Φροντίδα...

Υπάρχουν κάποια πραγματάκια, που τα κάνει κάποιος έτσι...

Χωρίς να περιμένει κάτι, χωρίς να διεκδικεί κάποιο αντάλλαγμα. Μικρά  δείγματα αγάπης κι ενδιαφέροντος, μέσα σε μια δύσκολη και πολύπλοκη για όλους καθημερινότητα...

Άνθρωποι που αγαπάμε και μας αγαπούν κι έχουν την ανάγκη να μας το δείξουν...όχι πως δεν το ξέρουμε μα για να μας υπενθυμίσουν πως είναι εκεί και μας θυμούνται...

Αυτά εγώ τα λέω "Φροντίδα"....

Μου αρέσει αυτή η λέξη...Φροντίδα. Είναι πολύ θεραπευτική.

Στις θεραπευτικές ομάδες την χρησιμοποιούμε  πολύ συχνά..."Δώσε λίγη Φροντίδα" ή "Ζήτα λίγη Φροντίδα"...

Είναι λοιπόν υπέροχες οι στιγμές που κάποιος αγαπημένος αποφασίζει να δώσει σε εσένα λίγη Φροντίδα...έτσι γιατί ξέρει πως απλά θα χαμογελάσεις! Κι αυτό το χαμόγελο έστω κι αν δεν το δει- γιατί δεν θα είναι εκεί, του δίνει τόση χαρά!
Δεν είναι καμία ανάγκη επίδειξης της αγάπης...είναι απλά η ανάγκη να σε φροντίσει με την αγάπη του γιατί του είσαι πολύτιμος!! Τι τρυφερό και τι ευλογία να το έχει κανείς αυτό στη ζωή του!!

Όπως για παράδειγμα αυτό το υπέροχο λουλουδάκι που βρήκα την Παρασκευή στις 22.00 το βράδυ που γύρισα από τη δουλειά. Σκουντουφλώντας από την κούραση άναψα το φως στην κουζίνα και να.. μια μικρή υπέροχη "έρεικα"...

Την άφησαν εκεί ...η αδερφή του Πανταζή η Λευκή (υπέροχο όνομα έτσι;) και ο άντρας της, ο Σάκης.

Τι χαρά! Όταν την είδα...ήταν σαν να μου χαμογελούσε!!! Με συγκίνησαν τόσο...

Και μετά το Σάββατο το πρωί μπαίνω στην κουζίνα να φτιάξω καφεδάκι και βρίσκω αυτό.

Ένα κουλουράκι σουσαμένιο σε σχήμα καρδιάς...Μα είναι να μην συγκινηθείς με αυτό το γλυκό νοιάξιμο...Το έφερε νυχοπατώντας για να μην μας ξυπνήσει ο αγαπημένος μας παππούς Άγγελος, ο μπαμπάς του Πανταζή...Έτσι γιατί ήξερε ότι θα χαμογελάσουμε όταν το δούμε...

Επίσης το αγόρι μου ανάμεσα στο τρέξιμο που είχε στην αγορά , κουβαλώντας τα πιτσιρίκια , τα ψώνια...θυμήθηκε αυτό που ψάχνω εδώ και καιρό και σταμάτησε στα χωράφια για να μαζέψει....αυτά:

Καλαμπόκια....τα καθάρισε και τα στόλισε στο καλάθι γιατί ήξερε πόσο θα χαρώ όταν τα δω, γυρνώντας από τη δουλειά!!

Και η φροντίδα συνεχίζεται με την  απρόσμενη έκπληξη της γιαγιάς Ζέτας, που πρωί πρωί, μου χάρισε αυτή την υπέροχη κινέζικη γλάστρα της που την έχει χρόνια και την αγαπάει και εγώ για χρόνια την "χαλβαδιάζω".

Τι αξία έχουν όλα αυτά; Πόσο κοστίζουν ένα κουλούρι, μια γλάστρα ή ένα καλάθι ξερά καλαμπόκια....
Τίποτε!! Κοστίζουν όσο μια ζεστή σφιχτή αγκαλιά!! Αξία...ανεκτίμητη...(που λέει κι η διαφήμηση)

Οι απλές καθημερινές χειρονομίες  μας κρύβουν πραγματικό ενδιαφέρον. Σημαίνουν όμως και κάτι πιο σημαντικό. Φανερώνουν οτι κάθε φορά που μιλάς ο άλλος σ'ακούει.
Σε ακούει στ'αλήθεια και ξέρει αυτά που αγαπάς.
Τα κρατάει στο μυαλό του κάπου βαθειά και με την πρώτη ευκαιρία τα φέρνει στην επιφάνεια και τα κάνει μια απλή καθημερινή  εκδήλωση αγάπης...τα κάνει Φροντίδα...

Καλημέρα λοιπόν!!!