Τρία Σχολεία, πολλοί άνθρωποι, μπόλικη έμπνευση κι αλληλεγγύη...Πάμε!

Αυτή η ανάρτηση είναι αφιερωμένη στο Σαββατοκύριακο που πλησιάζει. Θα είναι γεμάτο δράσεις, δραστηριότητες κι ανθρώπους κι ελπίζουμε να καταφέρετε πολλοί που μένετε κοντά στην περιοχή (ευρύτερη Θεσσαλονίκη), να έρθετε  και να περάσουμε όμορφα και δημιουργικά με τα πιτσιρίκια μας παραμάσχαλα.

Δημιουργία των παιδιών στο Σχολείο της Φύσης.

Όλα θα αρχίσουν την Παρασκευή στο Σχολείο της Φύσης και η Βέτα μαζί με όλους του δασκάλους μας προσκαλούν, με σκέψεις  και λόγια που μας ξεσηκώνουν:

"Ελάτε να λασπωθούμε και να δημιουργήσουμε παίζοντας ένα φούρνο από άργιλο.

Aγαπητά παιδιά, γονείς και φίλοι του Σχολειού της Φύσης, την Παρασκευή 17 Μαΐου και το Σαβ/κύριακο 18-19 Μαίου  από τις 10π.μ. μέχρι τις 15μ.μ. θέλουμε να φορέσετε άνετα ρούχα και να ρθείτε στο χώρο μας, για να νιώσετε λίγο από τη μαγεία του να χτίζεις κάτι τώρα και να μένει για πάντα! Και αυτό που θα μείνει για πάντα θα είναι εκτός από το φούρνο και οι αναμνήσεις αυτών των ημερών... όπου θα κυριαρχούν η αγωγή της ψυχής, τα γέλια και η συνεργασία και θα αποτελέσουν  τα βασικότερα συστατικά του φούρνου μας!

Ζούμε μια παρατεταμένη οικονομική, κοινωνική, περιβαλλοντική και πνευματική κρίση. Το κλίμα φόβου κι ανασφάλειας εστιάζει πάνω στα προβλήματα και τις πληγές του παρελθόντος και  όχι στις βαθύτερες αιτίες και τις βιώσιμες λύσεις, τις δημιουργικές αντιστάσεις και τις  ρεαλιστικές  ουτοπίες.

Απέναντι σε ένα σύστημα που στηρίζεται στη διάσπαση, στον ατομισμό,  στον ανταγωνισμό, στον υλικό πλουτισμό και την αλόγιστη κατανάλωση, εμείς αντιπροτείνουμε την συνεργασία, την ανταλλαγή και την συλλογική δράση.
Υπάρχουν ήδη δεκάδες πρωτοβουλίες που αποδεικνύουν στην πράξη, ότι ένας άλλος κόσμος είναι υπαρκτός, εδώ και τώρα, όχι απλά εφικτός. Ένας κόσμος που στηρίζεται στην αλληλεγγύη, την αυτοοργάνωση, την οικολογία και σε ένα άλλο τρόπο ζωής, όπου θα ζούμε καλύτερα καταναλώνοντας λιγότερα και θα είμαστε σε αρμονία με τη φύση και τον εαυτό μας. Είναι πράγματα και πρακτικές τις οποίες ξεχάσαμε μέσα στο εύρυτερο κλίμα φόβου που καλλιεργείται και που έχει σαν αποτέλεσμα να πάψουμε να γελάμε, να αναπνέουμε, να παίζουμε και να φτιάχνουμε όλοι μαζί κάτι με τα χέρια μας που μετά από χρόνια να το κοιτάμε και να λέμε  « Κοιτάξτε! Αυτό το φτιάξαμε εμείς όλοι μαζί, που γίναμε ΕΝΑ!!»

Και κάπως έτσι, μας ήρθε η ιδέα να φτιάξουμε όλοι μαζί στο σχολείο ένα φούρνο από «cob» και να γίνουμε ένα με τη φύση χρησιμοποιώντας τα χέρια μας.

Αλλά τί είναι άραγε το cob; Η λέξη «cob» είναι αγγλική λέξη  που σημαίνει σβώλος, σφαιρική μάζα χώματος, καθώς αυτή η τεχνική χρησιμοποιεί μάζες υγρού αργιλώδους χώματος. Είναι η αρχαιότερη και απλούστερη μέθοδος δόμησης, με την οποία δημιουργούνται μονολιθικές κατασκευές, με μεγάλες δυνατότητες γλυπτικής μορφοποίησης.Το cob είναι ένα μίγμα από άργιλο και άμμο, συστατικά που βρίσκονται στο αργιλώδες χώμα, με την προσθήκη άχυρου.Τα υλικά αναμειγνύονται με νερό, συνήθως με τα πόδια, μέχρι το μίγμα να γίνει σφιχτό αλλά εύπλαστο. Όσο είναι ακόμη υγρό τοποθετείται  απευθείας με τα χέρια, χωρίς τη χρήση εργαλείων ή καλουπιών, σε μικρές ή μεγάλες  μάζες, πάνω σε θεμέλια συνήθως από πέτρα, μέχρι να σχηματιστεί μία ενιαία στρώση, η οποία πρέπει να στεγνώσει  και να στερεοποιηθεί σχετικά, ώστε να υποστηρίξει  την επόμενη στρώση.

Τα πλεονεκτήματά του είναι ότι έχει μεγάλη θερμική μάζα και ικανοποιητική μόνωση και δεν επιβαρύνει το περιβάλλον. Είναι πλήρως ανακυκλώσιμο υλικό, ενώ η πλαστικότητά του βοηθά στην εύκολη μορφοποίηση. Τέλος είναι  οικονομικό, αφού η πρώτη ύλη βρίσκεται  άφθονη στη φύση, αλλά το πιο σημαντικό  είναι  ότι αποτελεί καλό εργαλείο  συλλογικής  δουλειάς.  Έτσι λοιπόν αν αντικασταστήσουμε το τσιμέντο με τον πηλό, το σίδερο με το άχυρο και την μπετονιέρα με τα πόδια  και τα χέρια, το καρότσι με μία αλυσίδα ανθρώπων που πετάνε σβώλους από πηλό ο ένας στον άλλον, τότε έχουμε το cob.

Ο φούρνος θα γίνει σε συνεργασία με την ομάδα του κ. Κοντομάνου, που δραστηριοποιείται στη Λάρισα και που στηρίζεται και προάγει τον εθελοντισμό. Δέστε www.cob.gr."

Η διαδικασία της κατασκευής θα αρχίσει την Παρασκευή και θα ολοκληρωθεί το Σάββατο που θα είναι μια ημέρα γιορτής για το Σχολείο, γιατί  θα συνδυαστεί και με άλλες εθελοντικές δράσεις, καθώς βαπτίστηκε Hμέρα Eθελοντισμού . Ο εθελοντισμός επίσης διδάσκεται και είναι ουσιώδης και η Βέτα μας εξηγεί πως:

"ειδικά στην εποχή μας πιστεύουμε ότι αυτή η δραστηριότητα είναι ακόμα πιο απαραίτητη, γιατί όπως λέει και ο Στέλιος Ράμφος, διανοούμενος της εποχής μας, μόνο μέσα από την αλληλεγγύη θα καταφέρουμε να βγούμε από την κρίση ψυχικά αλώβητοι και πιο σοφοί, καθώς θα έχουμε διδαχθεί ότι η ζωή είναι ωραία όταν τη μοιράζεσαι.( κάτι μας θυμίζει αυτό...)

Γιαυτό σκεφτήκαμε μέσα σε όλα αυτά που κάνουμε, να βάλουμε και μια ημέρα εθελοντισμού, όπου γονείς και παιδιά θα έρθουν σε επαφή με διάφορες εθελοντικές δράσεις και θα πάρουν πληροφορίες γι’ αυτές. Και αυτό θα είναι πολύ χρήσιμο, καθώς θα ξέρουν που να απευθυνθούν όταν θα θέλουν να προσφέρουν.
Συμετέχουν:

Αρσις, Praxis, Praksis, Καλλιστώ  Αμυμώνη, Παιδικά Χωριά SOS, Εθελοντική Εργασία Θεσσαλονίκης, Οι φίλοι της Μέριμνας

Να μην ξεχνάμε πως θα υπάρχει και μουσική, φαγητό και πολλά άλλα events για τα παιδιά και...για τους γονείς τους!

Περιμένουμε  με τρελό ενθουσιασμό, τα αγόρια δεν κρατιούνται και βέβαια θα ήταν τέλεια όσοι βρίσκεστε κοντά να έρθετε, μιας και πρόκειται για μια ανοιχτή εκδήλωση. Μια εκδρομή στη φύση είναι πάντα καλή ευκαιρία και βέβαια η κατασκευή φούρνου θα είναι μια απίθανη εμπειρία!

Το Σχολείο της Φύσης  βρίσκεται στο 2ο χλμ. Τριλόφου-Επανωμής, τηλ. 2392064370

 

Την Κυριακή  19 Μαΐου, μας περιμένει ακόμη μια απίθανο Φεστιβάλ με στόχο την φροντίδα.

Μια απίστευτα συγκινητική πρωτοβουλία είναι αυτή του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων του 2ου Δημοτικού και του 3ου Νηπιαγωγείου Περαίας. Μια ένδειξη αλληλεγγύης και πραγματικής υποστήριξης για έναν άνθρωπο που όλοι αγαπάμε. Όσοι έχουν γνωρίσει τον Νώντα κι όλοι όσοι τον έχουν δει να "δουλεύει" με τα παιδιά του, τους μικρούς του μαθητές ξέρουν πολύ καλά. Ο Νώντας είναι δημιουργός, εμψυχωτής, εμπνευστής και δάσκαλος. Ένας νηπιαγωγός, με μακριά μαλλιά και τζιν που μεταμορφώνεται σε οτιδήποτε.Τα πιτσιρίκια του είναι σαν τα μικρά παπάκια που τον ακολουθούν  παντού και εκείνος οδηγός, φροντιστής, αρχηγός και συνοδοιπόρος τους...

Τώρα ο Νώντας χρειάζεται βοήθεια και όλοι αυτοί που πίστεψαν και πιστεύουν σε αυτόν ενώθηκαν για να τον βοηθήσουν. Δημιούργησαν μια απίθανη ολοήμερη δράση και πιστεύω πως όσοι μπορέσετε να είστε εκεί, θα βοηθήσετε έναν άνθρωπο αξιόλογο και θα περάσετε απίθανα.
Εμείς δεν το χάνουμε με τίποτε. Άλλωστε το 2ο Δημοτικό είναι το Σχολείο που πηγαίνουν τα αγόρια μας κι είμαστε πολύ περήφανοι για την πρωτοβουλία του Συλλόγου μας!

 

Παρακάτω θα ενημερωθείτε για το πρόγραμμα και τις δράσεις, που έχουν οργανωθεί από την ανακοίνωση των  δύο Συλλόγων.

"Ο Νωντας Νικολαΐδης νηπιαγωγός στο 3ο Νηπιαγωγείο Ν.Επιβατών,μετά από πτώση 11 μέτρων από την κεραμοσκεπή του σπιτιού του εκτελώντας εργασίες στις 22.01.13, νοσηλεύεται πλέον σε κέντρο αποκατάστασης. Ο Νωντας υπέστη βαριές κρανιοεγκεφαλικες κακώσεις, χειρουργήθηκε,νοσηλεύτηκε στη Μ.Ε.Θ. του νοσοκομείου Παπανικολάου,όπου η ζωή του κρεμόταν από μια κλωστή για αρκετές εβδομάδες, τα κατάφερε και τώρα βρίσκεται στη διαδικασία αποκατάστασης. Ο αγώνας του δεν έχει τελειώσει καθώς πρέπει τώρα να ανακτήσει επαφή με το περιβάλλον αλλά καθημερινά μας δίνει σημάδια ότι σύντομα θα βρίσκεται πάλι κοντά μας. Αργότερα θα ακολουθήσει πλαστική επέμβαση κρανίου.Ο Νωντας όλη του ζωή προσέφερε στους ανθρώπους απλόχερα και ιδίως στα χιλιάδες μικρά παιδιά που πέρασαν από τη ζωή του.Η οικογένεια του χρήζει ανάγκης οικονομικής στήριξης και με τον σκοπό αυτό σας προσκαλούμε στην εκδήλωση αυτή!!!

Σύλλογος Γονέων και Κηδεμόνων του 2ου Δημοτικού Περαίας , σε συνεργασία με το Σύλλογο Γονέων και Κηδεμόνων του 3ου Νηπιαγωγείου , σας προσκαλούν στη γιορτή αγάπης, προς τιμήν του αγαπημένου μας όλων, μας Νώντα Νικολαίδη .

Η γιορτή θα πραγματοποιηθεί στις 19 Μαΐου 2013, στο 2ο Δημοτικό Περαίας , τέρμα Μεγάλου Αλεξάνδρου, στην άνω Περαία .

Την έναρξη θα κάνει η ομάδα "Σχέδια στην Πόλη" , στις 11.00  το πρωί και θα διαρκέσει μέχρι τις 14.00 το μεσημέρι .

 

Δράσεις για παιδιά και μεγάλους με την ομάδα "Σχέδια στην Πόλη".
18.00 - 22.00
Εναρξη
Παιδικη Χορωδια
ZUMBA για ολους
Μουσικη βραδυα με τους
ELEN & ALEX
Γιαννη Κουλουσια - Μαρια Ρανιελα Κατεχη
DIBANIVA
ΘΑΝ ΑΣΙS & THE REBETROCKS
SIGNE BAND
παραλληλες δρασεις
Bazaar
Παραδοσιακο σουβλακι

 

 

Δραστηριότητες:
1) “Εργαστήριο σπασμένων παιχνιδιών”: παλιά ή σπασμένα παιχνίδια καθώς και άχρηστα ή ανακυκλώσιμα υλικά μεταμορφώνονται σε καινούργια πρωτότυπα παιχνίδια με τη φαντασία μας!!Ένα διαδραστικό εργαστήριο για παιδιά και γονείς.

2) “Εργαστήρι κατασκευής κούκλας”: στο εργαστήριο μας φτιάχνουμε με πολλές τεχνικές!Κούκλες μάπετ, μαρότες ή δαχτυλόκουκλες γίνονται με πολύχρωμα υφάσματα και πολλά διακοσμητικά υλικά.

3) “Παραδοσιακά Παιχνίδια της αυλής”: παίζουμε παραδοσιακά αγαπημένα παιχνίδια που η αξία τους δεν χάνεται με το χρόνο! Μήλα, σχοινάκι, τζαμί, μαντηλάκι και πολλά ακόμα περιμένουν μικρούς και μεγάλους.

4) Παράλληλες δράσεις

Υποδοχή των παιδιών με ξυλοπόδαρο
Εργαστήρι θεατρικού μακιγιάζ
Παράσταση κουκλοθέτρου με την Ευη Χατζημηττάκου
Τίτλος: "κουκλοπαιχνιδίσματα"
Όλη την ημέρα θα λειτουργεί παζάρι με χειροποίητα κοσμήματα, μεταχειρισμένα βιβλία, γλυκά , σπιτική "μερέντα", στις αθλητικές εγκαταστάσεις του σχολείου .

Θα έχουμε μπαλόνια, face painting και έκθεση φωτογραφίας των παιδιών μας .
Θα φτιάξουμε το μεγαλύτερο ποτάμι αγάπης με χάρτινες βαρκούλες , με ευχές για τον Νώντα μας .

Θα ακούσουμε τραγούδια προσευχής από τα πρωτάκια μας και θα συνεχίσουμε με ζωντανή μουσική από τοπικά συγκροτήματα . Θα χορέψουμε στους ρυθμούς της zumba και θα σας χορτάσουμε με λαχταριστά σουβλάκια !

Οι χορηγοί είναι πολλοί και οι εθελοντές ακόμη περισσότεροι !! Όλα τα έσοδα θα διατεθούν για την οικογένεια του Νώντα για την καλύτερη και γρηγορότερη αποκατάσταση της υγείας του .
Σε τέτοιες στιγμές αυτό που μετράει είναι η αγάπη μας προς έναν άνθρωπο που μόνο αγάπη έδινε σε μικρούς και μεγάλους
" ΓΙΑ ΣΕΝΑ ΝΩΝΤΑ"
Για πληροφορίες μην διστάσετε να επικοινωνήσετε στα εξής τηλέφωνα :
Από το 2ο Δημοτικό
Κυριαζή – Βαρελά Φανή - 6974031291
Μπουζιώτη Γεωργία - 6983000626
Από το 3ο Νηπιαγωγείο
Κυριακίδου Νάσια - 6942444697

Θα είναι ένα καταπληκτικό Σαββατοκύριακο! Γεμάτο χαρά και δημιουργικότητα. Όποιοι έχετε κέφι, πάρτε τα παιδιά σας και φέρτε τα την Παρασκευή και το Σάββατο στο Σχολείο της Φύσης, να παίξουν, να λασπωθούν, να δημιουργήσουν μαζί σας και την Κυριακή όλοι στο 2ο Δημοτικό Περαίας για να περάσουμε τέλεια, να χορέψουμε, να γελάσουμε και να βοηθήσουμε έναν άνθρωπο τόσο σημαντικό για όλους μας που κατάφερε να μας ενώσει για να γλεντήσουμε όλοι μαζί...για εκείνον!

Οι υπόλοιποι...να είστε καλά περνώντας ένα τέλειο Σαββατοκύριακο κι εύχομαι πραγματικά...να έχουμε όλοι την εμνευστική δύναμη του Νώντα και να μπορούμε να ενώνουμε ανθρώπους μόνο με την ειλικρινή κι ανιδιοτελή αγάπη που έχουμε χαρίσει...Αυτό είναι τελικά  επιτυχία στη ζωή!

Ευχές αγαπημένοι μας...

Δικαίωμα στο όνειρο...

Πρωινό διάβασμα στο κρεββάτι με ανοιχτά τα παράθυρα να μπαίνει η μυρωδιά της γης.

Μια σφιχτή αγκαλιά σε έναν καναπέ και μια μαγική ταινία..."Η ζωή του Πι", το δικαίωμα του στο όνειρο και το δικό μας νοερό ταξίδι στην πίστη, στη ζωή, στο θάνατο. Στην ανάγκη του ανθρώπου να συνεχίσει να παλεύει.

Λουλούδια που μεγαλώνουν κι ανθίζουν στις γλάστρες. Να χάνονται το Χειμώνα και να ζωντανεύουν κάθε Ανοιξη.

Μεσημεριανό φαγητό στρωμένο στο μπαλκόνι...

Η ζωή όλη μεταφέρεται στο μπαλκόνι.

Βόλτες εκεί έξω.Τα ποδήλατα βγαίνουν από την αποθήκη και αρχίζουν να ζουν ξανά μαζί μας.

Ταξιδεύουμε με αυτά, σε λιβάδια, σε παιδικές χαρές, σε θάλασσες κι ακρογυαλιές.

 

Δίπλα σε παιδιά που παίζουν παρέα με ένα βιβλίο και με σκέψεις πολλές κι όνειρα και σχέδια κι ευχές.

Η θάλασσα γίνεται στόχος. Εκεί δίπλα της μοιάζει η ζωή ψεύτικη. Σαν τίποτε να μην έχει νόημα, ή σημασία, παρά μόνο εμείς δίπλα της.

Τα χρώματα της, οι ιριδισμοί ενός ήλιου που βυθίζεται μέσα της και παιδιά που παίζουν και γελούν κοντά της...εκεί στα βράχια. Πέρα. Μακριά από όλα.

 

Παιδιά...τα λατρεμένα πλάσματα!
Να κοιτάζουν τις βάρκες να λικνίζονται απαλά και να ονειρεύονται "ανοίγματα", στα καλοκαιρινά νερά της.

 

Κι εσύ να κοιτάς πέρα μακριά στα φώτα, καθώς πέφτει μια νύχτα μυρωμένη από τα γιασεμιά στις ολάνθιστες αυλές και να νιώθεις ευτυχία γιατί έχεις δικαίωμα στο όνειρο.
Κανείς δεν ξέρει τίποτε περισσότερο για κανέναν, παρά μόνο αυτό που βλέπει...Κανείς δεν βλέπει μέσα βαθιά...εκεί βλέπεις μόνο εσύ. Εσύ ξέρεις, εσύ νιώθεις, εσύ έχεις δικαίωμα. Δικαίωμα σε κάθε όνειρο...η ψυχή  μαραίνεται χωρίς όνειρα. Στην ψυχή αρέσει να κοιτά μακριά, τον ορίζοντα. Κοίτα μακριά...κοίτα.

Κι ύστερα αρχίζει η γη να πρασινίζει και οι μέρες να γεμίζουν φως...Τα λιβάδια  και τα δέντρα γίνονται παρέα μας.

Εκεί που τα παιδιά μας μπορούν να τρέχουν ελεύθερα και να μαζεύουν μπαμπούρια κι έντομα.

 

 

Εκεί που η ψυχή πετάει ελεύθερη πάνω από τις φυλλωσιές των μεγάλων δέντρων και σκαρφαλώνει στα χοντρά κλαδιά.

Μια ζωή γεμάτη με όλα όσα είναι σημαντικά.
Τα ασήμαντα έρχονται κρυφά και μπαίνουν στα όνειρα μας και τα γεμίζουν σκιές. Σέρνονται πάνω μας σαν εφιάλτες,  φόβοι, αρρώστιες, πόνος, απώλεια.
Σκέφτεσαι τότε τι νόημα έχουν όλα...Τι νόημα; κι αφήνεις τις σκιές να πνίξουν τα όνειρα, τα σχέδια, τα χρώματα που κάνουν την απλή ζωή γιορτινή. Τι νόημα έχει;
Δεν δίνεις απαντήσεις εσύ τις δίνει η ίδια η ζωή.
Ένα δέμα που έρχεται ξαφνικά κι απρόσμενα, και μέσα του κουβαλάει γεύσεις και μυρωδιές εσπεριδοειδών και λουλουδιών της γης μας. Σκέτο χρυσάφι που το έκλεισαν στα βάζα άνθρωποι που αγάπησαν την προσφορά της φύσης. Της γης.

Της μαγικής μας γης....και μαζί τους  κουβαλούν ένα μήνυμα από μια φίλη, που ζει μακριά από τη χώρα που αγάπησε. Η λευκή Κρινιώ. Ένα μήνυμα που κλείνει μέσα του τον κόσμο όλο...και να το πάλι το νόημα!

Να το, το γιατί...γιατί είμαστε "Οι μέλισσες του αόρατου..." γι' αυτό!

Καλημέρα αγαπημένοι...
                                                                                                    Κατερίνα

Μάνα είναι μόνο μία...

Η δασκάλα βάζει έκθεση στα παιδάκια, με θέμα: "Μάνα είναι μόνο μία."
Η Αννούλα γράφει : Χθες έπαιζα στην αυλή και έπεσα και χτύπησα το γόνατο μου. Έκλαιγα και τότε ήρθε η μαμά μου. Με αγκάλιασε μου σκούπισε τα δάκρυα, μου ξέπλυνε το αίμα και μου έβαλε ένα τσιρότο και τότε κατάλαβα πως "μάνα, είναι μόνο μία".
Ο Γιωργάκης γράφει: Πριν από λίγο καιρό ήμουν πολύ άρρωστος. Είχα πυρετό και δεν πήγα στο σχολείο.Όλο το βράδυ πονούσα και  θα ήμουν πολύ μόνος στο κρεββάτι αν δεν ήταν η μαμά μου.
Όλη τη νύχτα με σκούπιζε και μου έδινε δροσερό νεράκι. Μου έλεγε να μην φοβάμαι και δεν κοιμήθηκε καθόλου για να μην φύγει από δίπλα μου και τότε κατάλαβα πως "μάνα, είναι μόνο μία".
Ο Τοτός γράφει :  Προχθές μας επισκέφθηκαν η κουμπάρα κι ο κουμπάρος. Η μαμά μου μου είπε "Τοτό εσύ που είσαι τόσο καλό παιδί, πήγαινε και φέρε από το ψυγείο δυο παγωμένες μπύρες για τους μουσαφίρηδες μας." Πήγα τρέχοντας για να μην της χαλάσω το χατήρι. Άνοιξα την πόρτα του ψυγείου και τι να δω...Δεν είχε δύο μπύρες και τότε φώναξα δυνατά:" Μάαααναααα. Είναι μόνο μία..."

Εντάξει είναι πολύ παλιό...μα είναι το αγαπημένο μου!
Δεν θέλω να είμαι αιρετική για αυτόν τον υπέροχο ρόλο μα η αλήθεια είναι πως δεν πιστεύω στην απόλυτη αυτή σχέση μάνας και παιδιού...Σας ξάφνιασα; Ναι είναι αλήθεια.
Ακούω συχνά από φίλους, συγγενείς, ειδικούς, να μιλούν για τη μητρότητα. Για τη μάνα. Για την θυσία. Για το ένστικτο. Για την επαφή. Για την σχέση της με τα παιδιά της. Για την απίθανη αυτή ανθρώπινη φιγούρα, που δίνει τα πάντα.Τα πάντα.

Σαφώς...όλα αυτά υπάρχουν. Ως αρχέγονα ένστικτα επιβίωσης...Έτσι λέω εγώ! Τα έχουν και τα ζώα. Έχετε δει λέαινα να τα βάζει με αρσενικό λιοντάρι, ή με νεροβούβαλο, για να σώσει τα μικρά της; Ρισκάρει τη ζωή της. Απίθανη εικόνα...

"A mother's love" by dailymail

Μπορεί να φαίνεται πως  ευτελίζω μια ιερή σχέση...μα, παρακαλώ! Είμαι μαμά και μπορώ να καταλάβω. Μπορώ να νιώσω. Ω! Μπορώ να νιώσω αυτή τη μανιασμένη λέαινα. Μπορώ να γίνω εκείνη κάθε στιγμή!

Αυτό που ουσιαστικά πιστεύω είναι ότι δεν έχουν όλες οι μητέρες ανεπτυγμένα τα ίδια ένστικτα. Γιατί απλά δεν είναι όλοι οι άνθρωποι το ίδιο.Υπάρχουν διαφορετικές μητέρες. Μάνες όλες, που τα παιδιά βγήκαν από τα "σπλάχνα" τους...Απίθανη έκφραση! Τη χρησιμοποιούμε συνήθως για να  επιβεβαιώσουμε πως η μητέρα αγαπά ή πονά τα παιδιά της ακριβώς επειδή βγήκαν από τα "σπλάχνα" της...Δεν είναι έτσι! Είμαι απόλυτα σίγουρη...πως δεν είναι έτσι.

Πιστεύω πως ο καθένας που θα ασχοληθεί με ένα πλάσμα και θα το αγαπήσει βαθιά, είτε είναι μαμά, μπαμπάς, γιαγιά, παππούς, συγγενής ή ξένος, αν αποφασίσει να δεθεί συναισθηματικά με αυτό, θα αναπτύξει ενστικτωδώς όλα εκείνα τα συναισθήματα, όλα εκείνα τα αρχέγονα ένστικτά, την εν συναίσθηση, την διαίσθηση, τον πόνο, τον δεσμό...Ζώντας με ένα παιδί και μαθαίνοντας το, το νιώθεις, το "οσφρίζεσαι", το "διαβάζεις", τι νιώθει, πότε , γιατί, πως...Ξέρεις τα σημάδια του, τους ήχους του, την μυρωδιά του, κάθε σπιθαμή του σώματος του, κάθε γκριμάτσα του. Νιώθεις τα πάντα. Αν δεν σε ενδιαφέρει ή αν έχεις αποφασίσει πως αυτό αφορά κάποιον άλλο, τότε δεν θα φροντίσεις να το μάθεις  και θα αρκεστείς στο θρύλο του μητρικού ενστίκτου...Μα η αλήθεια είναι πως ακόμη και το ένστικτο, θέλει δουλειά και μάλιστα σκληρή! Το ένστικτο το έχουν όλοι, απλά κάποιοι δεν το καλλιεργούν.
Αυτό πιστεύω εγώ, γιατί το έχω δει. Σε εμένα τουλάχιστον είναι ξεκάθαρο.

Όλες αυτές οι υπέροχες παραδόσεις και οι θρύλοι, για την αγάπη της μάνας και τη θυσία, όλα αυτά τα πολιτισμικά κομμάτια της κουλτούρας μας τα βρίσκω πραγματικά ιδιαίτερα και ξεχωριστά και με συγκινούν...Με συγκινούν και μου φέρνουν δάκρυα, όπως και πολλά άλλα στοιχεία της παράδοσης ή της θρησκεία, ή του πολιτισμού μας.
Μα η αλήθεια είναι πως πιστεύω ότι όλο αυτό το υπέροχο πακέτο της σχέσης μητέρας παιδιού που κανείς δεν μπορεί να μπει στη μέση, το έχουμε δημιουργήσει εμείς μέσω της κουλτούρας  μας, γιατί το έχουμε ανάγκη. Ανάγκη για μια αγάπη ανώτερη, σχεδόν θεϊκή.
Οι μητέρες έχοντας την ανάγκη να νιώσουν ξεχωριστές και οι μπαμπάδες έχοντας την ανάγκη να αποστασιοποιηθούν και να γλιτώσουν το βάρος μιας ευθύνης....Νομίζω πως οι μπαμπάδες δεν παλεύουν αρκετά για αυτή τη σχέση γιατί θεωρούν ότι είναι χαμένοι από χέρι ή γιατί είναι πιο βολικό...Έχω δει όμως μπαμπάδες να είναι "μάνες"...Αφοσιωμένοι, δοσμένοι.
Ναι! Τα πράγματα αλλάζουν. Να και κάποια από τα υπερβατικά που κάνει η νέα γενιά γονιών! Η διεκδίκηση για ισότιμη γονεϊκή σχέση.

Ου πιπέρι!!!! Τι είναι αυτά που γράφω σήμερα...ιδιαίτερα με αυτή την γιορτή να πλησιάζει! Πάω γυρεύοντας, το ξέρω.

Η γιορτή της μητέρας είναι μια ημέρα υπέροχη! Ιδιαίτερα από τότε που έγινα μαμά. Χεράκια μου χαρίζουν λουλούδια και με σφίγγουν απαλά. Η διαφορά είναι πως εγώ δεν πιστεύω πως πρέπει να είσαι γυναίκα για να είσαι μάνα.Ούτε πως πρέπει να γεννήσεις για να γίνεις μάνα!Ούτε να θηλάσεις, ούτε να θυσιαστείς.
Αντίθετα μια μάνα μπορεί να γίνει απόλυτα κακοποιητική πατώντας πάνω στη μητρότητα. Χρησημοποιώντας τη για να χειραγωγήσει. Με το να γίνει ορόσημο στη ζωή του παιδιού της. Σανίδα σωτηρίας, σχέση αξεπέραστη. Πελώρια κι ενοχική φιγούρα. ω! Είναι παλούκι το να είσαι γονιός...μα είναι γοητευτική παγίδα το να είσαι μάνα! Μια παγίδα που αν δεν πέσεις ο ίδιος μέσα μπορείς να ρίξεις τα παιδιά σου και τα θάψεις...από αγάπη!

Όχι δεν γίνεσαι μάνα επειδή έχεις τον τίτλο. Δεν είναι σώνει και καλά έμφυτη η μητρότητα είναι επίκτητη άρα, προσιτή σε όλους που τολμούν να ρισκάρουν! Δεν το λέω εγώ...το αποδεικνύει η ίδια η ανθρωπότητα.
Μάνα γίνεσαι...μόνο αν το θέλεις! Είναι επιλογή η μητρότητα. Είναι "καλλιέργεια". Είναι ελευθερία! Η λέαινα που θα πέθαινε για εκείνο το μικρό μια μέρα θα το διώξει γιατί δεν την χρειάζεται πια... Αυτό στην ανθρώπινη γλώσσα μεταφράζεται ως έλλειψη αγάπης, ως προδοσία...Ζώα λέμε, διώχνουν τα παιδιά τους, δεν τα πονάνε, δεν κυλάει αίμα στις φλέβες τους...Το ίδιο λέμε με ευκολία και για άλλους λαούς, που φέρονται διαφορετικά στα παιδιά τους.

Εγώ το λέω Ελευθερία! Μια μάνα που γίνεται πηγή ανεξαρτησίας κι όχι πηγάδι βαθύ...Μακάρι να μπορέσω κι εγώ να γίνω μια τέτοια μάνα κι ας φανώ σκληρή. Μακάρι η αγάπη μου να μην είναι θηλιά, αλλά Μίτος, που θα τους βοηθά να βρουν το δρόμο τους σε όποια σκοτεινή σπηλιά κι αν βρεθούν.

Αυτό που θέλω ουσιαστικά να πω είναι πως όχι, αγαπημένοι μου δεν πιστεύω πως επειδή είμαι η μαμά τους τους αγαπώ περισσότερο από τον μπαμπά τους.
Δεν πιστεύω πως  τους πονάω περισσότερο, ή πως τους νοιάζομαι περισσότερο, ή πως τους ξέρω καλύτερα, ή πως μόνο εγώ μπορώ να "θυσιαστώ" ή να "θυσιάσω", για εκείνους...Πως διάολο μετριούνται η αγάπη, ο πόνος ή η θυσία, για να είμαι βέβαιη πως εγώ τα κάνω όλα αυτά περισσότερο από τον μπαμπά τους; Γιατί ο μητρικός ρόλος αυτόματα μου δίνει σιρίτια και δικαιώματα και συναισθήματα μεγαλύτερα από αυτά ενός πατέρα; Τι προνόμιο αυθαίρετο είναι αυτό;

Μπορεί να είμαι πιο διαχυτική, να μοιράζομαι πιο ελεύθερα, να μιλάω πιο άνετα και άμεσα για αυτά που νιώθω, να είμαι σε συνεχή εγρήγορση "προπονώντας" συνεχώς τα ένστικτα μου παρατηρώντας τους, να τους δείχνω περισσότερο την αγάπη μου, να διεκδικώ τη σχέση μας, να φλυαρώ λέγοντας πως "θα πέσω στη φωτιά για τα παιδιά μου". Ξέρω όμως με βεβαιότητα πως την ώρα που εγώ το λέω, εκείνος θα το κάνει χωρίς να το έχει διαβεβαιώσει ποτέ. Απλά θα το κάνει...
Όπως θα το κάνει κι ο μπαμπάς μου για εμένα και την αδερφή μου. Έτσι είναι οι πατεράδες...μαθημένοι να ζουν στη σκιά, μιας πελώριας μάνας!

Εντάξει. Το παραδέχομαι, είναι πιο γοητευτικό να είσαι μαμά αντί μπαμπάς. Είναι γοητευτικό το να γίνεσαι σταδιακά από μαμά...μάνα!
Ναι "η μάνα εν κρύον νερόν", που λέει και το γνωστό Ποντιακό τραγούδι που σιγοτραγουδά συχνά η μαμά μου...Το πιστεύω κι εγώ και μάλιστα ξέρω πως το πιο δροσερό νερό, είναι η δική μου μάνα! Τόσο δροσερό και κρύο που "σο ποτήρ' και μπαιν' ". (δεν μπαίνει στο ποτήρι, δηλαδή, δεν καλουπώνεται, δεν δαμάζεται)
Αυτή η δροσερή μου μάνα, που με ξέρει καλύτερα από τον καθένα για έναν και μόνο λόγο γιατί με αγάπησε τόσο που φρόντισε να με μάθει κι από την καλή κι από την ανάποδη...
Αυτή που διεκδίκησε την αγάπη μου και πάλεψε για τη σχέση μας. Αυτή που ακόμη αμφιβάλει για το αν είναι καλή μάνα ή αν κάνει λάθη κι αυτό από μόνο του την κάνει καταπληκτικό γονιό γιατί ποτέ δεν επαναπαύθηκε στον δεδομένο μητρικό της ρόλο. Γιατί δεν σταμάτησε ποτέ να εξελίσσεται για τα παιδιά της! Γιατί ξέρει πότε να είναι ο αρχηγός μου και πότε να με κάνει αρχηγό της... (αφιερωμένο μαμά το αγαπημένο σου)

Λοιπόν, για τη γιορτή της μητέρας που πλησιάζει...να ευχηθώ  "Χρόνια πολλά Μανούλα" και ως άλλος Τοτός (τι παιδί!) να της υπενθυμίσω πως "Μάααααναααα.Είναι μόνο μία, βάλε καμιά μπύρα στο ψυγείο"...κι είναι σαν να την ακούω τώρα να παραμιλάει διαβάζοντας αυτή την ανάρτηση..."τσ τσ γαϊδούρα, τι είναι αυτά που γράφεις πάλι!"...Κουράγιο μαμά μου...που θα πάει, θα μεγαλώσω, μα να ξέρεις πως το να είμαι μαμά...εσύ μου το' μαθες.
Σ' ευχαριστώ. Μα πιο πολύ σ' ευχαριστούν τα παιδιά μου.

Χρόνια πολλά μάνες του κόσμου...καλές, κακές, διαφορετικές, κολλημένες, χαλαρές, αποστασιοποιημένες...
Αυτές που είναι, αυτές που θα γίνουν, αυτές που δεν θα γίνουν ποτέ, αλλά έτσι νιώθουν. Χρόνια μας πολλά αυτή είναι η μέρα μας, είτε το αξίζουμε...είτε όχι!.

                                                                                          Κατερίνα

Πασχαλινές ημέρες ...

Κάθε χρόνο σκέφτομαι τα ίδια. Του χρόνου θα φύγω.Δεν θα καθίσω εδώ να ξαναζήσω άλλο ένα τέτοιο τρελό Πάσχα....Όχι, δεν θέλω να παρεξηγηθώ....
Αγαπώ το Πάσχα.Το αγαπώ πραγματικά. Όλες αυτές οι μυρωδιές, η φύση που οργιάζει, οι υπέροχες κατανυκτικές βραδιές, τα κεριά και η νηστεία, ο Επιτάφιος, η αίσθηση της αλλαγής και της  υπεροχής της ζωής, τα έθιμα και οι θρησκευτικές παραδόσεις...τα αγαπώ όλα αυτά.

Μα κάθε χρόνο όταν φτάνουν οι ημέρες αυτές, θα ήθελα και περισσότερο χρόνο και ξεκούραση και κάθε φορά τρέχοντας να προλάβω καταλήγω να σκέφτομαι τι νόημα έχουν όλα αυτά; Για ποιόν τρέχω;
Όλα αυτά που φτιάχνουμε υπάρχουν παντού για να τα αγοράσεις...μα δεν αγοράζεις το συναίσθημα της δημιουργίας, την αίσθηση της συντροφικότητας καθώς μοιράζεσαι συνταγές κι ιδέες και την γιορτινή αίσθηση στο σπίτι που μυρίζει εξωτικές σπάνιες οσμές...Τι νόημα έχει το Πάσχα αν δεν κάνεις τσουρέκια, αν δεν βάψεις αυγά, αν δεν μαγειρέψεις μαγειρίτσα, αν δεν βγάλεις το κάτασπρο τραπεζομάντιλο να στρώσεις ένα ωραίο γιορτινό τραπέζι, αν δεν μαζέψεις την οικογένεια σου γύρω σου, αν δεν ανάψεις κεριά για να μνημονεύσεις τους νεκρούς, αν δεν φτιάξεις κάτι μικρό για να χαρίσεις στους συγγενείς; Τι νόημα έχει κάθε γιορτή;
Κάποιοι μου λένε, "άντε τράβα να τα αγοράσεις  τα τσουρέκια και τα κουλούρια και μην χολοσκάς και μην κουράζεσαι άδικα" κι ίσως να έχουν δίκιο...μα στο μυαλό μου έχω ακόμη ζωντανές εκείνες τις εικόνες όπου μαζευόμασταν όλοι στο σπίτι της γιαγιάς και όλες μαζί, μαμάδες, θείες, αδερφές, γειτόνισσες, έπλαθαν τα τσουρέκια στην ηλιόλουστη αυλή την φρεσκοασβεστωμένη.
Εμείς τα ξαδέρφια παίζαμε όλα μαζί κι ήταν ημέρα ευτυχίας. Στο τέλος όλοι μαζί παιδιά και γυναίκες συνοδεύαμε τα ταψιά στον ξυλόφουρνο της γιαγιάς Ζήνας όπου ψήνονταν όλα τα τσουρέκια της γειτονιάς κι όλη η γειτονιά μοσχομύριζε μαχλέπι.
Αυτές οι εικόνες είναι σφηνωμένες στο μυαλό μου και θέλω τόσο να τις επαναφέρω και κάθε χρόνο το ίδιο συναίσθημα. Οι γιαγιάδες έχουν όλες χαθεί μαζί κι η δική μου λατρεμένη, μαζί και η θεία Νίτσα που πρωτοστατούσε,  το πατρικό άδειο και κλειστό, οι γονείς μου μακριά κι ο ξυλόφουρνος της γιαγιάς Ζήνας έχει πια γκρεμιστεί...κενό.

Φέτος προστέθηκε και συσσωρευμένη κούραση. Δεν ήθελα τίποτε. Δεν προλάβαινα τίποτε. Από την άλλη, τα παιδιά είχαν όρεξη για να γυρίσουν τον κόσμο ανάποδα κι εγώ ένιωθα ήδη ανάποδα. Μαλώναμε πολύ.Έκαναν απίθανες ζημιές, μάλωναν μεταξύ τους, έλεγαν ανοησίες, ήθελαν ότι τρελαμάρα μπορούσαν να σκεφτούν. Αυτό έφερνε ένταση και μαλώναμε...ω! τι φωνές!
Στο τέλος καταλήγαμε να ζητάμε συγνώμη να κάνουμε συμφωνίες και να ζητάω από τον εαυτό μου να ηρεμήσει, να χαλαρώσει και να  ζήσει ένα ήρεμο Πάσχα...
Η αλήθεια είναι πως φέτος το Πάσχα ήθελα να ξεφύγω από όλα. Όλα αυτά που ονειρεύομαι για τις ημέρες αυτές  κρύβουν μέσα μνήμες κι ανθρώπους που έφυγαν ή ανθρώπους που είναι μακριά. Τα τσουρέκια μου είναι αποτυχημένα και δεν έχουν τίποτε από εκείνη την απίθανη γεύση των παιδικών μου χρόνων.
Φέτος αισθανόταν κι ο Πα πολύ κουρασμένος και μέσα σε όλο αυτό το κλίμα λοιπόν αποφασίσαμε να αποφύγουμε τις μεγάλες γιορτινές εκδηλώσεις με τον πολύ κόσμο και να κάνουμε Πάσχα σπίτι μας, μόνο με την αδερφή μου και την οικογένεια της.

Ο τελευταίος μας καυγάς ήταν λίγο πριν φύγουμε από το σπίτι για την Ανάσταση. Εκεί λοιπόν ανάμεσα σε συναισθήματα απογοήτευσης και ενοχής δώσαμε τα χέρια κι υποσχεθήκαμε πως δεν θα ξαναμαλώσουμε, δεν θα γκρινιάζουμε  και θα προσπαθήσουμε όλοι να συμβάλουμε στο να περάσουμε όμορφα, τις γιορτινές στιγμές που μας περίμεναν.
Πήγαμε στην Ανάσταση κι εκεί ηρέμησα. Η σιωπηλή νύχτα, τα κεριά...Γιατί μαλώναμε μέχρι πριν λίγο; Τι δεν άντεχα; Γιατί ήμουν τόσο αγχωμένη, τόσο λυπημένη; Γιατί όλα αυτά που μου έλειπαν ήταν πιο δυνατά από αυτά που ήταν εδώ, δίπλα μου; Ήταν σαν να συνειδητοποίησα τα πάντα σε μια στιγμή...

Ήταν τόση η χαρά τους που θα κρατούσαν τις λαμπάδες τους. Με τα όμορφα καθαρά τους ρούχα, την μαγική ζεστή  βραδιά, τους ανθρώπους τριγύρω...

Ήθελα κάτι παραπάνω, το ξέρω καλά...Ήθελα οικογένεια, ήθελα κέφι, ήθελα πρόσωπα αγαπημένα...ήθελα παράδοση, ήθελα μια γιαγιά να μας μαζέψει γύρω από ένα χαρούμενο τραπέζι, ήθελα μικρά ξαδέρφια να χοροπηδούν κάνοντας αυγομαχίες και τσουγκρίζοντας ασταμάτητα τα αυγά.
Ήθελα όλα αυτά που ξέρω πως δεν θα υπήρχαν, τουλάχιστον όχι έτσι...όμως εκείνοι ήταν τόσο χαρούμενοι και δεν ήξεραν όλα αυτά που εγώ ήθελα...Εκείνοι είχαν όλα αυτά που είχαν ανάγκη. Τη μαμά και τον μπαμπά τους, την καινούρια λαμπάδα τους, τα ολοκαίνουρια παπούτσια των Νονών και τα αυγά στο χέρι...έτοιμα για τη μάχη!

Εκείνοι τα είχαν όλα. Τη θεία Λίτσα που ετοίμασε μια ωραία μαγειρίτσα, σε ένα πανέμορφα στολισμένο σπίτι και μια υπέροχη γιορταστική ατμόσφαιρα και τα ξαδέρφια τους, που τους περίμεναν για να τσουγκρίσουν τα αυγά τους. Κάπου εκεί πια άρχισαν να νιώθω την Λαμπρή να με ακουμπά...
Ξαφνικά ένιωσα πως αυτή η ανεξήγητη θλίψη που με έπιασε  στις γιορτές, συμπαρασύρει και τους άλλους και μου σπάει τα νεύρα ! Μου σπάω τα νεύρα!

Ακολούθησε μια ημέρα απόλαυσης και χαράς. Σηκωθήκαμε νωρίς νωρίς και στρώσαμε ένα φωτεινό μικρό τραπέζι. Το στολίσαμε με φρέσκα λουλούδια και το κάναμε γιορτινό, με το δαντελένιο τραπεζομάντιλο και τα κατακόκκινα αυγά.

 

 

Είχαμε χρόνο και πήγαμε βόλτες με τα ποδήλατα και βρεθήκαμε στην κάτω γειτονιά για να ανταλλάξουμε ευχές με τα μικρά μας ξαδέρφια. Μαζέψαμε αγριολούλουδα και τα στολίσαμε.

 

Φέτος το Πάσχα δεν είχε μόνο σούβλισμα αρνιού και φαγητό και τσούγκρισμα ποτηριών και αυγομαχίες.
Είχε ζωγραφική με κιμωλίες και σκαρφάλωμα στα δέντρα και χρόνο για περισσότερη απόλαυση.
Είχε χρόνο για παιχνίδι με τα παιδιά.

 

 

 

 

 

Αυτό το Πάσχα ένιωσα λίγο πιο θλιμμένη και λίγο πιο προσηλωμένη μέσα μου και λίγο πιο ήρεμη στο τέλος.

Βρήκα και πάλι τον εαυτό μου ξεκούραστο και ήρεμο, να απολαμβάνει, την ημέρα, μαζί με την αδερφή μου και τα παιδιά μας...Με τις οικογένειες μας!

 

Τα πιτσιρίκια μας, μας γέμισαν τη ζωή με κέφι για μια ακόμη φορά. Με τα γέλια και τις παλαβομάρες τους. Τα σκαρφαλώματα στα δέντρα και το μάζεμα των σοκολατένιων αυγών. Με τις ανόητες γενναιότητες τους και τις μαχητικές ιαχές τους, στις βόλτες μας, στα γύρω χωράφια.

 

 

 

 

Ακούσαμε  τα νεογέννητα  πουλάκια μέσα στις τρύπες των δέντρων, ψάξαμε μαζί τους τα κρυμένα αυγά κι ενθουσιαστήκαμε με τον ενθουσιασμό τους και τους φωτογραφίζαμε γελώντας καθώς έτρεχαν από δέντρο σε δέντρο.

 

 

 

 

 

Το βράδυ μπήκαν στην μπανιέρα και το νερό έγινε μαύρο. Είχαν παντού χτυπήματα και γρατσουνιές. Οι αγκώνες και τα γόνατα ματωμένα και καμένα αφού τα χρησιμοποιούσαν σαν φρένο...

 

 

Όπου κι αν τους έτριβα πονούσαν. Μα ακόμη κι όταν πονούσαν γελούσαν φωναχτά. Τα μάτια τους λαμπερά κι εγώ ζω για αυτή τη λάμψη...

Τέλειωσε...Το Πάσχα πέρασε.
Ένα δροσερό μπαλκόνι, ένα κατακίτρινο τριαντάφυλλο, που χθες ήταν μπουμπούκι, έναν απολαυστικό καφέ, ένα τέλειο cheesecake με φρέσκια μαρμελάδα φράουλα που πρόλαβα κι έκανα και φράουλες μυρωδάτες...έτσι αποχαιρετώ το φετινό Πάσχα.

Οι μέρες του κρατούν ακόμη....μα εκείνο έφυγε κι είναι πια παρελθόν. Αυτό αυτόματα του δίνει μια αίγλη και μια συγκινησιακή φόρτιση, όπως συμβαίνει με ότι φεύγει...Κρατάμε πάντα μόνο τα καλά. Έτσι είμαστε οι άνθρωποι...φτιαγμένοι για να κοιτάμε πίσω δακρύζοντας, ενώ τραβάμε μπροστά.
Μπροστά λοιπόν! Κοιτώντας μπροστά...κάνω ευχή τον επόμενο χρόνο να ζήσω το Πάσχα  των ονείρων μου, με αυτούς που αγαπώ, κάνοντας Ανάσταση, στην Παναγία την Χοζοβιώτισσα στην Αμοργό, κρατώντας την υπόσχεση που είχα δώσει 12 χρόνια πριν, νιώθοντας απέραντο δέος καθώς αγνάντευα τη θάλασσα από το μικρό παραθυράκι του Μοναστηριού...Ας είναι...και να μην γίνει του χρόνου...κάποτε θα γίνει!

...και του χρόνου με υγεία λοιπόν. Χρόνια Πολλά. Χριστός Ανέστη αγαπημένοι μας...