Το μωρό μας έγινε 9 !!!

Το Σάββατο που μας πέρασε γιορτάσαμε τα γενέθλια του μεγάλου μας γιου! Το μωρό μας μεγάλωσε κι έγινε 9 και το γεγονός γιορτάστηκε με ένα Βασιλικό πρωινό... που κατέληξε σε ένα  fast food μεσημεριανό.
Το μενού είχε από κέικ, κρέπες αλμυρές και γλυκές, τοστ, χυμούς, μέχρι... ψημένα marshmallows με λεμονάδες και  hot dog για κλείσιμο!!  Όμως το καλύτερο ήταν η μικρή αυτή λεπτομέρεια...

Κουταλάκι χρωματιστό.Λιώνουμε σοκολάτα την αλείφουμε στο κουταλάκι και στη συνέχεια το βουτάμε μέσα σε χρωματιστή τρούφα.Η τρούφα κολάει πάνω και μένει και αυτό είναι σημαντικό γιατί μετά με αυτό το κουταλάκι ανακάτεψαν την ζεστή τους σοκολάτα...η τρούφα λιώνει σιγά σιγά και η συνέχεια...κόλαση!!! Μεγάλο σουξέ....
Γενικά η τρούφα έπαιξε πολύ...ακόμη και στις κρέπες με Nutella!

Ήταν πολύ συγκινητικά....υπήρχαν αγκαλιές στο άνοιγμα των δώρων.

Υπήρχαν ντροπές και χαμόγελα αμηχανίας, αλλά τελικά έπεφταν ο ένας στην αγκαλιά του άλλου και το εννοούσαν... Έκαναν υπέρβαση κι ήταν πολύ σημαντικό αυτό. Θέλουμε τα παιδιά μας να μάθουν να λένε ευχαριστώ με μια αγκαλιά...Δεν θέλουμε να  τους τρομάζει η σωματική  οικειότητα.
Νιώθω περήφανη που δεν ντρέπονται να το κάνουν... Ένταξή, περίπου το κάνουν γιατί τα κορίτσια απείχαν πεισματικά από αυτή τη διαδικασία κι έδωσαν το δώρο χωρίς αγκαλιές....γυναίκες!!!

Το γλέντι συνεχίστηκε στην αυλή με τρελό ενθουσιασμό και παιχνίδι. Όπως φαίνεται εκείνη την ημέρα έφαγαν  όοοοοοολα τα απαγορευμένα!!! και το ευχαριστήθηκαν....

Κάπου εκεί ήρθε και η τούρτα....Την κάναμε με τον μπαμπά του οι δυο μας, το προηγούμενο βράδυ μετά τη δουλειά....δηλαδή σχεδόν ξημερώματα!!!... Έχει και την πλάκα του αυτό, το να κάνουμε δηλαδή τις τούρτες των παιδιών μας μέσα στη μαύρη νύχτα και να προσπαθούμε να βγάλουμε το σχέδιο....είναι μια διαδικασία σχεδόν τελετουργική...
Ο Πανταζής τα τέρματα τα έφτιαξε μόνος του με το διχτάκι από τα μανταρίνια!!! Το θέμα, διαλεγμένο από τον ίδιο τον Άγγελο βέβαια, όπως κάθε χρόνο από το βιβλίο "Πρόσκληση σε παιδικό Πάρτι" της Βέφας Αλεξιάδου, δώρο της θείας του Fraulitsa στα πρώτα του γενέθλια, με την ευχή να το χρησιμοποιήσουμε για πολλές πολλές τούρτες....
Η ευχή έπιασε θεία κι είναι συγκινητικό ότι το θέμα που διαλέγει κάθε χρόνο φανερώνει και την ηλικία του....Πέρασε από κουνελάκια, σκαντζόχοιρους, διαστημόπλοια και φέτος...το γήπεδο!

Ήταν όλα πολύ πολύ όμορφα και χαρούμενα και καθώς τον έβλεπα να σβήνει τα κεράκια, γύρισα και κοίταξα τον μπαμπά του. Κοιταχτήκαμε  με μια ματιά όλο νόημα!! Το μωρό μας, το μικρό αυτό πλάσμα που μπήκε στη ζωή μας σαν άγριος άνεμος και μας ξεσήκωσε μαζί του...Μας άλλαξε συνήθειες, ανάγκες, χαρακτήρα...μας άλλαξε τον ρόλο  και την στάση μας απέναντι στη ζωή.... Μας έκανε γονείς!           

Κι έτσι καθώς έσβηνε τα 9 του κεράκια όμορφος και λυγερός, παλικαράκι πια θυμήθηκα τη στιγμή εκείνη τη μαγική στις 5 και 10 το απόγευμα Σαββάτου 30 Νοέμβρη 2002, που τα δάκρυα έτρεχαν  ποτάμι από τα μάτια μου όχι γιατί πονούσα αλλά γιατί..."σε λίγο θα τον συναντήσω..." 

Θυμήθηκα την πελώρια εκείνη στιγμή που βγήκε από το σώμα μου και τον ακούμπησαν πάνω μου...τα χέρια του, τα μακριά του δάχτυλα τεντωμένα, τα μάτια του θολά και νωχελικά, θαμπώθηκαν από το φως, η πρώτη του ανάσα, το κλάμα του δυνατό και θαρραλέο, απαιτητικό και μετά εκείνη η βαθιά σιωπή ...σαν ο χρόνος ξαφνικά να σταμάτησε, σαν να έπαψε η γη να γυρίζει...κοιταχτήκαμε....ψιθύρισα  "εσύ ήσουν λοιπόν!" και από τότε είμαι η μαμά του....

Από τότε όλα γύρω θάμπωσαν κι εκείνος έγινε το φως...

Αγόρι μου....Για χατήρι σου ξημερώνει....

Ω! Έλατο.... τα στολιδάκια σου!

Η ζωή βρίσκει τους ρυθμούς της κι εμείς μαζί της....Δεν έχω καταλάβει ακόμη ακριβώς τη διαφορά στην καθημερινότητα. Είναι σαν να έχω άδεια και μάλιστα διακεκομένη γιατί χθες πήγα στη δουλειά και θα πάω και αύριο για να προλάβω να κλείσω ότι είναι ανοιχτό!! Συγκινήθηκα πολύ με όλα τα ζεστά σας μηνύματα.Με τα λόγια συμπαράστασης και υποστήριξης....ευχαριστώ πολύ όοοοοοολους εσάς!!! Τους αόρατους φίλους.. Ευχαριστώ την τρυφερή μου  Dee Dee  για την υπέροχη εικόνα που μου έστειλε και μου έδωσε δύναμη για το νέο μου ξεκίνημα.... 

και την αγαπημένη μου aMaryllis για αυτή την φωτογραφία δωράκι....με τον χιονανθρωπάκο να κάνει αγκαλιές στον μικρό τάρανδο!!! 

Τι τρυφερές που είστε.... 

Επίσης δέχθηκαμε  αυτό το μπλογκοβραβείο από τις mystickland, aMaryllis  και Marie Anne...σας ευχαριστούμε για τη φροντίδα!!!

Στο σπίτι τα πράγματα έχουν αλλάξει!! Αρχίσαμε να μετράμε αντίστροφα....

Γιορτή, έχουμε γιορτή ... και το σπίτι έβαλε τα καλά του...

Το μήνυμα ότι έρχονται τα Χριστούγεννα αρχίζει πάντα από το κατώφλι, οπότε την πόρτα μας στολίζει αυτό το αγαπημένο στεφάνι...

Όμως το πιο σημαντικό από όλα είναι  το δεντράκι...

Ω έλατο λατρεμένο....έχω διάφορες υπέροχες μνήμες...μια χρονιά θυμάμαι τη μαμά που μου τηλεφώνησε και μου ζήτησε να πάω να τη βοηθήσω.... 

Ήταν σούρουπο κι έριχνε χιονόνερο,φυσούσε πολύ και θυμάμαι την μαμά να με περιμένει στο ανθοπωλείο της γειτονιάς με ένα έλατο....Τι χαρά! Αξέχαστη χαρά...Το κουβαλήσαμε μαζί, το στολίσαμε και μας θυμάμαι με τη μικρή να παίζουμε στο μεγάλο σαλόνι που άνοιγε μόνο τις γιορτές...

Ο μπαμπάς όποτε αναλάμβανε να φέρει το δέντρο πήγαινε στο δάσος κι έκοβε κλαδιά.Πολλά και φουντωτά και τα στολίζαμε με μικρά ξύλινα στολιδάκια. Λάτρης του βουνού,  μας έπαιρνε μαζί του και μαζεύαμε κάστανα και κούμαρα.
Θυμάμαι με τη Λίτσα μου,  να αγοράζουμε το ελατάκι μας οι δυό μας, κοπελίτσες πια,  και να το κουβαλάμε στα χέρια μέχρι το σπίτι, γελώντας  καθώς γλιστρούσαμε στο παγωμένο χιόνι...

Τώρα είμαι εγώ αυτή που κουβαλάω το δέντρο...αυτή που δίνει την έμπνευση και τον ενθουσιασμό των γιορτών.... Εγώ κι εκείνος...μια καταπληκτική ομάδα και ένας  υπέροχος ρόλος!!

Στον Πανταζή αρέσουν τα ζωντανά δέντρα οπότε για χρόνια αγοράζαμε έλατο από φυτώριο και μετά το φυτεύαμε στην αυλή...

Αφού ο κήπος έγινε ελατόδασος, αποφασίσαμε να αγοράζουμε κομμένο... Όμως όταν πριν  λίγα χρόνια ήρθαμε στο νέο μας σπίτι κι αποφασίσαμε να αγοράσουμε ένα συνθετικό....Την μυρωδιά του έλατου μας την δίνουν τα πολλά κλαδιά με τα οποία στολίζουμε γύρω γύρω.

Κάθε χρόνο λοιπόν βγαίνει από το πατάρι μαζί με όλα τα φιλαράκια του και το βάζουμε στο κέντρο της ζωής μας!!! 

Το σύνθημα μας είναι "το πολύ δεν είναι ποτέ αρκετό"...Οπότε το δεντράκι μας είναι φορτωμένο με κάθε λογής στολίδια...Δεν μας νοιάζουν αν ταιριάζουν τα χρώματα, τα σχέδια, τα σχήματα...η ομοιομορφία δεν μας αφορά....μας νοιάζει να το γεμίσουμε με ότι μας "μιλάει"...κι έτσι κάθε χρόνο αγοράζουμε ένα στολίδι. Ένα μόνο κάθε φορά, ανάλογα με το πως νοιώθουμε...

Επίσης υπάρχουν πάνω του στολίδια δώρα, από ανθρώπους που μας αγαπούν και ξέρουν την τρέλα μας. Θυμόμαστε το κάθε δωράκι, την κάθε χρονιά, το κάθε πρόσωπο που μας το χάρισε....

Όμως τα πιο όμορφα στολίδια από όλα είναι αυτά που κάθε χρόνο ξαπλώνουν στα πόδια του.... Έτσι τους  λέω..."τα στολίδια μου"!

Δεκέμβρης 2006

Δεκέμβρης 2007

Δεκέμβρης 2007

Δεκέμβρης 2008

Δεκέμβρης 2009

Δεκέμβρης 2010

Το δέντρο μας στέκει εκεί, υπέροχο και γιορτινό, με τα τρενάκια του από κάτω με τα λαμπάκια και τις κορδέλες...κι όμως όλοι ξέρουμε πως χωρίς τον καθέναν από εμάς τίποτε, ούτε καν εκείνο, δεν έχει αξία!! 

Γι'αυτό μαζί με τα στολίδια κάθε χρόνο το στολίζουμε και με λίγη παραπάνω αγάπη, πίστη, φροντίδα κι υπομονή και το δέντρο μας... κάθε χρόνο μεγαλώνει!!!

                                                                                            Κατερίνα Πανταζής

Ο Δεκέμβρης μου...

Χάθηκα...

Χάθηκα κι είναι δύσκολο να εξηγήσω το γιατί! Ήθελα να γράψω, έγιναν τόσα πολλά...

Τα γενέθλια του Άγγελου, το πάρτι του. Σκεφτόμουν να κάνω  όμορφες αναρτήσεις γεμάτες χρώμα και χαρά. Σκεφτόμουν να κρατήσω μακριά τη θλίψη που νιώθω...κι όμως ήταν αδύνατο!

Τον τελευταίο μήνα, ζω ένα τέλος... Ένα τέλος δύσκολο και σκληρό, που με αγχώνει  και με γεμίζει πόνο και όσο κι αν αυτό το τέλος ήταν δική μου απόφαση, αυτό δεν μετριάζει τη θλίψη...

Αποφάσισα λοιπόν μετά από 16 ολόκληρα χρόνια, να αφήσω τη δουλειά που κάνω....Είναι μεγάλη ιστορία κι ίσως αργότερα να μου είναι πιο εύκολο να καταθέσω το γιατί ή το πως, όμως πήρα την απόφαση και την στηρίζω...

Πολλοί μου λένε "μπράβο προχώρα, είσαι γενναία", άλλοι μου λένε "είσαι τρελή σε περίοδο κρίσης αφήνεις μια τόσο καλή δουλειά,άλλοι θα παρακαλούσαν για την τύχη σου"...όλα είναι σωστά...απλά εγώ πήρα την απόφαση μου και τη στηρίζω!

Ένας κύκλος ζωής έκλεισε.Το νιώθω μέσα μου εδω και καιρό.Το ξέρω πως ήρθε η ώρα να αλλάξω ρότα...

Ομως το αντίο πονάει πολύ...Απίστευτα πολύ...

Ολος αυτός ο καιρός ήταν περίοδος κλεισίματος που λέμε και στην θεραπεία ..."Closure". 

Κι αλίμονο δεν θα ήταν δυνατόν να το αποφύγω...όπως με όλα όσα περνούν από τη ζωή μου, μπήκα σε αυτό χωρίς να λογαριάσω συναισθήματα, ή πόνο. Είπα θα το ζήσω χωρίς να δειλιάσω ούτε στιγμή...κι είμαι τόσο ευτυχισμένη που το έκανα!! 

Ισως κάποια μέρα να μπορέσω να βρω τις λέξεις για να εξηγήσω τί ήταν η Ιθάκη για εμένα...Η Ιθάκη μου!!! Ομως σε αυτή την ανάρτηση σειρά έχει το αντίο των συναδέλφων μου...Των ανθρώπων με τους οποίους δούλευα μαζί τα τελευταία 7 χρόνια. Με κάποιους λιγότερα με κάποιους περισσότερα...

Ηταν μια αποχαιρετιστήρια γιορτή στο σπίτι μου. Πρωινός καφές, με κάθε λογής ωραία γλυκίσματα και κεράσματα, που έφεραν.

Λατρεύω αυτές τις όμορφες στιγμές τις γεμάτες απλότητα...

Είμαστε τόσα χρόνια μαζί και βλεπόμασταν τόσες ώρες κάθε μέρα που ξέρουμε τις συνήθειες, τις ανάγκες μας. Έχουμε τους κώδικες, τα εξωλεκτικά μας μηνύματα...όλα αυτά τα δικά μας, που μας κάνουν ομάδα!! 

Μια υπέροχη ομάδα που πέρασε δια πυρός και σιδήρου για να δέσει και να γίνει αυτό που είναι σήμερα... 

Εγώ ήμουν άφαντη τη μέρα εκείνη...Η πρωταγωνίστρια φάντασμα! Ήμουν παντού και πουθενά, έκλαιγα ασταμάτητα, τους φωτογράφιζα ασταμάτητα,αγκαλιαζόμασταν ασταμάτητα...

Μου έκαναν  δώρα τρομερά, γεμάτα μνήμες και συμβολισμούς όπως αυτό το παράθυρο, ρολόι που στα τζάμια του μπαίνουν φωτογραφίες...., μου έδωσαν κάρτες, ένα cd που έγραψαν με τραγούδια μας κι ένα συγκλονιστικό dvd με ένα video που έφτιαξαν για να μου θυμίζει για πάντα όλα αυτά που ζήσαμε...λες κι υπήρχε περίπτωση να τα ξεχάσω ποτέ...

Δύσκολα...απίστευτα δύσκολα κι υπέροχα μαζί!!

Μετά στην κουζίνα για μαγείρεμα και στην  αυλή για μεσημεριανό με ψητά κρέατα...Τα αγόρια έκανα πάλι το θαύμα τους...

 Ακολούθησαν οι στιγμές αυτές που κάνουν μια παρέα, παρέα....Τα ανούσια γέλια, τα αλληλοκοροιδέματα, τα πειράγματα, οι υπερβολές, τα αγγίγματα!!

Το πρόγραμμα είχε ακόμη και γυμναστικές επιδείξεις και πολύ πολύ γέλιο.

Αργότερα διαπίστωσα ότι προς μεγάλη  έκπληξη οι μικρές μπήκαν στην κουζίνα και τη γυάλισαν...

Κλείσιμο με απογευματινό καφεδάκι και ψιλή κουβέντα στο τζάκι... Έτσι απλά.

Το απόγευμα μας βρήκε να χαζολογάμε κάνοντας σχέδια για το μέλλον... για ένα μέλλον όπου δεν θα μας βρει μαζί. Δώσαμε  υποσχέσεις, ότι δεν θα χαθούμε, ότι τώρα πια είμαστε φίλοι, ότι θα βρισκόμαστε στο γνωστό ταβερνάκι τις Παρασκευές...κάναμε αγκαλιές κι είπαμε αντίο, σαν τίποτε να μην έχει αλλάξει!!

Κι ύστερα έφυγαν και  το σπίτι έμεινε άδειο....Μια σιωπή εκκωφαντική... Ήθελα να φύγω κι εγώ να μην την ακούω...να βάλω μουσική , να κάνω θόρυβο....

Έκλαψα πολύ,όπως κλαίγαμε όταν είμασταν παιδιά, απαρηγόρητα...με τα χέρια στα μάτια.

Μου φαίνεται απίστευτο ότι από αύριο δεν θα είμαι η αρχηγός τους. Αυτή που τους δίνει κατεύθυνση.... Ότι δεν θα συμβουλεύονται εμένα, ότι θα γίνονται τόσα πολλά στη ζωή τους κι εγώ δεν θα είμαι εκεί να τα μαθαίνω, ότι κάποιος άλλος θα έχει την τιμή να τους φροντίζει...Την  δική μου ομάδα! Την dream team μου...

Στα τόσα χρόνια δούλεψα με  πολλές ομάδες, δημιούργησα τις δικές μου ομάδες...Τις θυμάμαι όλες, κάθε πρόσωπο, κάθε χαρακτήρα. Αυτή που είχε χαραχτεί ανεξίτηλα στη μνήμη μου έως τώρα, ήταν η πρώτη μου ομάδα...

Αυτή είναι η τελευταία μου, η πιο μεγάλη, η πιο παλιά κι ίσως η πιο σημαντική μέσα μου...κι είμαι τόσο περήφανη. Νιώθω τόσο ευλογημένη για αυτό που έζησα όλα αυτά τα σπουδαία χρόνια...Τόσο απίστευτα τυχερή!!!

Το σαββατοκύριακο έφυγε γρήγορα και επιτέλους αποφάσισα να βγω από το "πένθος" και  να στολίσουμε το σπίτι με τα παιδιά ....

Κάναμε μια αρχή λοιπόν και κρέμασα τις πανέμορφες μπάλες από ξηρούς καρπούς και ποτ πουρί και το τριγωνάκι από κανέλα που μου έφτιαξε η Εφούλα μου. Αγαπώ τις τέλειες δημιουργίες της...

Στόλισα και την πιατέλα με τούγιες, ένα δεμάτι με κλαδάκια κι αυτό της Εφης, και τα ομόρφυνα με μικρά διακοσμητικά και βαζάκια για τα κεριά...Μύρισε λίγο Χριστούγεννα! 

Τώρα είναι αργά, ξημέρωμα Δευτέρας κι αύριο μετά από 16 χρόνια δεν θα πάω στη δουλειά... Όλα τα σχέδια που  μου φάνταζαν ονειρεμένα, τώρα, μέσα στη σιωπή της νύχτας είναι τρομακτικά....Μα πρέπει να συνεχίσω να πιστεύω...στα σημάδια, στα όνειρα, στον εαυτό μου, σε όλα εκείνα που με έκαναν να αλλάξω πορεία... 

Άλλωστε...όπως γράφει και στο εξώφυλλο του cd που μου χάρισαν οι σύντροφοι μου, "Υπάρχει κάτι που όλοι φοβούνται να χάσουν...τις αλυσίδες τους"...

Έχω κι άλλα αντίο να πω κι είμαι έτοιμη. Εκείνοι ξέρουν πως..."Αγαπώ τα ταξίδια έστω κι το τίμημα είναι να αποχαιρετώ τους συντρόφους μου φτάνοντας στον προορισμό..."

Ευχαριστώ αγαπημένοι....αυτός...είναι ο Δεκέμβρης μου...!

                                                                                                        Κατερίνα

Το σώμα και η μνήμη του...

Αυτή η ανάρτηση δεν μπορεί παρά να αρχίσει με πολλά πολλά πολλά ευχαριστώ σε όλους τους φίλους αναγνώστες που με συγκίνησαν με όλες τις ζεστές ευχές τους....Σας ευχαριστώ  ειλικρινά.

Ποτέ μου δεν φαντάστηκα όταν δημιουργούσαμε αυτό το  Blogg ότι θα ήταν η αφορμή για την έναρξη μιας νέας ζωής...παράλληλης με αυτή που ζούμε!! Ένας νέος κόσμος ανοίχτηκε μπροστά μας και σε αυτό τον κόσμο υπάρχετε εσείς, αόρατοι και ταυτόχρονα αληθινοί, άγνωστοι και ταυτόχρονα φίλοι!!! 

Οι ευχές σας με ξάφνιασαν και με συγκίνησαν βαθιά.... Δέχτηκα και διαδικτυακά λουλούδια...

αυτές τις υπέροχες τουλίπες από την  γλυκιά μου Έφη!! Ευχαριστώ τόοοοσο πολύ!!!

Φέτος η γιορτή μου κράτησε ένα τριήμερο...Αναπάντεχο και γεμάτο.
Μέρες πριν δέχθηκα ένα δώρο  που με ξάφνιασε και μου έφερε δάκρυα!! Ήταν αυτός ο μικρός πίνακας.

Μου τον χάρισε ένας πολύ αγαπημένος φίλος,ο Ηλίας, που θυμόταν την συγκίνηση που ένιωσα όταν τον πρωτοείδα και απλά μου τον έφερε!!! Αυτό το κοριτσάκι μου φέρνει πραγματικά δάκρυα στα μάτια.

Τον στόλισα προς το παρόν στο περβάζι για να τον βλέπω κάθε φορά που κάθομαι στο τραπέζι...
Είναι  ζωγραφισμένος από την σύντροφο του  την Κέλλυ. Είναι καταπληκτική ζωγράφος και  φοβερά ταλαντούχα. Εδώ μπορείτε  να δείτε τα έργα της!

Το απόγευμα της Παρασκευής  το αγόρι ήρθε και με πήρε από τη δουλειά και πήγαμε μόνοι μας μια βόλτα στα μαγαζιά!
Βολτάραμε  σε μια κρύα και φωτεινή Θεσσαλονίκη που παλεύει να μπει στο Πνεύμα των Ημερών...
Το ίδιο και εμείς και σε αντίσταση όλων αγοράσαμε και φέτος τα κλασικά μας Αγγλικά μπισκότα από το Marks and Spencers...Κάθε χρόνο παίρνουμε μια τέτοια Χριστουγεννιάτικη συλλογή με μπισκότα....Κάθε χρονιά και διαφορετικό κουτί...Το φετινό είναι υπέροχο το λατρεύω...

Τα μπισκότα δε, γίνονται ανάρπαστα, όχι χωρίς λόγο αφού είναι καταπληκτικά.

Αγοράσαμε λοιπόν και  μια συσκευασία, Χριστουγεννιάτικου τσαγιού,

για να τα βουτάμε γιατί όπως είναι γνωστό το τσάι...θέλει το μπισκότο του!!...

Μετά βόλτα ως τη Sugarela για να αγοράσουμε λίγες από τις καταπληκτικές σοκολατένιες τρούφες

και ένα ζεστό ρόφημα σοκολάτας για το δρόμο... Υπέροχα!!

Στο σπίτι μας περίμεναν τα πιτσιρίκια με ένα πανέμορφο κουτί πάνω στο τραπέζι!!!

Έκπληξη του μπαμπά τους.
Το άνοιξα μέσα σε τρελό ενθουσιασμό για να βρω την απίστευτη αυτή κανάτα που θαύμαζα μόλις πριν τρεις ημέρες στην βιτρίνα της  "Παρουσίασης"...

Είναι ένα λατρεμένο κομμάτι από το σερβίτσιο που μας έκαναν δώρο οι γονείς μου, όταν παντρευτήκαμε.Τo Petit Fleur της Villeroy und Boch. Ένα σερβίτσιο υπέροχο, που η μαμά μου άρχισε να το αγοράζει κομμάτι κομμάτι από τα 15 μου χρόνια και το ολοκλήρωσε 10 χρόνια μετά....Απίστευτο;
Ο Πανταζής ξέρει την απόλυτη μανία που έχω με το συγκεκριμένο σερβίτσιο και όταν με είδε να θαυμάζω την  τσαγιέρα  βρήκε την ευκαιρία της γιορτής μου και  φρόντισε να το αγοράσει στα κρυφά...

Τι τυχερή που είμαι!!! 

Το βράδυ εξελίχθηκε ακόμη πιο ωραία όταν οι κολλητοί της Ανδροπαρέας μου τηλεφώνησαν για ευχές και με ενημέρωσαν ότι είναι σε ένα παραλιακό μπαράκι....Στις 23.30 τα παιδιά ήταν για ύπνο και εμείς στο Theros!!
H βραδιά εξελίχθηκε απίθανα. Ζωντανή μουσική, πολλές ευχές, πολύ χορό  και πολύ πολύ γέλιο...

Το τέλος γνωστό.Τα αγόρια να χοροπηδούν ευτυχισμένα....Αχ αυτά τα αγόρια...

Γυρίσαμε το ξημέρωμα σπίτι και το Σάββατο μας βρήκε νωχελικούς, να προσπαθούμε να προλάβουμε τα ψώνια.Το απογευματάκι ο Πανταζής αποφάσισε να μπει στην κουζίνα για να δημιουργήσει παρέα με το βιβλίο του αγαπημένου του Jamie Oliver, που του έκανε δώρο η Fraulitsa στα γενέθλια του.

Μαγείρεψε με μεγάλο ενθουσιασμό και όπως προστάζει ο Jamie, ανακάτεψε τη σαλάτα με τα χέρια.... νομίζω για αυτό του αρέσει τόσο ο Jamie, γιατί βάζει πάντα τα χέρια στο φαγητό!!

Το βράδυ πέρασε όμορφα με καλή παρέα και ωραίες γεύσεις...

Μπράβο σε όλους μας Πανταζή, Κατερίνα και...Jamie!! Το μενού είχε ντοματόσουπα,  μακαρονάδα με φρέσκια ντομάτα και  αντζούγια, Trifle με σμέουρα από τον κήπο μας

και βέβαια δοκιμάσαμε και τα πρώτα μελομακάρονα της χρονιάς που έφερε το γλυκό μου Μαράκι, και ήταν τέλεια!

Η τέλεια στιγμή της βραδιάς ο ανιψιός μου που έπεσε τρέχοντας στην αγκαλιά μου με ένα μικρό μπουκετάκι με ίριδες...

Τώρα απολαμβάνω τις αναμνήσεις ενός ωραίου Σαββατοκύριακου που τα είχε όλα.
Έχουν έρθει οι φίλοι των παιδιών και παίζουν κρυφτό μέσα στο σπίτι και οι φωνές τους είναι παντού...Βάζουν να τα φυλάει συνέχεια ο Γιώργος και νομίζω πως το κάνουν γιατί γελάνε με την καρδιά τους όταν αρχίζει το μέτρημα με ρυθμό..."πέντε, δέκα, πεκαπέντε, είκοθικαιπέντε, τριάνταδεκαπέντε, φτού και βγαίνω"...χαμογελάω και εγώ κάτω από τα μουστάκια μου και απολαμβάνω το αγγλικό μου τσάι. Σε ένα πανέμορφο ποτήρι με γάτες, που σίγουρα θα λατρέψει η Maya.

Με ελάχιστη ζάχαρη και μια σταλιά γάλα....Γεύση γεμάτη αναμνήσεις της χώρας που αγάπησα. Ξεσηκώθηκαν αναμνήσεις και συναισθήματα και στιγμές...από μια και μόνο γουλιά! 

Επιβεβαιώνοντας για ακόμη μια φορά, την φράση που θα θυμάμαι για πάντα να λέει χαμογελώντας αινιγματικά η  καθηγήτρια μου Alida Gersie, πολλά

 χρόνια πριν: " Το σώμα κρατάει τις μνήμες..."

Φροντίζουμε λοιπόν, όσο περνάει από το χέρι μας να προσφέρουμε σε εμάς και τα πιτσιρίκια μας, θύμησες που όταν ξυπνούν, το σώμα μας να νιώθει συναισθήματα πλημμυρισμένα με τη χαρά από στιγμές, γεύσεις, συναισθήματα, αγγίγματα, που κάποτε μας είχαν κάνει ευτυχισμένους...