση. Μιας κι έλειπε ο μπαμπάς μας, ο Άγγελος ανέλαβε το ρόλο του κι ήταν ο βοηθός μου. Κατέβασε τα ποδήλατα, ανέβασε τις βαλίτσες κι ήταν τόσο συγκινητικά βοηθητικός απέναντι μου παρόλο που ήταν εξαιρετικά κουρασμένος.

Οι γονείς έλειπαν και το σπίτι ήταν σκοτεινό και σιωπηλό....μα όλα άλλαξαν την επόμενη ημέρα, που τα είδα όλα με το φως του ήλιου και παρόλο που γύρω γινόταν χαμός και το σπίτι είχε μια εγκατάλειψη, οι πεταλούδες πετούσαν πάνω από την άγρια μέντα στην αυλή...Χαμογέλασα.

 

Στο τέλος όταν επιτέλους τέλειωσαν οι καθαριότητες,  έφτιαξα το απλό αυτό καλοκαιρινό γλυκό της θείας μου, με τις  φρυγανιές και την κρέμα που όσο  κι αν  ακολούθησα τις συμβουλές της κατά γράμμα, δεν κατάφερα να το πετύχω και να έχει την μοναδική γεύση του δικού της γλυκού....α ρε θεία...

Τώρα είμαστε όλοι εδώ. Γονείς, παιδιά. Ζούμε ημέρες χαμού και μεγάλης χαράς με την οικογένεια και πάλι ενωμένη. Θα κρατήσει λίγο, μα όσο κρατήσει θα το ευχαριστηθούμε, θα ξεζουμίσουμε ο ένας τον άλλον θα γεμίσουμε τα μάτια με εικόνες ο ένας του άλλου, με ατάκες των παιδιών, με αγκαλιές των γιαγιάδων και των παππούδων, με γεύσεις και με ματιές μαμάς και μπαμπά και με στιγμές που έχουν μόνο μια μεγαλειώδη λέξη για να τους ταιριάζει..."οικογένεια"! Ο Αύγουστος όπως κάθε χρόνο, μας έφερε κοντά...

Είχα καιρό να μπω στο ίντερνετ και μπαίνοντας βρήκα όλα τα υπέροχα γεμάτα ενδιαφέρον και φροντίδα μηνύματα σας και γέμισα με θετικό συναίσθημα.
Καλημέρα λοιπόν, σας στέλνω όλη μου την  αγάπη. Καλημέρα και σε εσένα  αγαπημένη μου Κατερινιώ  και νονά μας, εκεί στον πανέμορφο μαγικό Λαύκο...μας λείπεις. Καλημέρα σε όλους εκεί έξω... σε όλους σας αγαπημένοι μου!!!
Σας αποχαιρετώ με το απόλυτα λατρεμένο ερωτικό και καλοκαιρινό για εμένα τραγούδι. Δεν μπορώ να το ακούσω χωρίς να δακρύσω για αυτή την μαγική Ελλάδα που χάθηκε μα ζει ταυτόχρονα, μέσα μας, ξεχασμένη εκεί στις μακρινές ακρογιαλιές, στα ξασπρισμένα μάρμαρα, στις μυρωδιές των βουνών μας και στον ήλιο που στραφταλίζει στα νερά της θάλασσας, τα μεσημέρια που τα τζιτζίκια σε ζαλίζουν γλυκά με το τραγούδι τους...

Καλημέρα...Κρίνο του Καλοκαιριού...

                                                                                                              Κατερίνα