Η ζωή είναι τόσο γεμάτη με όλα αυτά που πρέπει να γίνουν μέσα στην εβδομάδα που απλά τρέχουμε σαν δαιμονισμένοι.
Μόνο όταν έρχεται η Παρασκευή κατεβάζουμε ρυθμούς περιμένοντας το Σαββατοκύριακο...Και όχι πάντα μιας κι αυτό το Σάββατο εγώ έχω εξετάσεις (με αρκετό διάβασμα τις τελευταίες ημέρες) και άλλα διάφορα, όπως προγράμματα και οργανογράμματα με δουλειές που πρέπει να παραδώσω, σε συνεργάτες ή μελλοντικούς συνεργάτες και και και....
Υπάρχουν φορές που ασφυκτιώ κάνοντας πράγματα που δεν θέλω γιατί πρέπει, γιατί είναι ανάγκη, γιατί είναι ευθύνη μου.
Κι άλλες φορές που ασφυκτιώ κάνοντας πράγματα που αγαπώ και με γεμίζουν, αλλά πιέζομαι και δεν προλαβαίνω και νιώθω κούραση...Δεν είναι φοβερό...Αυτό ήταν ένα από τα θέματα της χθεσινής μου ομάδας με μια παρέα γυναικών που τρέχουν κι αυτές σαν δαιμονισμένες πίσω από αυτά που πρέπει και αυτά που θέλουν...
Το αποτέλεσμα φαίνεται να είναι το ίδιο...η κούραση! Μα δεν είναι ίδια η ικανοποίηση και η αίσθηση της δημιουργίας και της χαλάρωσης, μετά...
Το
Σχολείο της Φύσης τις τελευταίες ημέρες τρέχει επίσης κι έχει γεμίσει τη ζωή μας με χρώμα και γέλια και με μια έκρηξη δημιουργικότητας...
Έτσι τις προάλλες με αφορμή τα 100 χρόνια από τη γέννηση του Οδυσσέα Ελύτη, πήγαμε σε μια υπέροχη συναυλία με τον Λίνο Κόκοτο όπου τραγουδούσαν τα τραγούδια του μεγάλου συνθέτη τα πιτσιρίκια...Νήπια και προ νήπια!!!
Μαζί ως υποστηρικτικές φωνές μια μαμά ( η γλυκιά μας Μαργαρίτα...απίστευτη φωνή)
κι ένας μπαμπάς και βέβαια μαζί να παίζει την υπέροχη μουσική του ο ίδιος ο Λίνος Κόκοτος με την μουσική του ομάδα...
Ήταν ένα όνειρο! Μελωδίες μαγικές, από μια Ελλάδα που αγαπήσαμε, τα λόγια του Ελύτη και οι παιδικές φωνούλες να γεμίζουν την αίθουσα!!
Αυτές οι φωνές των παιδιών όταν τραγουδούν όλα μαζί....Βουρκώνει η ψυχή μου!
Πολύ συγκινητική γιορτή! Στο τέλος οι γονείς ανέβηκαν γρήγορα γρήγορα και ξεδίπλωσαν ένα πανό που έγραφε "η θέληση σου άλλαξε της φυσης τον κανονα και έφερε την άνοιξη στα μέσα του Χειμώνα"...
Μια χειρονομία αγάπης στην Βέτα που εμπνεύστηκε αυτό το σχολείο και ένα ευχαριστώ στο ίδιο το Σχολείο που τους έδωσε κίνητρο κι όραμα... Όχι μόνο στα παιδιά τους, αλλά στους ίδιους!
Τόσο μεγάλο και δυνατό όραμα που οι γονείς έχουν δημιουργήσει μια εθελοντική ομάδα εργασίας και βάζουν τα θεμέλια για να φτιάξουν Δημοτικό...Απίστευτο;
Κάνουν συναντήσεις, επαφές, οργανώνουν τα οικονομικά τους όλοι μαζί για να δημιουργήσουν για τα παιδιά τους το σχολείο που ονειρεύονται!! Κι όλα αυτά γιατί το Σχολείο της Φύσης κι όλοι όσοι εργάζονται μέσα σε αυτό του έδωσαν την πίστη ότι μπορούν να το κάνουν....
Μια υπέροχη μικρή Κοινωνία που έχει αντιληφθεί την δύναμη της και έχει ενεργοποιηθεί...και όχι μόνο.
Η αλληλεγγύη και η αλληλοβοήθεια μεταξύ των γονιών είναι κάτι που ακόμη με ξαφνιάζει...
Οπότε την Κυριακή βράδυ που έχει στο Θέατρο Κάππα στην Περαία μια θεατρική παράσταση την οποία ανεβάζουν οι γονείς του Σχολείου εννοείτε πως θα πάμε και θα κάνουμε κερκίδα αλληλεγγύης...
Όλα τα έφτιαξαν οι ίδιοι. Τα κοστούμια, τα σκηνικά, την σκηνοθεσία, τη μουσική, την αφίσα...τα πάντα! Όλοι εργαζόμενοι με ρυθμούς τρελούς. Έκαναν πρόβες τις νύχτες μετά τη δουλειά.
Κοιμόταν τετράωρα για μήνες. Μαζεύονταν σε σπίτι κι έραβαν κι έστηναν σκηνικά και μαγείρευαν και γελούσαν σαν να ήταν σε πενταήμερη....
Άνθρωποι σαν όλους εμάς, που απλά ξύπνησε μέσα τους η ανάγκη για δημιουργία...το μόνο που χρειαζόταν να γίνει είναι κάποιος να τους μπολιάσει με το όραμα και την μνήμη την παιδική....και ξανάγιναν παιδιά!!
Αν μπορείτε λοιπόν, ελάτε στο Κάππα, να γνωριστούμε και να γελάσουμε με μια τρελοπαρέα γονιών που θέλησαν να αλλάξουν τη ζόρικη καθημερινότητα τους ....και το κατάφεραν!! Μαζί...
Ομάδα μου, θα είμαι εκεί, περήφανη έτσι κι αλλιώς....
Τις τελευταίες ημέρες μας ήρθε ένας παλιός φίλος...
Ο Λου!! Είχε εξαφανιστεί.Τελευταία φορά που τον είδαμε το είχε σκάσει από το διπλανό σιδεράδικο που ήταν το σπίτι του και ήρθε σε εμάς.Ο σιδεράς τον είδε και ήρθε να τον πάρει...Ο Άγγελος έκλαιγε και ο Λου αρνούνταν να ακολουθήσει το σιδερά, ο οποίος μας είπε ότι είναι μόλις 9 μηνών κι ότι το κανονικό του όνομα είναι Όθων!!
Δυο μέρες τον ακούγαμε να κλαίει δεμένος, δύο μέρες έκλαιγε κι ο Αγγελος κάθε φορά που τον άκουγε. Ύστερα ο Λου το έσκασε ξανά κι έφυγε...Ζούσε για πάνω από δυο μήνες ως αδέσποτο.
Δεν ήξερε κανείς που είναι όμως κάθε πρωί στο πρώτο διάλειμμα πήγαινε στην πόρτα του σχολείου και χαιρετούσε τον Άγγελο!! Ο Άγγελος κι ο Λου έγιναν μασκότ στο σχολείο...Κάθε μέρα ο Άγγελος γυρνούσε από το σχολείο απογοητευμένος που δεν μπορεί να έρθει ο Λου σπίτι μας λέγοντας "είναι ο σκύλος μου , τον θέλω!!"
Προχθές λοιπόν στην βόλτα μας στο γήπεδο για να παίξουν τα παιδιά εμφανίστηκε και πάλι να τρέχει πάνω στον Άγγελο!! Θυμήθηκα όλα τα αδέσποτα που μάζευα ως παιδί και θυμήθηκα πριν τέσσερις μήνες που τον πρωτοείδα και ένιωσα μια τεράστια έλξη σαν να ήταν δικός μου...Μας διάλεξε!!
Ήταν αδύνατο να τον αφήσουμε.Ο Άγγελος κι ο Γιώργος έκλαιγαν και με παρακαλούσαν και ο Λου μας ακολουθούσε κάνοντας σαν τρελός που μας βρήκε.
Σκέφτηκα, οκ θα τον πάμε μέχρι το σπίτι να μην είναι μόνος και βλέπουμε...
Έχει τώρα τρεις μέρες που ζει μαζί μας.Τον βάζουμε στην αυλή κάποιες ώρες και το βράδυ κοιμάται έξω από την πόρτα γιατί από τη μέσα μεριά ο Κάρλο αφρίζει...Συνηθίζουν σιγά σιγά ο ένας τον άλλον και ελπίζω κάποια στιγμή ο Κάρλο να τον αποδεχτεί...Φοβόμαστε μην έρθει κι ο σιδεράς για να τον πάρει ξανά...αλλά έχουμε πάρει την απόφαση να μην τον δώσουμε!!
Το μαγικό είναι το πόσο υπέροχο σκυλί είναι ο Λου και το πόσο ευτυχισμένος είναι ο Άγγελος....Παίζουν σαν μωρά και τρέχουν και αγκαλιάζονται.
Ο Λου, είναι τόσο προσεκτικός να μην τον χτυπήσει, να μην τον δαγκώσει κατά λάθος...σε αντίθεση με τον Κάρλο που είναι ο απόλυτος φύλακας και δεν ξέρει να παίζει, ή να διασκεδάζει με τα παιδιά.
Τέλος πάντων τώρα έχουμε ακόμη μια έγνοια στο κεφάλι μας, έχοντας τρία μεγαλόσωμα σκυλιά να φροντίσουμε!....αλλά δεν βαριέσαι, καλύτερα τέτοιες έγνοιες παρά άλλες. Άλλωστε τι τι θέλεις τη ζωή χωρίς έγνοιες...!!
Μπήκε πια ο γλυκός Ιούνης κι ήρθε ο καιρός να μαζέψουμε το φλαμούρι για να το αφήσουμε να στεγνώσει και να το έχουμε το Χειμώνα...Οι Φλαμουριές φορτωμένες!!
Επιχείρηση Φλαμούρι λοιπόν...με καλή όπως πάντα...παρέα!!
Αφήσαμε κάμποσο να στεγνώσει απλωμένο και κάναμε κι ένα ωραίο στεφάνι για να στολίσουμε τον Σπίτι.
Βάλαμε και λίγο γιασεμί στα ποτηράκια...
Ο Ιούνης μυρίζει φλαμούρι... Όλη η αυλή, όλη η περιοχή μοσχοβολά τη γλυκιά μυρωδιά του...Τώρα και το σπίτι μας έχει αυτή την μυρωδιά...Γλυκιά και μελένια!!
Δεν ξεχνάμε ποτέ να φροντίζουμε το σπίτι μας.Το σπίτι είναι το μέρος που ζούμε, όπως το σώμα μας είναι το μέρος που ζει η ψυχή μας!
Αν ξεχάσουμε το σώμα μας ξεχνάμε και την ψυχή μας σιγά σιγά... Οπότε το σπίτι που μέσα του ζει η ψυχή της οικογένειας μας, το κρατάμε φροντισμένο κι όμορφο, για να μπορούν εκεί να ανθίζουν τα όνειρα μας!!
Κλείνοντας για Σαββατοκύριακο έχω να σας προτείνω ένα υπέροχο μικρό βιβλίο.
Μου το έδωσε ποιος άλλος η Βέτα του Σχολείου της φύσης...Οτιδήποτε μυρίζει "παιδί", είναι Βέτα!! Είναι ένα λυπητερό βιβλίο, μπορείς όμως και να το δεις αλλιώς και να σου δώσει μια ελπίδα πελώρια.Γιατί τα παιδιά δεν βιώνουν τον κόσμο όπως εμείς...Τα παιδιά ξέρουν να δημιουργούν μιαν άλλη πραγματικότητα και να την υποστηρίζουν....Το λάτρεψα, μου έφερε δάκρυα, και μου χάραξε ένα πελώριο χαμόγελο!
Μια τρυφερή χαμογελαστή θλίψη...Για ένα παιδί που ήθελε να ζήσει όλους τους κύκλους της ζωής...και τα κατάφερε!!
Το μήνυμα...Πάντα υπάρχει ένα μήνυμα...Η δράση...
Θέλω να αλλάξει κάτι, το διεκδικώ, το παλεύω, το προσπαθώ...Η αλλαγή φέρνει την αλλαγή κι η αλλαγή έρχεται, τη στιγμή εκείνη την τόσο προσωπική, που κάποιος θα σηκωθεί από την ασφαλή καθημερινότητα..καλή ή κακή και θα αποφασίσει να γίνει ο ίδιος η αλλαγή που θέλει να δει στον εαυτό του ή στον κόσμο του.... όπως έλεγε κι ο Gandhi.
Ένα μαγικό Σαββατοκύριακο μας περιμένει και εύχομαι να το ζήσουμε με όλες μας τις αισθήσεις....Με καλεί το καθήκον, πάω να κάνω γεμιστά!!!
