Επιτέλους! Έρχεται περιπετειώδες τριήμερο!!!

Ντόινγκ, ντόινγκ, ντόινγκ...χοροπηδάω κι αυτός είναι ο ήχος που κάνω όταν χοροπηδάω.
Με αφορμή ένα Συνέδριο, έρχεται ένα Σαββατοκύριακο γεμάτο δράση!!!
Οι εβδομάδες που πέρασαν ήταν κι εξακολουθούν να είναι από τις πιο αγχωτικές που έχω ζήσει.Πως γίνεται να έρχονται όλα μαζί; Γίνεται και αυτή η Άνοιξη, που άργησε τόσο να έρθει, έφερε μαζί της και πολλή πολλή δράση. Μια δράση που με γεμίζει με ενθουσιασμό παρόλο που νιώθω κουρέλι από την κούραση.

Ετοιμάζω εδώ και καιρό, τον χώρο που θα δουλεύω. Είναι ένα πανέμορφο μικρό σπίτι, δίπλα σε έναν ελαιώνα. Γύρω λιβάδια και λουλούδια. Μυρίζει ελευθερία και φύση και δημιουργία...μυρίζει όνειρο...

Αγαπώ αυτό το μέρος εδώ και χρόνια. Εκεί πηγαίνω μοναχικές βόλτες για να ανασυγκροτηθώ. Εκεί πηγαίνουμε με τα παιδιά και παίζουν στα χωράφια και σκαρφαλώνουν στα δέντρα κι εκεί τώρα θα γίνει το ορμητήριο μου και νιώθω πραγματικά τυχερή για τους υπέροχους ανθρώπους που το έχουν και  μου έδωσαν αυτή την ευκαιρία!
Προσπαθήσαμε λίγο παραπάνω, μα τελικά έγινε κι είμαι χαρούμενη πολύ και πολύ αγχωμένη.
Ο όγκος των εργασιών μεγάλος. Πάνω από δύο μήνες μας πήρε να ξεκαθαρίσουμε με όλη την απίθανη γραφειοκρατία και τις εφορίες και μετά με την καθαριότητα, τα κουβαλήματα, τα βαψίματα, τα ξεχορταριάσματα...η συνεννόηση με τους μαστόρους, οι αγορές. Ένα χάος.Ο ένας φτιάχνει ο άλλος χαλάει!  Η κούραση απλά απερίγραπτη, τα δάχτυλα μου έχουν γίνει αγνώριστα από το τρίψιμο και το ξεχορτάριασμα και την συνεχή λασποκατάσταση. Η μέση μου ξεχαρβαλώθηκε...κι ακόμη δεν είμαστε ούτε στα μισά!
Ταυτόχρονα, τα παιδιά έχουν τις καθημερινές ανάγκες τους, το διάβασμα, τις δραστηριότητες, τα μαγειρέματα, οι καθαριότητες και το συμμάζεμα του σπιτιού. Η δουλειά, οι ομάδες καλά κρατούν κι οι άνθρωποι όλοι έχουν τις ανάγκες τους δίνοντας και σε εμένα τόση δύναμη, με έναν μαγικό τρόπο...και μέσα σε μια τρελή καθημερινότητα έρχεται και το Συνέδριο των Ψηφιακών Γειτονιών....Ετοιμάζω την ομιλία μου και όπου κι αν βρίσκομαι ψιλομουρμουρίζω ιδέες...Έχω γίνει γραφική! Τα βράδια που γυρίζω και ησυχάζει η πλάση, γράφω, σβήνω, ετοιμάζω μιλάω μόνη μου, ξαναγράφω, ξανασβήνω...
Το βράδυ πέφτω στο κρεββάτι λιπόθυμη και με τον Πα ζούμε στιγμές άπειρου κάλους. Τις ώρες που συναντιόμαστε συνήθως ο ένας από τους δύο ροχαλίζει...(όχι εγώ!)

Γελάω μα η αλήθεια είναι πως ο κλαυσίγελος τον τελευταίο καιρό μου έχει γίνει συνήθεια...Πολλή πολλή πολλή κούραση...Αυτό σημαίνει πως κάνω μόνο τα απαραίτητα και αυτά είναι τόσα πολλά , που σταμάτησα να κάνω πράγματα που αγαπώ για να προλάβω...Προς τα παρόν πάει το τρέξιμο...πάει και το γράψιμο! Τα παιδιά γκρινιάζουν πολύ που λείπω συνέχεια και δεν προλαβαίνουμε να κάνουμε τίποτε μαζί...
Περιμένω τη στιγμή που θα τελειώσουν όλα και θα μπούμε πάλι όλοι σε ρυθμό γιατί υπάρχει πολλή ένταση διάχυτη... Έχω τόση ανάγκη να βρεθώ μαζί τους, με ηρεμία.
Οπότε το Σαββατοκύριακο αυτό το περιμένω με μεγάλο ενθουσιασμό!Θα μπούμε όλοι μαζί στο αμάξι και θα τραβήξουμε προς τα Νότια....Αθήνα σου ερχόμαστε!!!Μια τριήμερη εκδρομή μόνο για τους τέσσερις μας! Τα παιδιά το έμαθαν χθες και από τότε χοροπηδάμε μαζί...ντόινγκ, ντόινγκ, ντόινγκ. Έχουν ενθουσιαστεί που θα πάνε στην μεγάαααλη πόλη.

Αρχίζουμε την Παρασκευή με τον Teacher Tom! A dream come true, η συνάντηση μαζί του!

Θα τον ακούσουμε και θα τον γνωρίσουμε και θα τα πούμε από κοντά με πολύ πολύ κόσμο και χαίρομαι ιδιαίτερα.

Το Σάββατο ξημερώνει η μεγάλη ημέρα! Η ημέρα του Συνεδρίου.



Ψηφιακές Γειτονιές

Οι Ψηφιακές Γειτονιές έχουν καταφέρει κάτι απίθανο...να μας φέρουν κοντά και να μας ενώσουν. Σαν κόλα διαρκείας! Σε ένα πρωτοποριακό συνέδριο στο οποίο όχι μόνο θα είμαι εκεί μα θα έχω και την τιμή να μοιραστώ  τις σκέψεις μου. Να εδώ μια μικρή παρουσίαση μου από τις Ψηφιακές Γειτονιές. Σύμφωνα με το πρόγραμμα εγώ θα μιλήσω στο τέλος του Β΄μέρους στις ομιλίες που εμπνέουν.Τελευταία ομιλήτρια στις 15.55.
Τίτλος της παρουσίασης μου "...Όταν οι σκέψεις βγάζουν φτερά!"

Δεν μπορώ να φανερώσω τίποτε περισσότερο....Εύχομαι να πάει καλά είμαι σίγουρη ότι θα πάει καλά και το συνέδριο θα δημιουργήσει ένα νέο κύμα εμπνευσμένων blogger και όχι μόνο δηλαδή...
Επίσης ο ενθουσιασμός είναι μεγάλος γιατί θα είναι βέβαια και η αδερφή μου  η
Fraulitsa's world εκεί, όπου θα είναι επίσης ομιλήτρια σε ένα pannel με άλλους bloggers στις 17.30. Πρώτη φορά θα συνευρεθούμε μαζί σε κάτι τέτοιο και η προοπτική αυτή μου δίνει μεγάλη χαρά.

Τα αγόρια μας θα είναι στο playroom!!!...ειδική φροντίδα για τους γονείς, δωράκι από τους διοργανωτές!Θα παίξουν, θα ζωγραφίσουν, θα διαβάσουν, θα φάνε, θα δούνε θέατρο και ταινία!!!
Κάτι μου λέει πως αυτοί θα περάσουν καλύτερα από εμάς...
Θα είναι μια φανταστική ημέρα το Σάββατο. Έτσι νιώθω. Η γνωριμία με όλους αυτούς τους ανθρώπους με γεμίζει ανυπομονησία κι ενθουσιασμό...και μια αγωνία!
Όμως πιο πολύ από όλα περιμένω την ώρα που θα έχουν όλα τελειώσει και θα έχουν πάει θαυμάσια και μετά θα αρχίσει η γιορτή!!!! Θα δίνουμε συγχαρητήρια ο ένας στον άλλο για αυτά που είπαμε, θα αγκαλιαζόμαστε, θα αλληλοσυστηνόμαστε και θα γελάμε...(λίγο το κρασί, λίγο τα λόγια του παπά)...
Περισσότερο από όλα νομίζω πως περιμένω τη γιορτή,  που θα σηματοδοτήσει το κλείσιμο ενός ιδιαίτερου για τα ελληνικά δεδομένα συνεδρίου και το άνοιγμα των ανθρώπων και των σχέσεων...καθώς επίσης και το άνοιγμα των μπουκαλιών και του κρασιού που  σύμφωνα με πληροφορίες θα ρέει άφθονο...

Η επόμενη ημέρα η Κυριακή δηλαδή είναι η ημέρα όπου το xeblogάρισμα η ιστοσελίδα που βοηθά τις μαμάδες στις γυναικείες φυλακές στον Ελεώνα  Θήβας, κάνει το Πασχαλινό του bazaar με στόχο να μαζευτούν χρήματα και είδη πρώτης ανάγκης για τις μητέρες και τα μωρά τους.

Στόχος είναι μάλλον να κάνουμε μια βόλτα ως εκεί  για να γνωριστούμε και να δώσουμε το κουτάκι μας και μετά θα κάνουμε το χατήρι των παιδιών! Ακρόπολη λοιπόν... και μουσείο. Τρελό πρόγραμμα!

Νιώθω μια αγωνία, οι προετοιμασίες μας τρέχουν με τρελούς ρυθμούς και πραγματικά δεν ξέρω αν θα είμαστε έτοιμοι την Παρασκευή το πρωί για να ξεκινήσουμε και να ηρεμήσουμε πια...όλοι!!!!
Μα το περιμένω με μεγάλη χαρά κι ενθουσιασμό! Περιμένω να  δω, να  γνωρίσω, να ακούσω!

Θα κλείσω με μια τελευταία ενημέρωση! Η αγαπημένη μου  Όλγα και κολλητή από την ομάδα των G6  είναι μέλος μιας  απίθανης ομάδας! Παίζει θέατρο μα όχι οποιοδήποτε θέατρο....Playback.
Η ίδια λέει πως:  "τo playback θέατρο, αποτελεί μια ιδιότυπη μορφή αλληλεπιδραστικής θεατρικής πράξης, όπου η παράσταση συν-δημιουργείται αυτοσχεδιαστικά και άμεσα από θεατές και ηθοποιούς.
Δεν μοιάζει με το συνηθισμένο θέατρο όπου παίζεται κάποιο συγκεκριμένο έργο. Η βάση του είναι "υλικό" που διαθέτει το ίδιο το κοινό: ιστορίες, όνειρα, στιγμές, προσδοκίες, μικρά και μεγάλα γεγονότα της καθημερινής ζωής, ζητήματα που μπορεί όλους να μας αφορούν αλλά δεν παύουν να βιώνονται από τον καθένα μας με ξεχωριστό τρόπο. Οι αφηγήσεις αυτές "διατίθενται" από το κοινό στους ηθοποιούς, οι οποίοι και τις ζωντανεύουν άμεσα, αυτοσχεδιαστικά στη σκηνή, χωρίς καμία συνεννόηση και προετοιμασία.
Αν κάποιος ενδιαφέρετε λοιπόν να ζήσει μια απίθανη εμπειρία, ας το τολμήσει, παίρνοντας μέρος στο παρακάτω εργαστήρι. Σε αυτό οι συμμετέχοντες θα γνωρίσουν τις ιδέες και τη φιλοσοφία του pb και θα εκπαιδευτούν στις βασικές τεχνικές του, μέσα από ασκήσεις κατάλληλες για τη σταδιακή γνωριμία με την τέχνη της ιδιότυπης αυτής θεατρικής πράξης. Στο εργαστήριο μπορεί να συμμετέχει οποιοσδήποτε, χωρίς να απαιτείται καμία θεατρική εμπειρία.
 

 *Στο τέλος του σεμιναρίου θα δοθεί βεβαίωση συμμετοχής.
Πληροφορίες & δηλώσεις συμμετοχής: meetingplayback@hotmail.com
— μαζί με Olga Katsiokali.

Κάπου εδώ σας αφήνω, για να πάω να κοιμηθώ...Νύχτα μαύρη την έγραψα αυτή την ανάρτηση, μα εσείς θα την διαβάσετε πρωί, οπότε σας καλημερίζω αγαπημένοι μου! Ελπίζω να περάσετε τέλεια και να ξεκουραστείτε. Εμείς θα περάσουμε τέλεια, μα δεν θα ξεκουραστούμε...Θα καταγράψω την κάθε στιγμή και θα κάνω αναμετάδοση....φιλιά κι ευχές!
                                                                                                      Κατερίνα

Αγαπημένη μου τεχνολογία!

Πριν μπω στο θέμα της σημερινής ανάρτησης θα ήθελα να αναφέρω πως κάποια σχόλια σας που αφορούσαν την προηγούμενη ανάρτηση για τον Νυχτερινό τρόμο με  ξάφνιασαν.Θα θεωρήσω πως πρόκειται για ενδιαφέρον  και τονίζω πως το εκτιμώ ιδιαίτερα. Θα ήθελα επίσης να αναφέρω πως η ανάρτηση ως στόχο  είχε την πληροφόρηση των αναγνωστών μας και το μοίρασμα μιας εμπειρίας κι όχι μια δική μας προσπάθεια να ενημερωθούμε. Θα ήταν ανεύθυνο από μέρους μας ως γονείς.

Αυτό σημαίνει πως δεν αντιμετωπίζουμε κάτι άγνωστο μα ένα εξαιρετικά απλό και αρκετά συχνό φαινόμενο. Έχουμε πλήρη επίγνωση του τι συμβαίνει και δεν βγάλαμε συμπεράσματα μόνοι μας...πως θα μπορούσαμε άλλωστε δεν είμαστε ειδικοί.

Ο Νυχτερινός τρόμος ή Night terror παρά το τρομακτικό όνομα του δεν είναι παρά  απλή διαταραχή ύπνου,  όπως η αϋπνία, το τρίξιμο των δοντιών, οι εφιάλτες, οι κινητικές διαταραχές ύπνου, ή η υπνοβασία.
Ανήκει στις παραυπνίες και είναι κάτι που φεύγει όπως εμφανίστηκε, έτσι απλά.

Δεν πρόκειται για κάτι παθολογικό ή για κάτι που χρειάζεται "θεραπεία", αν δεν συνυπάρχει κάποια άλλη διάγνωση. Δεν πρόκειται για κάποια δεισιδαιμονία, για ψυχικό φαινόμενο ή νευρολογική δυσλειτουργία. Το παιδί δεν υποφέρει, περισσότερο από όταν βλέπει εφιάλτη και τα παιδιά βλέπουν πολύ συχνά εφιάλτες! Όσοι είμαστε γονείς το ξέρουμε.

Ένα μεγάλο ποσοστό παιδιών έχει νυχτερινό τρόμο ή μπορεί να παρουσιάσει έστω και μια φορά στη ζωή του. 

Σας ευχαριστώ για το ενδιαφέρον σας  και για τις συμβουλές σας.

Η έλλειψη ανησυχίας  από μέρους μας, δεν έχει να κάνει βέβαια με αδιαφορία αλλά με γνώση! Υπάρχουν πολλά και ενδιαφέροντα άρθρα προς ενημέρωση. Σας γνωστοποιώ ένα από αυτά, του παιδίατρου Στέλιου Παπαβέντση που νομίζω πως είναι εξαιρετικά κατατοπιστικό.

Το τόσο διακριτικό και ζεστό σχόλιο νούμερο 29 του ανώνυμου φίλου ή φίλης, το επισημαίνω για να επιβεβαιώσω πως πράγματι κι εμείς με αυτό τον τρόπο προσπαθούμε να υποστηρίξουμε το αγόρι μας. Με ελεγχόμενη τηλεόραση και τηλεπαιχνίδια, ζεστό χαμομηλάκι πριν τον ύπνο, ξεκούραση και βέβαια εξαιρετικά σημαντικό, ελάττωση ζάχαρης!!!
Τέλος, ευχαριστώ όλους τους αναγνώστες και φίλους blogers που  μοιράστηκαν παρόμοιες δικές τους εμπειρίες με τα δικά τους παιδιά, με συγγενείς τους ή τον εαυτό τους. Σας στέλνω πίσω με αγάπη όλες σας τις ευχές κι εύχομαι το καλύτερο για εσάς και τα μικρά σας πολύτιμα πλάσματα. Με συγκινείται να το ξέρετε!

Και τώρα στο θέμα!!!!!

 

Επιτέλους Σαββατοκύριακο. Ξυπνάω το ηλιόλουστο πρωινό. Εχω βάλει το μυρωδάτο μου καφέ και  απολαμβάνω ηρεμία.

Είμαστε με τον μικρό αγκαλιασμένοι στον καναπέ και λέω ας κάνω ένα μικρό σερφάρισμα για να δω τι γίνεται εκεί έξω. Μπαίνω στον υπολογιστή και μπλιπ....μετά από λίγο...κάποιος ζητά να μιλήσουμε....τσιρίζω από χαρά...και πίνω τον πρωινό μου καφέ με την φίλη μου τη Michelle που ζει στον Καναδά! Την ώρα εκείνη μπαίνει μέσα ο Πα και μου λέει "με ποιόν μιλάς;" Του δείχνω την οθόνη κι εκείνος  σηκώνει το χέρι σε έναν χαλαρό χαιρετισμό και λέει "Hey Michelle Goodmorning"!!! Παρόλο που στον Καναδά είναι 23.00 το βράδυ κι εκείνη ετοιμάζεται να πάει για ύπνο! Ο Γιώργος της λέει διστακτικά στα αγγλικά τις πρώτες του λέξεις.."Goodmorning my name is Giorgos" κι εκείνη γελάει και λέμε όλα όσα δεν έχουμε πει εδώ και καιρό!!!!  

Με τη Michelle γνωριστήκαμε στην Αγγλία. Τόσος κόσμος εκεί κι εγώ κόλλησα με μια Τζαμαϊκανή που ζει στον Καναδά κι εκείνη...με μια Ελληνίδα. Ήμουν ένα μήνα εκεί και ακόμη ψαχνόμουν. Μόλις είχα αρχίσει να γνωρίζω ανθρώπους και όλα μου φαινόταν ξένα. Το φθινόπωρο έμπαινε δυναμικά και άρχισε το κρύο να  "σφίγγει" που λέμε...Μια ημέρα  σε ένα διάλειμμα καθόμασταν στο καφέ κάποιους συμφοιτητές και κάποια μικρή κοκκινομάλλα χαριτωμένη Αγγλίδα είπε με παράπονο, στο σουφρωμένο χειλάκι: "Δεν αντέχω πια αυτό τον κρύο καιρό σε αυτή τη χώρα...Σε ποια τροπική ζεστή χώρα έχουμε αποικίες να μετακομίσουμε;"
Κόντεψα να πνιγώ! Το πρώτο βλέμμα που είδα να με κοιτά ήταν αυτό της Michelle...Εκείνης που η λέξη "αποικία" χτύπησε στο στομάχι της! Αυτό ήταν κολλήσαμε, γίναμε αδερφές ψυχές. Ζούμε στα δύο άκρα του πλανήτη πια κι οι ζωές μας  απομακρύνθηκαν μα ποτέ δεν χάθηκαν. Στην αρχή αφήναμε ανοιχτό το ακουστικό και κλαίγαμε.Τόσο πολύ έλειπε η μια στην άλλη. Πάντα στις μεγάλες αλλαγές μιλούσαμε τα λέγαμε, όταν πέθανε ο σκύλος μου ο Νάντο μου έστειλε δώρο το dvd με το Marley κι ένα χνουδωτό σκυλάκι...Παλιότερα ανταλλάσσαμε κασέτες με την φωνή μας ηχογραφημένη καθώς εξιστορούσαμε τα νέα μας ή τραγουδούσαμε...και τώρα μιλάμε στο skype! Με ένα από τα πιο αγαπημένα μου πλάσματα σε αυτό τον κόσμο! Την απίστευτα όμορφη εξωτική μου φίλη Michelle. My Michelle...

Θυμάμαι όταν ήμουν μικρή που ο μπαμπάς μου έλεγε πως μια μέρα η τεχνολογία θα έχει αναπτυχθεί τόσο πολύ που θα μπορούμε να μιλάμε στο τηλέφωνο βλέποντας αυτόν με τον οποίο επικοινωνούμε...Τότε ήμουν παιδί και σκεφτόμουν πως αυτό σημαίνει  πως ο συνομιλητής θα βλέπει τα πάντα. Που κάθομαι, αν το σπίτι είναι καθαρό, αν τα μαλλιά μου είναι λουσμένα, αν έχω σπυρί ή αν ξύνω τη μύτη μου. Αν είμαι εκεί που λέω πως είμαι ή κάπου αλλού...ξέρεις παίρνεις τηλέφωνο από τη Μύκονο και λες "είμαι στο σπίτι μαμά διαβάζω"... Ομολογώ πως εκείνη η σκέψη δεν μου άρεσε καθόλου! Εκτός από εξωπραγματικό μου φαινόταν και απειλητικό.
Και να τώρα ερχόμαστε στο κόσμο της τεχνολογίας και ξάφνου τα παιδιά μου ανοίγουν το skype για να μιλήσουν με τη γιαγιά και τον παππού που ζουν στη Γερμανία, ο ξάδερφος μου στην Αγγλία μου κάνει ζωντανή ξενάγηση στο νέο τους σπίτι  με τη Λίντα τη γυναίκα του να τριγυρνά από δωμάτιο σε δωμάτιο με τον υπολογιστή ανοιχτό.
Επικοινωνώ με το skype, μέσα στη μαύρη νύχτα με ένα φίλο και συνάδελφο που εμπιστεύομαι, για να του ζητήσω εποπτική βοήθεια για κάτι που αφορά τη δουλειά και μιλάμε για ώρες κάνοντας κανονική συνάντηση, με όλα τα παρατρεχάμενα σαν να είμαστε δίπλα.
Βλέπω το βίντεο που έχει ανεβάσει για εμένα στο utube, μια αγαπημένη φίλη που ζει στην Αμερική  και γελάω μόνη μου χαζεύοντας την oλοζώντανη μπροστά μου και θυμάμαι παλιά που ηχογραφούσαμε κασέτες και σκέφτομαι πως το utube είναι το νέο κασετόφωνο!!!
Τα παιδιά κοιτάζουν φωτογραφίες από τις δημιουργίες με playmobil που του στέλνει ο μικρός τους φίλος από την Γερμανία και χοροπηδάνε  με ενθουσιασμό, μπροστά στην οθόνη.

Ναι η τεχνολογία μας έφερε κοντά. Βρήκα φίλους χαμένους, ξεχασμένους που τους ήθελα και πάλι στη ζωή μου. Δημιούργησα νέους φίλους σημαντικούς και μοιράζομαι την διαδικτυακή μου ζωή  μαζί τους  κι όχι μόνο! Έχω επαφή πιο κοντινή με την οικογένεια μου, με ανθρώπους που αγαπώ και  θέλω να τους βλέπω.Έχει πλάκα που ενώ μιλάμε η Michelle σηκώνεται όρθια και μου δείχνει αυτό που φοράει και εγώ από την άλλη άκρη του πλανήτη της λέω "είσαι κούκλα!"
Όλες οι αγωνίες του παρελθόντος έχουν εξανεμιστεί. Ο κόσμος έγινε πολύ μικρότερος με την τεχνολογία. Αυτό μπορεί να είναι κακό...μα εγώ λατρεύω την τεχνολογία. Αυτή την αίσθηση του ότι σκεφτώ υπάρχει κάπου εκεί έξω, σαν μια γιγάντια Papyrous Larous Brittanica, να κινείται, να αιωρείται στο σύμπαν.Το λατρεύω αυτό! Λατρεύω το wikipedia. Λατρεύω να googλάρω.
Λατρεύω που τα παιδιά στο σχολείο κάνουν εργασίες με πληροφορίες που παίρνουν από το διαδίκτυο, που μαθαίνουν να ψάχνουν και να χειρίζονται τις μηχανές αναζήτησης.
Λατρεύω να ξυπνάω το πρωί και να βλέπω ζωντανά πρωινές εικόνες από  το Sindelfingen, που ζουν οι γονείς μου, από το Βερολίνο, το Macao, το Essen, το Λονδίνο, την Μελβούρνη, την Alberta,  την Σουηδία, την Philadelphia, πόλεις στις  οποίες ζουν αγαπημένοι μου... κάθε μέρα κι άλλη χώρα!
Δεν ξέρω γιατί....απλά το κάνω και με κάνει να νιώθω καλά! Με κάνει να νιώθω  κοντά τους...

Το ξέρω πως η τεχνολογία έχει και τα αρνητικά της.Το ξέρω καλά. Για αυτό και υπάρχει όριο στην επαφή μα τον υπολογιστή, ενώ δεν υπήρχε όριο στην επαφή με την εγκυκλοπαίδεια....
Όμως ξέρω πως ο σωστός και συνειδητοποιημένος χειρισμός κάνει την τεχνολογία εργαλείο κι όχι τρόπο, στάση ζωής ή αρρώστια.  Το ξέρω πως η τεχνολογία ή το διαδίκτυο δεν μπορούν να αντικαταστήσουν τη ζωή! Και πως θα μπορούσαν άλλωστε...Η ζωή έχει κάτι που η τεχνολογία δεν μπορεί να καταφέρει.Το βίωμα, με όλες τις αισθήσεις!
Ένα εικονικό ταξίδι δεν μπορεί να αντικαταστήσει τον αέρα στα μαλλιά και την αύρα στο δέρμα...Δεν φοβάμαι την τεχνολογία, την περιμένω για να μου κάνει εκπλήξεις όχι για να μου δώσει κίνητρα να ζω.
Ζω και χωρίς το διαδίκτυο, ζούσα χωρίς αυτό όλη μου τη ζωή...απλά με αυτό η  ίδια η ζωή έχει άλλη διάσταση.

Το μόνο που απεύχομαι είναι να μην εξαφανιστούν τα βιβλία...αυτό θα ήταν το μόνο πραγματικό πλήγμα για εμένα...γιατί κατά τα άλλα απολαμβάνω κάθε τι! Τα εικονικά ταξίδια, την επαφή, την ταχύτητα, το μοίρασμα των σκέψεων και τον πρωινό καφέ με ανθρώπους που βρίσκονται πολύ πολύ μακριά κι όμως τόσο κοντά που μπορούμε να δουλέψουμε μαζί....στην κυριολεξία!

Αγαπώ την τεχνολογία ναι το παραδέχομαι! Είμαι τρελός γκαντζετάκιας. Αγοράζω μέσω διαδικτύου από βιβλία, μέχρι παιχνίδια και μικροαντικείμενα που δεν βρίσκω στα μαγαζιά και έχω εικόνες για πράγματα που σε άλλη περίπτωση δεν θα έβλεπα ποτέ. Νιώθω πως μπορώ να φτάσω και "στου βοδιού το κέρατο" που λέει κι ο Πα μου...Εκεί που έτσι κι αλλιώς δεν θα έφτανα ποτέ τόσο εύκολα...στον Καναδά, να πίνω καφέ με τη Michellin μου και να γελάμε όπως τότε...αυτό κρατάω! Έτσι απλά...

Καλημέρα  αγαπημένοι. Άνθισαν οι πασχαλιές   δυστυχώς ο υπολογιστής δεν μπορεί να σας μεταφέρει την μεθυστική μυρωδιά τους....άτιμη τεχνολογία!!!!!

                                                                                                  Κατερίνα
 

Νυχτερινός τρόμος...

Η ώρα του ύπνου είναι τέλειο πράγμα. Η στιγμή που είναι ήρεμοι και χαλαροί στα κρεβάτια τους και μπορούμε να ευχαριστηθούμε ζεστές αγκαλιές και λογάκια τρυφερά. Η στιγμή που οι τύποι θα φύγουν από τη μέση και θα μας αφήσουν ελεύθερο το πεδίο.Θα ησυχάσει η πλάση και θα μπορέσουμε να πούμε δυο ήρεμα λόγια, μεταξύ μας.
Πριν όμως από τον ύπνο  είναι η  τέλεια προετοιμασία του! Μπάνιο, βουτιές, νερά παντού. Δεν έχουν κοιμηθεί κανένα βράδυ χωρίς να κάνουν μπάνιο! Ο πατέρας είναι κάθετος σε αυτό... Αμετάκλητος. Το μπάνιο σε ξεκουράζει λέει.
Έχουν συνηθίσει κι αυτοί και η προετοιμασία του ύπνου αρχίζει καμιά ώρα πριν στις 20.30 περίπου  που αρχίζουν οι καταδρομικές βουτιές  στην μπανιέρα! Με όλα τα παρατρεχάμενα βέβαια.

Το μπάνιο πριν τον ύπνο κάθε μέρα είναι ευκαιρία για ξεφάντωμα!!!
Αφροί, ταμπλέτες με χρώμα, άλατα που κάνουν μικρές ανατινάξεις όταν πέσουν στο νερό....ότι μπορείτε να φανταστεί κανείς, παρέα με ορδές παιχνιδιών!
Μετά το βραδινό "beaute", βάζουν να παίζει μουσική...Ύπνος μετά μουσικής. Κάθε βράδυ, άλλο ρεπερτόριο, Ζουζούνια, Αλίκη στο ναυτικό, oldies, Λιλιπούπολη...και μετά επιτέλους έρχεται η ώρα που θα βουλιάξουν στα κρεβάτια τους.
Ο Γιώργος πάντα με δυο τρία βιβλία μαζί. Παλιά έβλεπε μόνο τις εικόνες.Τώρα που μπορεί και διαβάζει ακούγεται η παιδική φωνούλα του να ψιθυρίζει σιγά σιγά και συλλαβιστά και το λατρεύω.

Πάντα αγαπούσε τα βιβλία. Πέφτει στο κρεββάτι του παριστάνοντας πάντα κάποιον άλλο, με καπέλα ή μάσκες κι ανάλογα παίρνει και ένα περιπετειώδες ανάγνωσμα. Να εδώ άγριος σερίφης...με το "πανάκι" σκυλάκι του αγκαλιά γιατί κι οι σκληροί έχουν τις ευαισθησίες τους....

Ο Άγγελος από την άλλη δεν διαβάζει.Ίσως κάποιο κόμικ στην καλύτερη περίπτωση ή άντε το "Σπασίκλα"...αντίθετα το κρεββάτι του είναι χώρος συνεχούς δράσης.

Πάντα όλα έτοιμα για την επόμενη αναπαράσταση. Έτσι πηγαίνοντας στο κρεββάτι τον περιμένουν τα παιχνίδια του και μέχρι να τον πάρει ο ύπνος ζει κατασκοπικές περιπέτειες, τον κυνηγούν δεινόσαυροι, βρίσκει εξωγήινους κι άλλα τέτοια...κι ενώ από το ένα δωμάτιο ακούγεται μια φωνούλα να διαβάζει συλλαβιστά, από το άλλο δωμάτιο ακούγονται μαχητικά αεροσκάφη, πολυβόλα, βόμβες και σφαίρες που πέφτουν βροχή.

Λίγο πριν γίνουν όλα αυτά, περιμένουν την βραδινή μας ζουμερή καληνύχτα με αγκαλιές, φιλιά για όοοολα τα αρκούδια που κοιμούνται με το Γιώργο  και ευχές για ονειρεμένα βραδινά ταξίδια  κι εκεί αρχίζει το θέμα...Στα βραδινά ταξίδια.
Ο Γιώργος ήταν πάντα ήρεμος στον ύπνο. Πέρασε μια περίοδο με πολλά άσχημα όνειρα και φόβους και θορύβους.Τον βρίσκαμε συνήθως το πρωί πάνω στα σκεπάσματα μας, δίπλα μας ή ανάμεσα μας. Τώρα ξέρει πια τον εαυτό του.Φροντίζει να μην βλέπει εικόνες που του προκαλούν φόβο, ή έργα τρομακτικά. Μεγαλώνοντας τα πολύ τρομακτικά όνειρα σταμάτησαν...
Δεν συμβαίνει το ίδιο και με τον Άγγελο.

Ο ύπνος και ο Άγγελος έχουν πολύ κακή σχέση. Κοιμάται εξαιρετικά λίγο κι αυτό τώρα που μεγάλωσε είναι απλό γιατί το διαχειρίζεται μόνος του, όταν ήταν μικρός όμως περάσαμε σχεδόν εφιαλτικά...Ατέλειωτες άγρυπνες νύχτες. Με κλάματα, με ξενύχτι αξέχαστο...εξουθενωτικό! Μέσα σε όλα  αυτά έρχεται να προστεθεί και ο Νυχτερινός τρόμος... όχι για εκείνον...για εμάς!

Την πρώτη φορά που έγινε ήταν περίπου τριών χρόνων. Είχε πάει για ύπνο περίπου ένα δίωρο πριν όταν ξαφνικά ακούσαμε από το δωμάτιο του ουρλιαχτά.Τον βρήκαμε όρθιο πάνω στο κρεββάτι να ουρλιάζει με φωνή τόσο άγρια που μας πάγωσε το αίμα. Δεν κατέβαινε από το κρεββάτι, δεν απαντούσε στις ερωτήσεις μας, δεν ηρεμούσε. Ούρλιαζε έκλαιγε και κοίταζε σταθερά ένα σημείο με μάτια γυάλινα. Του μιλούσαμε προσπαθούσαμε να τον ακουμπήσουμε, να τον ηρεμήσουμε μα τίποτε. Φώναζε πως κάτι είναι εκεί έτρεχε έψαχνε, μετά γύριζε κοιτούσε κάπου αλλού κι ούρλιαζε ξανά σαν να περνούσαν από μπροστά του πράγματα που μπορούσε μόνο εκείνος να δει. Δεν ξέραμε τι να κάνουμε, φώναζε σαν να δεχόταν επίθεση ξανά και ξανά έτρεχε με βλέμμα γεμάτο πανικό κι εμείς από πίσω του. Ο Πανταζής τον έπαιρνε στην αγκαλιά του και πάλευε φωνάζοντας "μαμά". Του έλεγα "εγώ είμαι, εγώ είμαι, η μαμά" κι εκείνος ούρλιαζε ακόμη πιο δυνατά. Με κοίταζε σαν να μην με γνώριζε και έτρεχε να ξεφύγει...κράτησε για μισή ώρα ίσως και παραπάνω.Μετά ξαφνικά ηρέμησε και συνέχισε τον ύπνο του.Την επόμενη ημέρα δεν θυμόταν τίποτε.
Εμείς αντίθετα ήμασταν κουρέλια από τον φόβο και την αϋπνία. Όλο το βράδυ φυλούσαμε καραούλι, μην σηκωθεί και φύγει και χτυπήσει.
Σκεφτόμασταν τι να ήταν όλο αυτό.Υπνοβατούσε; Μήπως ήταν κρίση επιληπτική; Ένας απλός εφιάλτης;
Ο γιατρός δεν μας βοήθησε και πολύ. Μας είπε να μην ανησυχούμε πως έναν κακό όνειρο ήταν και το έζησε λίγο υπερβολικά.... Μετά από μέρες ξανά το ίδιο με την ίδια ένταση, το γυάλινο βλέμμα, τα ουρλιαχτά φόβου. Γίναμε κουβάρια.Το πιο δύσκολο ήταν πως ενώ φαινόταν να μιλάει, να απαντάει δεν μας γνώριζε και στην ουσία μιλούσε, μα όχι σε εμάς. Ούρλιαζε για φίδια κρυμμένα στο δωμάτιο του, για ανθρώπους κακούς, για αράχνες, για σκιές...για όλα όσα φοβόταν. Φώναζε "πάρτο, πάρτο, δεν θέλω να το βλέπω"... Έλεγε "θέλω τη μαμά" κι όταν του απαντούσα "εγώ είμαι η μαμά" με κοιτούσε σαν ξένη και ξανά ζητούσε τη μαμά. Έψαχνε στο σπίτι, στο δωμάτιο του έβλεπε πράγματα που δεν υπήρχαν και ούρλιαζε με απόγνωση και απίστευτο τρόμο στο βλέμμα. Αρχίσαμε στα αλήθεια να πιστεύουμε πως κάτι είναι εκεί που το βλέπει μόνο ο ίδιος...

Ερχόταν σε κύκλους. Για μια περίοδο μπορεί να συνέβαινε πολύ συχνά συνεχόμενα μέσα στην εβδομάδα. Μετά έφευγε και ερχόταν σποραδικά μια φορά το μήνα και ξανά από την αρχή. Τα βράδια έγιναν αγχωτικά. Κλειδαμπαρώναμε πόρτες, είχαμε το νου μας, ψάχναμε για απαντήσεις μέχρι που εγώ άρχισα να ψάχνω τα συμπτώματα στο ίντερνετ. Και βρήκα την άκρη. "Νυχτερινός τρόμος" λοιπόν!
Μέσα σε εκείνη την περίοδο αλλάξαμε και παιδίατρο η οποία μας επιβεβαίωσε ότι περί αυτού πρόκειται. Μια απλή διαταραχή ύπνου.
Κάποια παιδιά το παθαίνουν συνήθως αγόρια. Συνήθως υπάρχει θέμα κληρονομικότητας, μπορεί να προκληθεί από  κούραση ή από στρεσογόνους παράγοντες χωρίς όμως αυτό να θεωρείτε απαραίτητο, κρατάει από λίγα λεπτά έως και πάνω από μισή ώρα και συνήθως μεγαλώνοντας φεύγει. Είναι σύνηθες ότι στην ηλικία των οκτώ  ο Νυχτερινός τρόμος  σταματά να εμφανίζεται.Υπάρχουν όμως και περιστατικά που οι τρόμοι συνεχίζονται  μέχρι την ενηλικίωση.

Μοιάζει με εφιαλτικό όνειρο, μοιάζει με υπνοβασία μα δεν είναι τίποτε από τα δύο. Αυτό που κάνει τον Νυχτερινό τρόμο ιδιαίτερο είναι ότι αντίθετα από τους εφιάλτες που συνήθως τους βλέπουμε τις πρώτες πρωινές ώρες και για αυτό τους θυμόμαστε, ο τρόμος,  έρχεται δύο με τρεις ώρες αφού κάποιος έχει κοιμηθεί. Βρίσκεται λοιπόν σε άλλο στάδιο, συγκεκριμένα σε βαθύ ύπνο για αυτό και δεν θυμάται τίποτε την επόμενη ημέρα.

Το ότι βρίσκεται σε βαθύ ύπνο κάνει την κατάσταση τρομακτική για αυτόν που είναι παρατηρητής.Τα γυάλινα μάτια, ο αποπροσανατολισμός, η έλλειψη επικοινωνίας, το ότι δεν αναγνωρίζει τίποτα κάνουν την κατάσταση απίθανα αλλόκοτη. Ο εγκέφαλος κοιμάται...έτσι απλά!
Μπορεί να φαίνεται σαν να  έχει εμμονές με κάτι να κλείνει την πόρτα να την ανοίγει για να τσεκάρει πως δεν κρύβεται κάτι εκεί και ξανά το ίδιο και ξανά και ξανά. Μπορεί να κάνει συνεχόμενες  επαναλαμβανόμενες κινήσεις με το σώμα του όπως να τινάζει τα χέρια, να κουνά το κεφάλι, κάτι που μοιάζει επίσης εξαιρετικά τρομακτικό.
Η απόκοσμη έκφραση, οι κραυγές και τα ουρλιαχτά με φωνή αλλόκοτη με έκαναν να βάζω στο μυαλό μου άσχημα πράγματα. Πως κάτι ύποπτο συμβαίνει και το βγάζει στον ύπνο του. Πως έπεσε και χτύπησε και δεν το καταλάβαμε και τώρα έπαθε κάτι ανεπανόρθωτο μια ζημιά μια βλάβη εγκεφαλική και δεν θα ξαναγίνει καλά και  δεν θα με αναγνωρίσει πια και περίμενα το πρωί να ξυπνήσει για να δω αν όλα έχουν μπει και πάλι στη θέση τους...μαζί κι η καρδιά μου.
Μετά όταν πια ξέραμε τι είναι κι ήμασταν πιο χαλαροί με την κατάσταση σκεφτόμασταν εικόνες από τον "Εξορκιστή" και γελούσαμε με τις σκέψεις μας...

Στην αρχή δοκιμάσαμε τα πάντα. Προσπαθούσαμε να τον ξυπνήσουμε, να τον ηρεμήσουμε, να τον καθησυχάσουμε...τίποτε δεν έπιανε. Οπότε αυτό που κάνουμε τώρα είναι απλά να είμαστε δίπλα του και να φροντίζουμε να είναι ασφαλής. Λέω "τώρα" γιατί ο Άγγελος παρόλο που έχει περάσει τα 10, έχει ακόμη Νυχτερινό τρόμο. Ξυπνάει με φωνές και κλάματα απόκοσμα, βλέπει πράγματα, μιλάει σε πράγματα ή ανθρώπους που δεν υπάρχουν.
Λέει ακαταλαβίστικα και κλαίει γοερά. Ανεβοκατεβαίνει από το κρεββάτι του με απίστευτο άγχος και πανικό και ψάχνει σε όλο το σπίτι με αγωνία. Δεν επικοινωνεί, δεν μας αναγνωρίζει, μας κοιτά σαν ξένους.
Την επόμενη ημέρα δεν θυμάται τίποτε. Επίσης αυτό που κάνει τον Νυχτερινό τρόμο απόλυτα τρομακτικό για τους παρατηρητές είναι η  αίσθηση ότι αυτό που συμβαίνει είναι αληθινό καθώς έχει και σωματικά συμπτώματα. Η καρδιά του χτυπάει σαν ταμπούρλο, τρέμει και χτυπούν τα δόντια του, ενώ άλλες φορές είναι μούσκεμα στον ιδρώτα. Στην αρχή σκεφτόμουν ότι είναι άρρωστος προσπαθούσα να δω αν έχει πυρετό ή αν πονάει κάπου, όμως τίποτε από όλα αυτά δεν συνέβαινε...

Τελευταία η κατάσταση έχει διαφοροποιηθεί στο ότι  φαίνεται να τον ξυπνούν οι ίδιες του οι φωνές και να ζει για λίγο σε έναν κόσμο ανάμεσα, όπου κάνει σαν να βλέπει τον εαυτό του σε ταινία. Μας λέει ότι το δωμάτιο μεγαλώνει πως έρχονται τα αντικείμενα καταπάνω του, δείχνει τρομοκρατημένος, έχει παραισθήσεις.
Τον κρατάμε για λίγο αγκαλιά ή του μιλάμε και ηρεμεί. Επίσης, υπήρξε και μια ακόμη εξέλιξη ότι θυμόταν την επόμενη ημέρα το συναίσθημα του φόβου χωρίς όμως καμία άλλη λεπτομέρεια. Λέει "χθες έγινε κάτι στον ύπνο μου και φοβήθηκα πολύ"...αλλά δεν ξέρει τι. Επίσης μας λέει "φοβάμαι να κοιμηθώ για να μην γίνει αυτό που έγινε χθες", χωρίς όμως να  ξέρει τι ακριβώς έγινε...

Χθες βράδυ το ζήσαμε πάλι και σκέφτηκα πως έχει πια μεγαλώσει πολύ και είναι δυνατός. Μπορεί να ανοίξει πόρτες ή παράθυρα, να βγει σε μπαλκόνια, να τρέξει, να πηδήξει, να σπρώξει...δεν θέλω να σκέφτομαι τι μπορεί  να κάνει!
Η αλήθεια είναι πως δεν ανησυχούμε πια όσο παλιά, απλά τουλάχιστον εμένα με ταράζει κάθε φορά όταν συμβαίνει! Σκέφτηκα πως όταν ήταν μικρός ανησυχούσα πολύ. Εξαιρετικά πολύ.
Τώρα φοβάμαι περισσότερο για την ασφάλεια του παρά για οτιδήποτε άλλο και μιας κι η ανησυχία πέρασε, σκέφτηκα πως αν υπάρχει κάτι που μπορώ να κάνω, είναι να μοιραστώ αυτή την εμπειρία...

Νυχτερινός τρόμος λοιπόν! Μια συμβουλή...μην τον φοβάστε εγώ πάντα λέω πως είναι πιο "τρόμος" για αυτόν που τον παρατηρεί παρά για αυτόν που τον βιώνει!!!

Καλημέρες φωτεινές!! Βγήκε ο ήλιος....

Το χάρτινο καράβι...

Ένα κίτρινο χάρτινο καράβι από τα γενέθλια του Φαίδωνα και του Ορφέα.Ο Γιώργος το αγάπησε και ζήτησε να το πάρει μαζί του φεύγοντας.Ήθελε να παίζει με αυτό στο μπάνιο.

Του είπαμε πως αν το βάλει στο νερό θα βραχεί και θα λιώσει.Για μέρες το κρατούσε στο δωμάτιο του μέχρι που ζήτησε τη βοήθεια του μεγάλου αδερφού....Ο μεγάλος αδερφός άρχισε να σκέφτεται. Πως να κάνει  το χάρτινο καράβι του μικρού αδερφού να μην λιώσει στο νερό;....Σκέφτηκε σκέφτηκε και μια μέρα άρχισε να  μαστορεύει.
Πρώτα ξεχαρβάλωσε ένα παλιό αεροπλανάκι κι έφτιαξε μια μικρή προπέλα που δούλευε ενώνοντας τα καλώδια της  με τους πόλους μιας μπαταρίας.

Έτοιμη η προπέλα.
Μετά πήρε από το ξεχαρβαλωμένο παλιό αεροπλανάκι τα πτερύγια  για την προσθαλάσσωση και τα κόλλησε ...με κολλητική ταινία  για να είναι ελαφρύ.
Σε μια πρόβα διαπίστωσε πως δεν επιπλέουν, πρόσθεσε λοιπόν από κάτω φελιζόλ. Μετά το ξανάβαλε στο νερό, και διαπίστωσε ότι βουλιάζει περισσότερο από όσο πρέπει και το καράβι βρεχόταν αρκετά.
Πρόσθεσε φελιζόλ και στα πλάγια της μικρής χάρτινης βαρκούλας.

Σε μια ενθουσιώδη στιγμή πρόσθεσε και μια ηλιακή πλακέτα για να παίρνει ενέργεια η προπέλα όταν τελειώσει η μπαταρία....

και μετά από κάποιες τελευταίες  διορθώσεις το καράβι έκανε την πρώτη του επίσημη βουτιά...

Έτοιμο πια για την καθέλκυση....

Ζήσαμε στιγμές αγωνίας.....

 

Θα βουλιάξει; δεν θα βουλιάξει; Θα προλάβει να ταξιδέψει έστω για λίγο; Θα γίνει έστω για λίγο σύντροφος του Γιώργου στο παιχνίδι; Θα είναι  επιτυχημένο το εγχείρημα του Άγγελου;
Και ναι!!!!

 

Το παρότρυναν, το φυσούσαν, το χαιρετούσαν. Έγερνε λιγάκι και για να έχει αντίβαρο και να μην γέρνει ο Άγγελος έβαλε ταξιδιώτη τον Ρεξ τον δεινόσαυρο...

Ο Γιώργος έπαιζε και πιτσιλούσε κι έκανε εικονικά ταξίδια με τέρατα που έβγαιναν από το νερό και μακρινά λιμάνια.

Ο Άγγελος παρατηρούσε μόνο. Που γέρνει, που μπάζει, που χάνει και μουρμούριζε ασταμάτητα διορθωτικές λύσεις για το δημιούργημα του....

Ο Γιώργος κατάφερε να παίξει με το χάρτινο καραβάκι του. Κατάφερε  να το πάρει στο μπάνιο μαζί του χωρίς να καταστραφεί αμέσως, περνώντας  πάνω από μισή  ώρα μαζί του μέσα στις σαπουνάδες.
Ο Άγγελος  έκανε το χάρτινο καράβι αφορμή για να βάλει το μηχανικό του μυαλό σε λειτουργία με στόχο να δώσει χαρά στο μικρό αδερφό.Τα κατάφερε...

Το μικρό χάρτινο  καραβάκι, δεν βούλιαξε.Ταξίδεψε...έστω και σε μια μπανιέρα.Έγινε το παιχνίδι τους για ώρα πολλή κι ύστερα σιγά σιγά μούλιασε και διαλύθηκε....Μα χάρισε μεγάλη χαρά και δημιουργικότητα πριν χαθεί για πάντα....Τι μεγάλο επίτευγμα για ένα ταπεινό χάρτινο καραβάκι....

Καλημέρα αγαπημένοι...Μια υπέροχη ημέρα να έχουμε
                                                                                               Κατερίνα

Το κύμα.

Θα μοιραστώ μια ιστορία από τα νιάτα μου...

Καλοκαίρι. Πλαταμώνας.Στο σπίτι της θείας με τα ξαδέρφια μου, τον Νίκο, τον Πέτρο και τη Φανή. Με τα παιδιά αυτά έχουμε μεγαλώσει μαζί και η σχέση μας είναι αδερφική.
Μόλις είχα γίνει 23 και τα μυαλά στα κάγκελα! Έχω αδειάσει το σπίτι που μοιραζόμουν με την άλλη αγαπημένη μου ξαδέρφη τη Σούζυ στην Θεσσαλονίκη.  Έχω μεταφέρει τα έπιπλα και τα έχω στοιβάξει όπως όπως, στο πατρικό μου. Έχω κάνει πακέτα όλα μου τα υπάρχοντα. Έχω στείλει cargo τις κούτες στην Αγγλία. Έχω τακτοποιήσει όλα όσα πρέπει να τακτοποιηθούν και σε λίγες ημέρες φεύγω για συνέχεια των σπουδών μου!! Γιούπι για...

Εκείνο το καλοκαίρι, με τις κούτες και τα έπιπλα στοιβαγμένα

 

Πανευτυχής και τρισχαρούμενη κυκλοφορώ απολαμβάνοντας το τέλος του καλοκαιριού. Ταυτόχρονα, ζω και μια πελώρια αγωνία για το τι θα γίνει  εκεί, τι θα έχω να αντιμετωπίσω, ενώ  αποχαιρετώ και μια χαριτωμένη νεανική σχέση που έληξε...(αυτά μεταξύ μας) και με άφηνε με συναισθήματα κενού...."Οι δρόμοι μας χωρίζουν" και δράμα η κυρία...
Τα ζω όλα  με ένταση, μα νιώθω να τραβάω μπροστά. Δεν υπάρχει τίποτε ικανό να σκιάσει τον ενθουσιασμό μου!

Είμαι λοιπόν στο σπίτι της θείας με τα μεγαλύτερα ξαδέρφια μου κι όταν είμαι μαζί τους ο ρόλος μου είναι ένας.Το κακομαθημένο μικρό που τα θέλει όλα...ακόμη και τώρα που είμαι ολόκληρη γαϊδούρα!

Είναι μια απίθανη καυτή Αυγουστιάτικη μέρα.Φυσάει δυνατός αέρας και η θάλασσα έρχεται με ένταση και χτυπάει δυνατά πάνω στα βράχια. Η εικόνα είναι απίθανη. Με τα ξαδέρφια μου αποφασίζουμε να πάμε για μπάνιο και να παίξουμε με το κύμα.Καθώς χαζολογάμε στην ακροθαλασσιά βλέπουμε πως πάνω στα μεγάλα βράχια του λιμενοβραχίονα τα κύματα έσκαγαν με δύναμη και τινάζονταν μέχρι ψηλά...Φαινόταν φανταστικά.
Αποφασίσαμε να πάμε προς τα εκεί και να απολαύσουμε το θέαμα.
Ήταν απίθανη η αίσθηση με το κύμα να ορμάει στα βράχια και να βρυχάται στην κυριολεξία καθώς έσκαγε με κρότο. Τα αγόρια αποχώρησαν μετά από λίγο, ενώ ενθουσιασμένες εγώ με τη Φανή αποφασίσαμε να καθίσουμε πάνω στα βράχια έτσι ώστε όταν έσκαγε το κύμα να μας πιτσιλάει.
Το κάναμε, χωρίς δεύτερη σκέψη. Ήρθαν δυο κύματα μα....ήθελα κάτι παραπάνω και ζητάω από τη Φανή να κατέβουμε σε ένα βράχο πιο χαμηλά εκεί ακριβώς που έσκαγαν τα κύματα.
Εκείνη είχε τους ενδοιασμούς της μα εγώ κατέβηκα.... κάθισα και μόλις είδα το κύμα να έρχεται κατά πάνω μου κατάλαβα πως είχα κάνει ένα πολύ μεγάλο λάθος...Μα πολύ μεγάλο όμως!!!!

Το κύμα υψώθηκε μπροστά μου σαν τοίχος και αν μπορούσε να με δει κάποιος από απέναντι νομίζω πως θα γελούσε υστερικά με το βλέμμα μου. Πρέπει να φαινόμουν σαν cartoon με τα μάτια πελώρια και γουρλωμένα να κοιτάζω με δέος το κύμα να μεγαλώνει, να μεγαλώνει, να μεγαλώνει...και μετά να με σκεπάζει!
Έβγαλα μια κραυγή "ωωωωωω" τύπου την πατήσαμε κι ύστερα το κύμα έσκασε πάνω μου. Σαν να έφαγα χαστούκι κιλών...άκουγα τη φωνή μου η οποία όμως δεν πρόλαβε να βγει γιατί ήρθε κι ένα επόμενο κύμα και  με πλάκωσε με δύναμη τινάζοντας με προς τα βράχια. Δεν είχα προλάβει να αναπνεύσω οπότε το συναίσθημα του πνιγμού προστέθηκε στον απόλυτο τρόμο και πάνω που νόμιζα πως τα είδα όλα, ήρθε κι ένα ακόμη απανωτό τεράστιο κύμα να με σύρει με δύναμη στα βράχια και να προστεθεί και ο απόλυτος πόνος.
Το τέταρτο κύμα με ρούφηξε στη θάλασσα. Φώναζα, φώναζα φώναζα και το νερό έμπαινε στο στόμα μου και πνιγόμουν.Τα κύματα ερχόταν το ένα μετά το άλλο αλλά τώρα ήμουν μέσα τους οπότε το κάθε κύμα με έπαιρνε μαζί του για να με χτυπήσει πάνω στα βράχια στα οποία εγώ πάνω στον πανικό μου προσπαθούσα να κρατηθώ αλλά δεν τα κατάφερνα και μετά πάλι η θάλασσα με ρουφούσε και πάλι το επόμενο κύμα με χτυπούσε στα βράχια...σαν χταπόδι, σαν σαμιαμίδι που πάλευε να συρθεί σε γλιστερή πέτρα! Σαν παρτάλι κοπανιόμουν χωρίς καμία δύναμη να κρατηθώ ή να κολυμπήσω.

Όσο εγώ ήμουν σε εκείνο το "shaker" η καημένη μου  η Φανή απ'έξω, έτρεχε σαν την παλαβή πάνω στα βράχια μια δεξιά και μια αριστερά, ανάλογα με το που με ξέβραζε το κύμα και  άπλωνε το χέρι της να με πιάσει ή να την πιάσω....να πιαστούμε τέλος πάντων. Μου φώναζε "μην φοβάσαι θα σε πιάσω, δεν σ'αφήνω, σταμάτα να φωνάζεις και προσπάθησε να με κρατήσεις". Την έβλεπα να τρέχει πάνω κάτω σε πανικό. Προσπάθησε και ξαναπροσπάθησε και κάποιες φορές η θάλασσα την τραβούσε κι εκείνη μα κατάφερνε να κρατηθεί.  Εγώ χτυπιόμουν στα βράχια μέσα στον αφρό της θάλασσας... φωνάζοντας κι ουρλιάζοντας τα χίλια μύρια!
Γιατί όταν είμαι σε πανικό φωνάζω, δίνω στο Θεό φωνή δηλαδή...και φώναζα ότι μπορεί κανείς να φανταστεί. Η δραματικότητα των λέξεων και της φωνής μου δεν είχαν προηγούμενο.
Κατίνα Παξινού!
Από το "Φανή σώσε με, Βοήθεια πνίγομαι, Θα πεθάνω, Μην μ'αφήνεις, Χτύπησα τη μέση μου, Θα μείνω παράλυτη", μέχρι το "Φοβαμαίιιιιιι" σε ότι πιο δραματικό μπορείτε να φανταστείτε!

Μέχρι που για καλή μου τύχη άκουσαν τα ουρλιαχτά μου και μαζεύτηκε κόσμος να σώσει την παλαβιάρα. Οι φωνές μου  βλέπεις, αποσυντόνιζαν το τοπίο και την ωραία ατμόσφαιρα της αμμουδιάς. Είδαν και οι θείοι μου από το μπαλκόνι την σκηνή από μακριά και κατάλαβαν πως μάλλον δεν περνούσαμε καλά παριστάνοντας τους ακροβάτες  και κάνοντας  parcour πάνω στα κοφτερά  βράχια.

Πρώτος έτρεξε ο Νικολής μου και μαζί με τους λοιπούς λουόμενους έφτιαξαν μια αλυσίδα με τα χέρια τους, έτσι ώστε να πιάνουν τον Νίκο που ήταν ο τελευταίος, για να μην΄βρεθεί κι εκείνος στη θάλασσα. Μου φώναζε "πιάσε με, πιάσε το χέρι μου" κι εγώ φώναζα "γκλουχ μουχ δεν μπορώ θα πνιγώ γκλουχ" κι εκείνος ξαναφώναζε "πιάσου για να μην πνιγείς"  και ξανά τα ίδια όπως στις ταινίες δηλαδή!
Μετά από κάποιες προσπάθειες με το ελεύθερο χέρι του  με έβγαλε και με έσυρε προς τα έξω με τον κόσμο να χειροκροτά και να σφυρίζει...σίγουρα ήμουν το θέμα συζήτησης της ημέρας τους! Μετά από λίγο ο Νίκος, ξαπλωμένος πάνω στα βράχια  ξέπνοος  στην κυριολεξία, γύρισε και μου είπε "σταμάτα να τσιρίζεις μες στο αυτί μου"...τότε κατάλαβα πως ήμουν πια έξω από το νερό.

Όσο γινόταν όλα αυτά κι εγώ πάλευα με τα κύματα...το μυαλό δούλευε με χίλια,  μαμάδες μπαμπάδες, σπουδές που έκανα άδικα, αυτά που δεν πρόλαβα, φίλοι, φίλες, όλα πέρασαν σαν σφήνες, μα θυμάμαι καθαρά μόνο μια σκέψη..."πάει η Αγγλία"...Μόνο αυτό!!!

Να στην παραπάνω φωτο το ακριβές σημείο της περιπέτειας. Δεν φαίνονται τόσο επικίνδυνα από μακριά...

Πήγαμε σπίτι τρέμοντας όλοι από το σοκ και την υπερπροσπάθεια. Είχα χτυπήματα και σκισίματα από τα μυτερά βράχια παντού αλλά το τραύμα στην μέση πονούσε τόσο πολύ που νόμιζα πως δεν θα ξαναπερπατήσω ίσια.
Γυρίσαμε  σαν να ήμασταν στον πόλεμο κι ο θείος  μας περίμενε με πετσέτες στην πόρτα και μονολογούσε ασταμάτητα "Έτσι γίνετε το κακό. Τι θα λέγαμε στη μάνα σου; Ολόκληρες γυναίκες, (πήρε και τη Φανή η μπάλα) μυαλό δεν έχετε καλέ;" κι άλλα τέτοια μέχρι που η θεία τον αγριοκοίταξε και  αμέσως μετά  με ρώτησε γλυκά: " Κατινάκι θέλεις λουκουμά;" και αμέσως μόλις είδε το και καλά πονεμένο βλέμμα του δαρμένου σκυλιού που είχα, πετάχτηκε μέχρι το φούρνο και μου αγόρασε έναν τεράστιο λουκουμά και κακάο!!! Ο θείος ξέρει! Ακόμη και τώρα που είμαι ολόκληρη γυναίκα και μαμά όταν με βλέπει "κάπως" με ρωτάει "Κατινάκι θέλεις λουκουμά;" και πιάνει πάντα! Εχω μια σχέση με τους καλοκαιρινούς  λουκουμάδες...

Καθίσαμε όλοι στο μπαλκόνι,  το βρομόπαιδο εγώ  και οι διασώστες μου  να  με κοιτούν καθώς κατασπάραζα με απόλαυση το λουκουμά μου πίνοντας το σοκολατένιο παγωμένο κακάο μου...

Δεν έφτανε που τους έβαλα σε όλη αυτή την περιπέτεια ήμουν και η μόνη που είχα επιβράβευση!!! Το ζαχαρένιο λουκουμά και το κακάο μου....κι όλα πέρασαν στο λεπτό!
Κάθε φορά που  θυμόμαστε  αυτή την ιστορία,  γελάμε μέχρι σκασμού, κάνοντας ο καθένας τα ίδια σαρκαστικά σχόλια για τις φωνές μου και τους λουκουμάδες !

Από εκείνη την ημέρα στο σώμα, έμεινε μια μικρή ουλή χαμηλά στην μέση που πονάει πάντα με ένα περίεργο τράβηγμα όταν αλλάζει ο καιρός κι  έμαθα πως τα σημάδια μας  είναι  οι αγγελιοφόροι μιας χρήσιμης  μνήμης
Στο μυαλό έμεινε η άγρια εικόνα της θάλασσας να ορμά καταπάνω μου κι έμαθα να κρατώ αποστάσεις ασφαλείας από αυτά που δεν μπορώ να ελέγξω, να ορίσω ή να αναμετρηθώ.
Στην μνήμη μου έμεινε η αίσθηση του δικού μου  απόλυτου πανικού και  της αυτοθυσίας όλων αυτών που ήταν εκεί για εμένα κι έμαθα να περιμένω μόνο το καλύτερο από τους ανθρώπους  σε στιγμές που εγώ δεν μπορώ να ανταποκριθώ. Ξέρω πως αυτοί  που με αγαπούν  θα πέσουν στο κύμα να με σώσουν!
Στην ψυχή μου έμεινε η υπέροχη επίγευση της αγωνίας που τέλειωσε κι έμαθα να περιμένω. Να περιμένω τη χαρά κρυμμένη πίσω από το τέλος κάθε αγωνίας...

Ένα τελευταίο που  ξέρω πια για εμένα και είναι πολλάκις διαπιστωμένο είναι πως ακόμη και στα πιο δύσκολα είμαι drama queen!

Το ίδιο βράδυ μετά το συμβάν, στην βόλτα που κάναμε στον παραλιακό δρόμο του Πλαταμώνα με τα ξαδέρφια, ο Πέτρος, ο μεγαλύτερος, μου  αγόρασε ένα κολιέ. Καλοκαιρινό και πανέμορφο.Το έχω ακόμη για να θυμάμαι εκείνη την ημέρα την υπέροχη...Υπέροχη γιατί ήταν Αύγουστος κι εγώ παραλίγο να πνιγώ, μα δεν πνίγηκα και αυτό σήμαινε πως θα  μπορούσα να φύγω για το μεταπτυχιακό μου, θα μπορούσα να πάω στην Αγγλία για να συναντήσω τον μεγάλο μου έρωτα και να τον παντρευτώ και να γίνω μαμά του Άγγελου και του Γιώργου!!!
Για αυτό ήμουν ευτυχισμένη...μα δεν το ήξερα τότε.

Όλα αυτά τα θυμήθηκα ξαφνικά όταν χθες το  βράδυ σιγοτραγουδούσα στα παιδιά λίγο πριν κοιμηθούν, ένα τραγούδι που όταν το άκουσα είχα πρωτοπατήσει το πόδι μου  στην Αγγλία και  είχα σκεφτεί πως θα ήταν υπέροχο μια μέρα να μπορώ να ψιθυρίσω κι εγώ αυτό τον στίχο σε κάποιον και να το εννοώ... "I live my life to be  with you..." 
Είναι θαυμάσιο το ότι πια τραγουδώντας το, το εννοώ... κι όχι μόνο για τα αγόρια μου... κι αν δεν είχα βρεθεί εκεί...δεν θα είχα ποτέ αυτή την ευκαιρία!!!Σκέτο σενάριο ταινίας ε; Ο Παπακαλιάτης ωχριά μπροστά μου!

Καλημέρα, καλημέρα, καλημέρα !!! "Anything you want you 've got it, baby..."

Αφιερωμένο στα τρία ξαδέρφια μου για εκείνη την ημέρα και για πολλά πολλά άλλα...που μου χάρισαν χωρίς να το ξέρουν!
                                                                                       Κατερίνα

Κακή αρχή με καλό τέλος!

Μια εβδομάδα που άρχισε στραβά κι έκλεισε τέλεια!
Αρρώστησε ο Άγγελος κι όταν τα παιδιά αρρωσταίνουν κλείνει το "μαγαζί". Δεν μπορώ να ασχοληθώ με τίποτε άλλο πέρα από εκείνα. Οπότε από την προηγούμενη Κυριακή που επισκεφθήκαμε το νοσοκομείο μιας κι ο Άγγελος είχε έντονο πόνο στην κοιλιά άρχισε μια ιστορία που μας άγχωσε και μας κούρασε. Όλη την εβδομάδα δεν πήγε σχολείο γιατί πονούσε και μιας και τα συμπτώματα μας μπέρδευαν κάναμε εξετάσεις και αποκλείαμε πιθανότητες...μάλλον όχι γαστρεντερίτιδα, μάλλον όχι σκωληκοειδίτιδα, μάλλον όχι αυτό, μάλλον όχι το άλλο, ο πόνος συνέχιζε και το ίδιο και η σύγχυση. Εξετάσεις κι επανεξετάσεις κι ο Άγγελος να μου λέει  "δεν θέλω άλλες εξετάσεις θέλω να πάω σχολείο"...Τελικά την Παρασκευή κλείσαμε ραντεβού για υπέρηχο, τον οποίο περιμέναμε όλοι για να φανερώσει τα αφανέρωτα....

Έγινε κι ήταν καλά τα αποτελέσματα.Ένα μικρό θέμα που φαίνεται να πέρασε... Νόμιζα πως όλον αυτό τον καιρό κρατούσα την αναπνοή μου και τη στιγμή εκείνη ανέπνευσα και πάλι...Έτσι νόμισα. Ήμασταν οι δυο μας. Στο δρόμο για το γυρισμό ήταν ήδη αργά το μεσημέρι κι ήμασταν πολύ κουρασμένοι και πεινασμένοι. Σταμάτησα στην άκρη σε κάτι χωράφια. Μου είπε "μαμά πεινάω θέλω να πάω σπίτι".Του είπα "το ξέρω καλέ μου , μα...πρέπει να το κάνω αυτό".Σταμάτησα στην άκρη λοιπόν κατέβηκα και μάζεψα λουλούδια.Μικρά κίτρινα γιασεμιά, ανθάκια βερικοκιάς και αμπέλωπα...Κι όταν φτάσαμε σπίτι τα έβαλα να πλέουν στο νερό και άναψα κεράκια γύρω τους...Έτσι για ευχαριστώ!

Ο Άγγελος όλον αυτό τον καιρό δεν έπρεπε να τρώει κι έκανε ειδική διατροφή , οπότε μόλις ο μπαμπάς ενημερώθηκε για τα χαρούμενα νέα μας έκανε το τέλειο φαγητό.Φτάνοντας στο σπίτι φάγαμε ένα βουνό μακαρόνια με κιμά, εγώ τα συνόδεψα με  ένα ποτήρι  μπύρα κι ύστερα ξάπλωσα στον καναπέ και κοιμήθηκα βαθιά μετά  από μια εβδομάδα... Αυτό μόνο μια λέξη έχει...ευτυχία!

Το αγόρι μας, όλη αυτή την εβδομάδα πέρασε δύσκολα.Πονούσε, πεινούσε και ήταν σπίτι όπου βαριόταν απίθανα, χωρίς φίλους και χωρίς δραστηριότητες. Έλεγε πως αυτή ήταν η πιο απαίσια εβδομάδα της ζωής του. Απαίσια, φριχτή!!! Φώναζε όλη μέρα.

Οπότε ξημέρωσε ένα Σαββατοκύριακο που τον αποζημίωσε, αρχίζοντας με έναν κουβά από τα αγαπημένα του  δημητριακά που είχε στερηθεί!

Σοκολατένια Nesquik ο μικρός, μελένια Cheerios  ο μεγάλος!
Εννοείτε με όλα τα απίθανα παιχνίδια που ήρθαν με το πακέτο της γιαγιάς από Γερμανία, να συντροφεύουν το πρωινό τραπέζι...

Δίπλα τους εγώ, να  ακούω μόνο τα χαχανιτά τους και το τέλειο κρατς κράτς καθώς τα δημητριακά θρυμματίζονταν με ταχύτητα στο στόμα τους. Έκανα όλα όσα ήταν στην αναμονή όλες αυτές τις μέρες. Πότισα τις χαρούμενες ολάνθιστες ορχιδέες μου και φρόντισα επιτέλους το σπίτι μας.

Κόψαμε επιτέλους και το πρώτο ποδαράκι της κυρά Σαρακοστής που την είχαμε ξεχάσει σε μιαν άκρη.

Είναι τρομερό το πόσο αδιάφορα φαντάζουν όλα σαν εκείνοι δεν είναι καλά. Πόσο νιώθω να παραλύω και όλο μου το ενδιαφέρον είναι στραμμένο στα παιδιά. Σαν να σκοτεινιάζει ο κόσμος!

Ήπια μετά έναν ήρεμο πρωινό καφέ διαβάζοντας περιοδικό σε ένα σπίτι πανέμορφα καθαρό, φωτεινό και στολισμένο...Επιτέλους!

Μετά έγινε κάτι μαγικό...έπεσε το τηλεφώνημα.Το Σχολείο της Φύσης είχε βραδιά διανυκτέρευσης αποφοίτων!!!Θα πήγαιναν και κάποιοι μεγάλοι απόφοιτοι φίλοι του Άγγελου οπότε μπορούσε να πάει κι εκείνος μαζί παρόλο που δεν είναι απόφοιτος του σχολείου. Απίστευτη χαρά για όλους. Εκείνοι ετοιμάστηκαν με τρελό ενθουσιασμό κι εμείς χοροπηδούσαμε μαζί τους, για δικούς μας λόγους όμως."Θα μείνουμε μόνοιιιιιιιι" "Θα βγούμεεεε"...
Ετοιμάστηκαν σε μηδενικό χρόνο. Υπνόσακοι, πιτζάμες, αλλαξιές ρούχων, οδοντόβουρτσες και γεια σας.

Ο μικρός απόφοιτος  και ο μεγάλος αδερφός του απόφοιτου...
Τους πήγα στο Σχολείο και εξαφανίστηκαν αλλαλάζοντας στα γρασίδια μαζί με την λοιπή πιτσιρικαρία!

Παντού γονείς αποχαιρετούσαν τα πιτσιρίκια τους. Σαν σκηνές πενταήμερης...Πολύ αστεία κατάσταση! Τσάντες βαλίτσες κι αποχαιρετιστήριες αγκαλιές...

Τα παιδιά τρελαμένα και να εδώ ο κύριος Τηλέμαχος έμεινε "κόκαλο", μόλις αντιλήφθηκε ότι θα διανυκτερεύσει με 70 πιτσιρίκια!!!

70 εκλεκτούς απόφοιτους....Τι συγκινητικό!

Οι δάσκαλοι είχαν στήσει ολόκληρο πανηγύρι! Η Βέτα ανέκρινε τους γονείς για να διαπιστώσει αν είχαν σχέδια για εξόδους. "Αν δεν βγείτε να πάρετε τα παιδιά σας πίσω" . Στόχος αυτών των διανυκτερεύσεων είναι να περάσουν καλά οι γονείς. Να ντυθούν όμορφα, να βγουν, να ξενυχτίσουν και να ξυπνήσουν αργά. Κι επειδή δεν μπορούν όλοι οι γονείς να αφήσουν κάπου τα παιδιά τους το σχολείο συχνά κάνει πιτζάμα πάρτι για τα παιδιά που περνούν φανταστικά εννοείτε...Οπότε η έξοδος των γονιών, επιβάλλεται!!

Εμείς είχαμε βέβαια βραδυνή έξοδο όντας  καλεσμένοι για να γιορτάσουμε τα 40(!!! ακούγεται κάπως ε;) του φίλους μας του Κώστα και ήταν η πρώτη φορά μετά από πόσα χρόνια...που ετοίμασα μόνο τον εαυτό μου. Έκανα με την ησυχία μου μπάνιο, έβαψα τα νύχια μου χωρίς να χρειάζεται να πιάσω κάτι ή κάποιον αμέσως μετά και να ξεβάψουν, έφτιαξα τα μαλλιά μου σιγά σιγά και νωχελικά χωρίς να φωνάζω κάποιον να σταματήσει να χοροπηδάει γύρω μου και να μου παίρνει τα ρολά και χωρίς να σταματάω κάθε δύο λεπτά το πιστολάκι για να αφουγκραστώ αν κάποιο από τα ουρλιαχτά φανερώνει αληθινό πόνο. Ντύθηκα και ξαναντήθηκα και ξανάλλαξα ρούχα χωρίς κάποιος να φωνάζει ή να κλαίει ή να βιάζεται και μπήκα στο αμάξι κυρία, χωρίς να έχω ιδρώσει καν και χωρίς να φωνάζω νευριασμένη "άντε πάμε να φύγουμε  κι αν ξαναβγώ εγώ να μου τρυπήσεις τη μύτη!!!"
Τι ωραίο πράγμα... είχα ξεχάσει αυτό πως γίνεται!

Κοιμηθήκαμε στις 5 και ο Πα έβαλε ξυπνητήρι στις 10.30 γιατί η επόμενη ημέρα ήταν αφιερωμένη στο γενέθλιο πάρτι των ανιψιών μας. Με ξύπνησε και θυμάμαι πετάχτηκα από το κρεβάτι και τον ρώτησα "τι έχουμε να κάνουμε;"...Γιατί πάντα έχουμε κάτι να κάνουμε!! Αυτό δεν άλλαξε.

Τα παιδιά γύρισαν από τη διανυκτέρευση τους  σε πλήρη εγρήγορση.Ο Άγγελος έβγαλε ένα σωρό φωτογραφίες και δεν σταματούσαν να μιλάνε γελώντας σαν μεθυσμένοι με τις φοβερές πλάκες, που έκαναν. Κάποιες από τις στιγμές τους όπως τις απαθανάτισε ο Άγγελος... Πρέπει πραγματικά να πέρασαν τέλεια!!!



Προετοιμασία κρεβατιών, ο μεγάλος χαμός!



Γύρω από τη φωτιά

Βραδυνές ιστορίες

Η γωνιά των μεγάλων



Στρώσιμο κρεβατιών



Πρωινή περιποίηση



Μπουγελό στον κύριο Τηλέμαχο



Κουζίνα, προετοιμασία πρωινού



Πρωινό



Παίζοντας



Αντίο Απόφοιτοι...περάσαμε τέλεια!

Είμαστε τυχεροί και τα παιδιά μας το ίδιο! Αυτοί οι δάσκαλοι έχουν κέφι και έμπνευση κι αυτό το σχολείο είναι η χαρά των παιδιών μας και το ευχαριστούμε.Τόσο μα τόσο πολύ!
Η μέρα έκλεισε με τα γενέθλια των μικρών μας.Ο Φαίδωνας έγινε 5 και ο Ορφέας 2. Η αδερφή μου που είναι μαμά τους, τους σχεδίασε ένα τέλειο πάρτι μα αυτά θα σας τα πει η ίδια....

Γυρνώντας σπίτι ο Άγγελος είπε "Νόμιζα πως αυτή η εβδομάδα θα συνέχιζε να είναι απαίσια αλλά...."  Αλλά; Ρωτήσαμε όλοι μαζί. ..."αλλά τελικά χθες και σήμερα πέρασα τέλεια.Ήταν οι καλύτερες μου μέρες..."
"Τελικά σε κάτι βοήθησε που αρρώστησα" συμπλήρωσε και μετά συνέχισε μονολογώντας ..."κατάλαβα πόσο βαρετά είναι να είσαι σπίτι όταν είσαι μόνος και πόσο καλύτερα είναι να μπορείς να τρέχεις και να παίζεις και τελικά θα τρώω πιο πολλά φρούτα για να μην αρρωσταίνω εύκολα..."

Φιού!!!!Τέλεια λοιπόν...τα κατάλαβε όλα μόνος του. Μια περιπετειώδης εβδομάδα έκλεισε με τον καλύτερο τρόπο! Με εμένα να τους παρατηρώ σιωπηλά, ευγνωμονώντας για τη χαρά και την υγεία τους.
Είθε ολονων μας οι εκπλήξεις να έχουν πάντα θετικό κλείσιμο και να λειτουργούν λυτρωτικά!
Είθε να έχουμε όλοι μας, πάντα "καλά μαντάτα"!!!
Καλό μήνα αγαπημένοι.
                                                                                        Κατερίνα