Το αύριο, σε ένα λουλούδι....

Διάβασα τις προάλλες αυτό.

Ότι δηλαδή φυτεύοντας  ένα κήπο σημαίνει πως πιστεύεις στο αύριο...Το είπε η αξέχαστη Audrey Hepburn...και νομίζω πως μου ταιριάζει. Αγαπώ τα λουλούδια.Τα αγαπώ!
Λατρεύω να φυτεύω ένα μικρό φυντάνι και να γίνεται ολόκληρο φυτό, καταπράσινο και χρωματιστό. Αγαπώ αυτή την επαφή με το χώμα και τη γη και πάντα σε όποιο σπίτι κι αν ζούσα, είτε μόνη, είτε με αργότερα με τον Πα, πάντα είχα λουλούδια. Πολλά και χρωματιστά. Πάντα σε όποιο σπίτι κι αν πήγαινα, το πρώτο πράγμα που έκανα ήταν να αγοράσω ένα λουλούδι...το πρώτο λουλούδι του σπιτιού. Το λουλούδι, έκανε αυτόματα το σπίτι...σπίτι μου. Σπίτι μας...αφού πια, ήμασταν δύο...Ακόμη και στην Αγγλία που ζούσα στις εστίες και το δωμάτιο μου ήταν σαν κουτί, στο παράθυρο μου είχα μια μικρή ροζ νάνα τριανταφυλλιά...Ακόμη και τώρα οι ροζ νάνες τριανταφυλλιές είναι οι λατρεμένες μου!

Εκείνη στην Αγγλία βέβαια, πέθανε μα έχω μια πιο όμορφη από ποτέ, την αγόρασα μικρή και χαριτωμένη και την φύτεψα στη γη σε ένα παρτέρι  τον επόμενο χρόνο από την μετακόμιση μας κι έγινε ολόκληρος θάμνος.Τεράστια και πανέμορφη...

Έχω πολλά βιβλία κηπουρικής που με ξετρελαίνουν. Διαβάζω για τα φυτά και τα δέντρα και τα λατινικά ονόματα τους με ενθουσιάζουν. Το διάβασμα των βιβλίων αυτών, είναι διασκέδαση για εμένα  και μελετάω πολύ με στόχο να φροντίσω σωστά τα λουλούδια μου.
Έχω σκοτώσει πολλά βέβαια πριν αρχίσω να μαθαίνω τις ιδιαιτερότητες του κάθε ενός και πραγματικά σαν κάποιο λουλούδι μου πεθαίνει ταράζομαι...Θυμάμαι το κάθε ένα, πότε το αγόρασα από που το πήρα, ποιος μου το έδωσα, πότε φυτεύτηκε. Το κάθε λουλούδι έχει κάτι να μου πει, κάτι να μου θυμίσει...όταν δε, κάποιο από τα δέντρα της αυλής αρρωσταίνει, γίνεται χαμός. Είναι θέμα συζήτησης, σημείο αναφοράς. Προσπαθούμε να το σώσουμε, να το ραντίσουμε, να το φροντίσουμε, να φωνάξουμε ειδικό να μας πει τι να κάνουμε... Είναι σαν να έχεις να φροντίσεις ακόμη ένα ζωντανό στο σπίτι σου.
Ναι έτσι ακριβώς.Φεύγουμε  από το σπίτι κι η έγνοια είναι μεγάλη...ποιος θα φροντίσει τα φυτά. Έρχεται ο Χειμώνας και έχουμε ολόκληρη επιχείρηση, να φροντίσουμε τα φυτά  και τα δέντρα που παγώνουν, να μην τα χάσουμε.
Φυσάει δυνατός αέρας και όλοι είναι μέσα ενώ εμείς έξω να μαζεύουμε τα ευαίσθητα να μην σπάσουν τα κλαδιά τους, να δέσουμε κάποια νεαρά δέντρα να μην γείρουν και ξεριζωθούν.
Πέφτει παγετός κι εμείς φοράμε τα χοντρά μας μπουφάν και τρέχουμε να τα σκεπάσουμε.
Το καλοκαίρι γυρνάμε κι ότι ώρα κι αν είναι, όσο κουρασμένη κι αν είμαι δεν υπάρχει περίπτωση να κοιμηθώ ξέροντας πως τα λουλούδια είναι απότιστα.
Πως περιμένουν εμένα να τους προσφέρω λίγο νερό κι εγώ κοιμάμαι...Δεν υπάρχει περίπτωση. Πρώτα θα φροντίσω να ποτιστούν τα φυτά και μετά θα πάω για ύπνο  κι αυτά με αποζημιώνουν... Έχω ένα εξαιρετικά αυστηρό πρόγραμμα από το οποίο δεν παρεκκλίνω ποτέ...Κάθε βράδυ ταΐζουμε τα ζώα μας και ποτίζουμε τα φυτά μας  κι όταν αυτά  ανθίζουν τι γενναιοδωρία, τι ομορφιά!

Τι δύναμη. Στέκονται εκεί κατάξερα ολόκληρο το Χειμώνα και σκέφτεσαι "πάει χάθηκε" και μετά ξαφνικά μια ημέρα πρασινίζουν και γεμίζουν άνθη και θεριεύουν.Ναι τα λουλούδια είναι ολοζώντανα, κρύβουν μέσα τους την γνώση ολόκληρης της φύσης. Μαθαίνεις να είσαι υπομονετικός, να φροντίζεις κάτι που φαίνεται άψυχο, μα μπορεί τόσο απρόσμενα να σε αποζημιώσει... Τα παρατηρείς να κάνουν τους κύκλους τους, να ξεκουράζονται, να ζωντανεύουν, να χάνονται και ξανά να δίνουν άνθη και ξαφνιάζεσαι πραγματικά με την τόση σοφία.

Τα λουλούδια μου είναι τα αγαπημένα μου πλάσματα...Έτσι τα λέω. Κλαίω αν ένα από τα σκυλιά μου καταστρέψει κάποιο φυτό.
Κλαίω στα αλήθεια  κι επίσης η αλήθεια είναι πως είναι εξαιρετικά δύσκολο να συνυπάρξουν τα ζώα με τα λουλούδια και τα φυτά...Πολύ πολύ δύσκολο. Μα συνεχίζουμε να προσπαθούμε και να κάνουμε πατέντες για να αποθαρρύνουμε τα καθάρματα από το να διαλύουν τις γλάστρες...και όχι μόνο!

Είναι λίγες οι φορές που μπορώ στα αλήθεια να τα απολαύσω.Συνήθως ο χρόνος είναι περιορισμένος.Μα κάποιες φορές στέκομαι και τα παρατηρώ και νιώθω τόσο χαρούμενη....όπως όταν προχθές διαπίστωσα πως η γαρδένια που αγόρασα πέρσι τέτοιον καιρό, μπορεί όλη τη χρονιά να φαινόταν ετοιμοθάνατη μα τελικά έβγαλε ανθάκια μοσχομυριστά...ένα χρόνο μετά!
Η υπομονή που λέγαμε...και οι σωστές συνθήκες...τίποτε δεν είναι τυχαίο στη φύση.

Έτσι λοιπόν πιστεύω στα λουλούδια, στη φύση, στο αύριο...Θυμάμαι τη γιαγιά μου  την Κατερίνα, ένα καλοκαίρι χρόνια πριν, πέθαινε καρφωμένη σε ένα κρεββάτι. Πονούσε φριχτά και όταν πονούσε δεν ήθελε τίποτε παρά μόνο να πεθάνει...Όταν το φάρμακο κυλούσε στις φλέβες της κι ο πόνος έφευγε, μου έλεγε..."μόλις σηκωθώ θα κλαδέψω την τριανταφυλλιά...".
Έτσι είναι, όταν δεν πονούσε...πίστευε στο αύριο κι εκείνη μπορεί να έχει κοντά 20 χρόνια που χάθηκε μα η τριανταφυλλιά της είναι ακόμη εκεί!

Ω ναι! Αγαπώ τα λουλούδια και χαίρομαι που αυτή την αγάπη τη συμμερίζεται κι ο Πα...όχι με τον ίδιο τρόπο βέβαια. Τα λουλούδια είναι δική μου ευθύνη, μα όλα τα άλλα είναι δική του...Το κλάδεμα, το τσάπισμα, το ράντισμα...Πολλή δουλειά.Μάλιστα πέρυσι παρακολούθησε και τα σεμινάρια κηπουρικής του Κηπολόγιου και είναι και διπλωματούχος...Για αυτό φέτος ο λαχανόκηπος του θα σκίσει!
Ο Πα έχει πολλή πολλή δουλειά τέτοια εποχή. Βλέπει κανείς αυτό το αποτέλεσμα και σκέφτεται "τι ωραία, τι τυχεροί που είστε!" έτσι είναι είμαστε τυχεροί...μα η αλήθεια είναι ότι η δουλειά που χρειάζεται ο κήπος για να διατηρηθεί είναι απίθανη...Αδιανόητη!

Ούτε κι εγώ μπορούσα να το φανταστώ δηλαδή...μεγάλη ταλαιπωρία. Ώρες ατέλειωτες να σκουπίζεις και να καθαρίζεις και να κλαδεύεις, και να ποτίζεις....και μόλις τελειώσεις πέρασε η εποχή και πρέπει να αρχίσεις άλλου είδους διαδικασίες...Άσε που η αυλή είναι, μόνιμα ασκούπιστη, γιατί πολύ απλά, τα φύλλα δεν πέφτουν μόνο το φθινόπωρο...όχι!
Απλά δοκιμάζουν την υπομονή μας και κάθε μήνα όλους τους μήνες του χρόνου!!!! πιστέψτε με, ρίχνει και διαφορετικό δέντρο τα φύλλα ή τις πευκοβελλόνες του! Ναι ναι...μεγάλη δοκιμασία...Φέτος δε, αφήσαμε τον κισσό να ανέβει στον τοίχο...γιατί το ήθελα εγώ καθώς μου αρέσει πολύ αυτή η εικόνα ενός φυτού σκαρφαλωμένου στον τοίχο! Μαζί με τον κισσό όμως ανέβαιναν κι άλλα ζώα της φύσης...και μια ημέρα είδα ένα ποντικό να με κοιτά από το παράθυρο...ο κισσός έφυγε, μα μαζί του πήρε και το χρώμα του τοίχου.Τώρα εκτός από το να μαζέψουμε όλα αυτά τα χόρτα... έχουμε να βάψουμε και τον τοίχο!

Χαίρομαι όμως που τα παιδιά, μεγαλώνουν τόσο κοντά στη γη. Παρατηρώντας τις αλλαγές της φύσης και των εποχών μέσα από τα δέντρα. Θέλουν να φυτεύουν λουλούδια, θέλουν να βάζουμε σποράκια και το ξέρουν πως αν μου χαρίσουν ένα λουλούδι θα με κάνουν εξαιρετικά χαρούμενη...ιδίως αν έχει και ρίζες!

Λατρεμένη Ορτανσία....και Τίγρης!

Καμιά φορά σαν είμαι κουρασμένη πολύ, λέω τι νόημα έχει όλη αυτή η κούραση, δεν σου φτάνουν όσα έχει θέλεις κι άλλα... και μετά γυρίζω τα μάτια μου και βλέπω όλο αυτό το χρώμα...και σκέφτομαι πως είναι δυνατόν ένα τόσο δα μικρό μπουμπούκι να μου χαρίζει τόση πίστη.
Πίστη για την επόμενη ημέρα που με περιμένει, πίστη για το αύριο...που ότι κι αν κάνω θα έρθει...πίστη ότι ένα φυτό μπορεί να φαίνεται πως χάθηκε μα ο σπόρος να είναι εκεί και να ξεκουράζεται περιμένοντας τις κατάλληλες συνθήκες...και μια ημέρα θα ξεπροβάλει γενναία.
Μπορεί να μην είμαι εγώ εκεί για να το δω...μα σίγουρα κάποια μάτια θα το κοιτάξουν και κάποιοι θα σταθούν να θαυμάσουν το χρώμα  στα ανθάκια του κι αυτό θα σημαίνει ένα και μόνο πράγμα...πως αυτό το λουλούδι, δεν χρειάζεται να πιστέψει στο αύριο...αυτό το λουλούδι, είναι το αύριο και το ξέρει!
Καλημέρα αγαπημένοι...φυτέψτε λουλούδια, γεμίστε τα μπαλκόνια με ζωή! Πιστέψτε στο αύριο....
                                                                                       Κατερίνα

Προβιβάστηκα...

Πέρασαν όλα λοιπόν. Οι αποχαιρετιστήριες γιορτές, οι σχολικές συγκεντρώσεις, οι συναυλίες...όλα τέλειωσαν...
Κι ενώ όσο είμαστε μέσα σε όλα αυτά, τρέχουμε και βογκάμε και λέμε "Αμάν να τελειώσουν επιτέλους!", μόλις τελειώσουν λέμε "Αυτό ήταν; Πέρασε μια ακόμη χρονιά;"
Πέρασε.

Πριν γίνω γονιός οι μέρες και τα χρόνια περνούσαν και κυλούσαν χωρίς να φαίνονται.Χωρίς θαρρείς να αφήνουν αυτό το συναίσθημα του κενού. Καταλάβαινα τα χρόνια που έφευγαν από τα σημάδια στο πρόσωπο και στο σώμα και σε αυτά, να πω την αλήθεια, ποτέ δεν έδινα και πολλή σημασία, παρόλο που με ενοχλούσαν.
Τώρα με τα παιδιά, τα χρόνια τα νιώθω να κυλούν. Να τρέχουν. Σκέφτομαι πόσες γιορτές, πόσα κλεισμένα σχολεία;
Βλέπω τα χρόνια πάνω τους. Τις αλλαγές, τις έντονες διαφορές από χρόνο σε χρόνο, την αλματώδη εξέλιξη τους και σκέφτομαι, "Θεέ μου πόσο γρήγορα μεγαλώνουν".
Προχθές τακτοποιούσα τα παπούτσια μας και διαπίστωσα πως το μεγαλύτερο νούμερο δεν είναι πια το δικό μου...Το δικό μου είναι το μεσαίο και σύντομα θα γίνει το μικρότερο!

Ναι υπάρχει μια χαρά σε όλο αυτό. Μια χαρά άγρια κι αναπάντεχη, μα και μια θλίψη, τόσο βαθιά καμιά φορά.
Είναι δυνατόν να φορά στα 10 του μεγαλύτερο νούμερο παπούτσι από εμένα; Είναι δυνατόν να φοράω μόλις 2 νούμερα μεγαλύτερο παπούτσι από ένα σχεδόν επτάχρονο;
Είναι!
Τους κοίταζα  εκεί πάνω μαζί με την παρέα τους, σε όλες τις εκδηλώσεις των τελευταίων ημερών και ναι! Έκλαιγα, πάλι.
Έκλαιγα χωρίς να το θέλω. Χωρίς να το προκαλώ. Έφευγαν τα δάκρυα από μόνα τους κι ήταν αυτό το απίθανο συναίσθημα καθώς τα καμάρωνα όλα. Όλα αυτά τα ανθρωπάκια που τα ήξερα από μωρά. Τους φίλους και τις φίλες που με χαιρετούν κάθε φορά σαν με βλέπουν μιλώντας μου στον πληθυντικό....Οι φίλοι των παιδιών μου!
Τα κοίταζα κι ένιωθα τόσο ιδιαίτερα.
Όλα αυτά τα παιδιά. Οι άντρες κι οι γυναίκες του αύριο. Έπαιζαν στις σχολικές παραστάσεις, τραγουδούσαν, χόρευαν, απήγγειλαν. Μας ξαναγούσαν με χαρά, στα καλλιτεχνικά τους δημιουργήματα.

Ζωγραφιές, εικαστικές δημιουργίες, εκθέσεις φωτογραφίας. Στις όμορφες εικόνες και κατασκευές τους. Περήφανα. Με μάτια λαμπερά.
Να, σκεφτόμουν, κάποια από αυτά θα γίνουν καλλιτέχνες, ηθοποιοί, ζωγράφοι, φωτογράφοι, τραγουδιστές...Κάποια θα ακολουθήσουν ελεύθερα τα όνειρα τους. Κάποια θα πνιγούν στα "πρέπει" και στα όνειρα των άλλων, κάποια θα χαθούν κυνηγώντας χίμαιρες.
Τα σχολεία είναι η λυδία λίθος των μικρών αυτών άγουρων ζωών. Κι οι δάσκαλοι αυτοί που μπολιάζουν τα νέα φυντάνια ή κλαδεύουν τα τρυφερά κλαδιά, πάντα με στόχο να γεννηθούν οι πολίτες του αύριο...

Πάντα κλαίω στις σχολικές γιορτές όχι από πόνο. Κλαίω γιατί νιώθω ευλογία.Νιώθω ευγνωμοσύνη για αυτό που ζω. Για αυτό που έχω την τύχη να βλέπω να συμβαίνει μπροστά μου! Μπροστά στα ορθάνοιχτα μάτια μου! Ανάμεσα σε όλα αυτά τα πανέμορφα δημιουργήματα ήταν και τα ονόματα των παιδιών μου.Των παιδιών μας...
Στεκόμαστε με τον μπαμπά τους σε απόσταση και παρακολουθούμε με ένα χαζό χαμόγελο και κάπου κάπου οι ματιές μας διασταυρώνονται και τότε κοιταζόμαστε σιωπηλά, βαθιά και νιώθαμε ακριβώς το ίδιο....Γονείς!

Τα έβλεπα εκεί πάνω να στέκονται χαρούμενα κι αγέρωχα κι εκτεθειμένα και σκεφτόμουν " Αυτό; Αυτό είναι  το μικρό μου αγόρι;" ...που βρήκε ένα δρόμο και τον προχωρά χωρίς σκέψεις βαθιές, χωρίς καμία προσδοκία, πέρα από την ανάγκη να περάσει καλά!
Και πέρασαν καλά. Ένιωσαν ξεχωριστοί. Περήφανοι. Μοναδικοί, θαρραλέοι. Δίπλα στους μουσικούς, στους δασκάλους και τους καθοδηγητές τους.

Κι ύστερα κατέβαιναν από τη σκηνή και το διψασμένο βλέμμα τους μας κοιτούσε ολόισια στα μάτια, χωρίς ενδοιασμούς, "Με είδες;"
Ω Θεέ μου... πως θα μπορούσα να μην σε δω; Πως θα μπορούσα να μην είμαι εδώ για να σε κοιτάζω; Εσύ είσαι η δουλειά μου. Η πιο σημαντική, η πιο ουσιαστική μου δουλειά. Πως θα μπορούσα να μην στέκομαι εδώ κάτω για να σε βλέπω να ανθίζεις;....Αντί για όλα αυτά άνοιγε μια αγκαλιά πελώρια, δική μου και του μπαμπά τους..."Σε είδα κι ήσουν υπέροχος!"...κι εμφανιζόταν ένα αχνό χαμόγελο. Ντροπαλό γεμάτο λάμψη και  η αγκαλιά άδειαζε στο λεπτό καθώς εκείνοι χορτάτοι πια, έτρεχαν κιόλας προς τους αγαπημένους τους φίλους για να κλοτσήσουν μια μπάλα αφήνοντας εμάς πίσω...εκεί που είναι πια η θέση μας. Πίσω τους...

Κι ύστερα τα φώτα έσβησαν. Αγκάλιασαν όλους αυτούς τους σημαντικούς τους ανθρώπους, τους είπαν αντίο, τους έδωσαν υποσχέσεις κι έφυγαν τρέχοντας προς το καυτό καλοκαίρι που τους περίμενε  στη γωνιά!
Έγραψαν ένα γράμμα για τον εαυτό τους, για το που θα βρίσκονται και τι θα έχουν καταφέρει σε είκοσι χρόνια κι ο δάσκαλος τους είπε πως θα  βρεθούν για να τους το δώσει όταν αυτά τα χρόνια θα έχουν περάσει...Ένα γράμμα γεμάτο με παιδικά σχέδια και μεγάλα όνειρα.

Την ώρα που φεύγαμε μια δασκάλα με αγκάλιασε σφιχτά την ώρα που έκλαιγα και μου είπε:  "Αυτός ο τίτλος προόδου της Πρώτης Δημοτικού είναι ο πιο σημαντικός της ζωής του, αλλά εσύ κράτα τα δάκρυα σου για του χρόνου μαμά, που ο μεγάλος  θα είναι Έκτη!" Τι απρόσμενο δώρο αυτή η αγκαλιά...
Κι οι τάξεις ερήμωσαν. Οι διάδρομοι σίγησαν.

Το σχολείο έκλεισε...κι όλα αυτά τα μικρά χρυσά στάχυα αφέθηκαν στο δυνατό ζεστό φύσημα του αγέρα για να πετάξουν εκεί μακριά...φωνάζοντας δυνατά "προβιβάστηκααααααα"....

Αφέθηκαν όπως μόνο τα παιδιά ξέρουν να αφήνονται...ολοκληρωτικά, παράτολμα. Να πετάξουν μακριά...τόσο μακριά.Τα παιδιά μας! Τα παιδιά μου!
Κάθε χρονιά που περνά προβιβάζονται εκείνοι, προβιβάζομαι και εγώ, από μαμά σε  Πρωτάκι , σε μαμά από Δευτεράκι, Εκτάκι και πάει λέγοντας...

Μια ακόμη σχολική χρονιά έκλεισε και  μια χρονιά πέρασε. Πέρασε σαν άμμος που χύνεται μέσα από τα δάχτυλα μου...μα γεύομαι και κρατάω. Κρατάω στιγμές, εικόνες, χαμόγελα κι όσο μπορώ θα είμαι εκεί...Όσο έχω αυτό το δώρα θα είμαι πάντα εκεί, να ρουφάω την κάθε τους λέξη, την κάθε τους γενναιόδωρη στιγμή, κάνοντας το μεγαλύτερο δώρο σε εκείνους ενώ στην ουσία κάνω το μεγαλύτερο δώρο σε εμένα...Το να είμαι η μαμά τους!
Καλό καλοκαίρι μικρά μου στάχυα...Καλό καλοκαίρι αγόρια μου!

Αγαπημένοι δεν σας το είπα...προβιβάστηκα!
                                                                                     Κατερίνα

Τα μαγικά μας Καλοκαίρια!

Δεν αγαπάμε απλά το Καλοκαίρι. Αγαπάμε αυτά που κουβαλά πάνω του. Αυτά που φέρνει μαζί του...Μια βόλτα σε ένα μεγάλο φωτογραφικό άλμπουμ για το τι αγαπάμε στο Καλοκαίρι, εμείς η οικογένεια ΚαΠα...και μπορεί οι φωτογραφίες να είναι πολλές όμως δεν είναι ούτε οι μισές από αυτά που αγαπάμε...στο λατρεμένο, λατρεμένο Καλοκαίρι...και τελικά νομίζουμε πως όλα αυτά είναι τα καλοκαίρια που αγαπάμε όλοι. Νομίζουμε πως τα καλοκαίρια όλων μας, μοιάζουν κι έχουν κάτι κοινό...

Τα χρώματα...Τα λουλούδια είναι τόσο εξωτικά κι ευτυχισμένα... έξω, μα και μέσα στο σπίτι.

Υπέροχες, απλές, καθαρές γεύσεις. Δροσερές σαλάτες και φαγητά που κρύβουν μνήμες χρόνων...Μνήμες από γιαγιάδες και μαμάδες και θειάδες...

 Ζουμερά φρούτα, που μαγεύουν τα μάτια και το στόμα...και γίνονται γλυκά και μαρμελάδες.

Ορθάνοιχτα παράθυρα να μπαίνει η αύρα του πρωινού και σεντόνια άσπρα, δροσερά που μυρίζουν πάστρα.

Μαγικά απογεύματα στη θάλασσα. Με ένα δροσερό ποτό στο χέρι, με τον ήλιο να χάνεται και να μας χαρίζει κινηματογραφικά ηλιοβασιλέματα.

Θάλασσα, θάλασσα, θάλασσα. Οι φωνές τους, οι βουτιές τους, τα παιχνίδια και τα χρώματα της...Θάλασσα

και οι θησαυροί της....

Ο ήχος του φλοίσβου καθώς σκάει το κύμα στα ολοστρόγγυλα βότσαλα κι ακούς με το αυτί κολλημένο στην ακροθαλασσιά τον ήχο του γιαλού. Την ανάσα της ίδιας της θάλασσας...

Μπαράκια δίπλα στο κύμα και βραδυνές έξοδοι, μόνοι ή με φίλους που καταλήγουν σε φωτιές,  σε νυχτερινές αμμουδιές.

 Θερινό σινεμά και συναυλίες.

 Την κουρτίνα να χορεύει απαλά στο δροσερό πρωινό αεράκι...

 Τα παιδιά να παίζουν, ξυπόλυτα, ξεγυμνωμένα, απελευθερωμένα...

Δροσερούς καφέδες.

Γευστικά κοκταίλ.

Μεσημεριανός ύπνος στο μπαλκόνι.

Καλοκαιρινές καταιγίδες.

Βιβλία που  για σελιδοδείκτες έχουν εισιτήρια πλοίων και  στις σελίδες τους έχουν άμμο, από τις βόλτες τους στις παραλίες.

Μαγαζιά γεμάτα με χρωματιστές πραμάτειες.

Πάγκοι με περιοδικά, με ξένο τύπο και βιβλία τσέπης. Μια μυρωδιά ελαφριάς υγρασίας και χαρτιού, παρέα με την καρύδα των αντηλιακών. Μια μυρωδιά, που δεν μπορούμε να αποφύγουμε. Μας τραβά σαν μαγνήτης...Δεν μπορείς να φύγεις χωρίς ένα ακόμη βιβλίο περιπέτειας!

Βόλτες στα σοκάκια, πρωινές, απογευματινές, βραδυνές χαζεύοντας τα τουριστικά μαγαζιά, με κάθε λογής χαριτωμένα μικροπράγματα που αγοράζεις για να διαπιστώσεις πόσο άχρηστα σου είναι μόλις γυρίσεις στον κανονικό σου κόσμο...

Απίθανα χρώματα...Το μπλε, το λευκό, το πράσινο σε μια ένταση που ζαλίζει...

Αυτό το  χέρι,  μόνιμα έξω από το παράθυρο στα Καλοκαιρινά ταξίδια...

Η αρμύρα στα μαλλιά τους...

Κι άλλα κι άλλα...χαϊμαλιά και βαμμένα νύχια, ελαφριά ρούχα, ξυποληταρία και νύχτες μικρές και μυρωμένες.
Βραδιές κινηματογράφου στο μπαλκόνι και τζιτζίκια και βανίλια υποβρύχιο και πρωινό κακάο με κουλούρι και λουκουμάδες με ζάχαρη, με παγωτό χωνάκι να λιώνει και να κυλάει απ΄τον αγκώνα, τον απογευματινό ήλιο να τρυπώνει από τις γρίλιες, την καυτή άμμο και τις πέτρες ζεστές από τον ήλιο να σου καίνε την κοιλιά καθώς ξαπλώνεις πάνω τους, το φως κι αυτός ο μαγικός δυνατός ήλιος να πέφτει πάνω στα λευκά  ασβεστωμένα σπίτια και στο μπλε της θάλασσας και να το απογειώνει, τα νωχελικά μεσημέρια που ακούς από μακριά γέλια παιδικά και τζιτζίκια και σε παίρνει ο ύπνος με το βάρος του βιβλίου που διάβαζες πάνω στο στομάχι σου,  τα μπουγέλα και τα κυνηγητά, τη χρωματιστή φουσκωτή πισίνα στην αυλή, τον μακρόσυρτο ήχο του φουγάρου που σημαίνει ένα και μόνο πράγμα..."φεύγουμε", τα δυνατά μας τραγούδια στο αμάξι με τα παράθυρα ορθάνοιχτα και τα μαλλιά μπερδεμένα από τον αέρα, τη μυρωδιά του άγριου θυμαριού και της ρίγανης να μπαίνει από το ανοιχτό παράθυρο σαν διασχίζουμε βουνά και την μυρωδιά του μικρού μπακάλικου στο κάμπινγκ με το  φρέσκο ψωμί στο ντουλάπι με τη σήτα...κι οικογένεια...
Έχουμε ζήσει πολλά όμορφα Καλοκαίρια. Σε οικογενειακές διακοπές  με τους γονείς μας, με ατέλειωτα παιδικά παιχνίδια στις αυλές στις πλατείες και στις γειτονιές, με ξεφαντώματα και ξενύχτια κι έρωτες όλο γοητεία, με ολονύκτια πάρτι και μπύρες στην ακροθαλασσιά, με φεγγάρια μαγικά...
Μα τα πιο όμορφα, τα πιο γεμάτα, τα πιο συγκλονιστικά μας καλοκαίρια, τα έχουμε ζήσει μαζί. Οι τέσσερις μας...Εμείς πια, όλα τα μαγικά μας Καλοκαίρια...

Καλημέρα αγαπημένοι!
Η οικογένεια ΚαΠα σας στέλνει ευχές για ένα μαγικό μοναδικό Καλοκαίρι....Θυμηθείτε...Πόσα Καλοκαίρια; Πόσα;...
Δεν ξέρουμε. Υπάρχει όμως κάτι που  ξέρουμε στα σίγουρα...Κανένα Χαμένο!